Από ένα κομμάτι του εαυτού μας που παίρνει το λόγο μέσα μας, μας στήνει σε μια γωνία και με περίτεχνο αλλά και σκληρό τρόπο ξεκινάει το κατηγορητήριο για όλα όσα κάναμε ή θα μπορούσαμε να κάνουμε λάθος, για όλα όσα είπαμε δεν είπαμε ή θα μπορούσαμε να πούμε. Και η ταινία της ζωής μας αρχίζει να παίζει από την αρχή προκειμένου να εντοπιστούν αυτά τα «εγκλήματα» για να απαγγελθεί το κατηγορητήριο και να επέλθει η τιμωρία: τύψεις και ενοχές.
Μόνο που πρόκειται για μια τιμωρία που δεν μας λυτρώνει. Δεν σβήνει το υποτιθέμενο χρέος μας. Αλλά ξεκινάει από την αρχή. Όμως γιατί; Τι νόημα έχει να το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να απεμπλακούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο; Περισσότερα για αυτά τα γιατί ΕΔΩ
