Συγκεκριμένα ο Χάρης Δούκας προτείνει:
1. Κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων που διέπουν ακόμη την λειτουργία των δήμων. Ακόμη και σήμερα παραμένουν σε ισχύ νόμοι που προβλέπουν κόφτη – μέχρι και 40% - στα έσοδα των δήμων από τον κρατικό προϋπολογισμό, απαγόρευση προσλήψεων, και μειωμένα ποσοστά εσόδων από κρίσιμα ταμεία, όπως είναι το Πράσινο Ταμείο.
2. Πλήρης εφαρμογή του νόμου 3852 του 2010, που ρυθμίζει τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
3. Απόδοση στους δήμους των εσόδων από το Τέλος Ανθεκτικότητας, που πληρώνουν όλοι οι επισκέπτες που διανυκτερεύουν στις πόλεις και χρηματοδοτεί έργα συντήρησης υποδομών, κατασκευή ανθεκτικών έργων, καθαριότητας κ.ά., από το οποίο σήμερα οι δήμοι δεν εισπράττουν ούτε ένα ευρώ.
4. Πρόβλεψη που θα επιβάλει την μεταφορά πόρων παράλληλα με την μεταφορά αρμοδιοτήτων από το Κράτος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, με την υποχρέωση η συγκεκριμένη πρόβλεψη να ενσωματώνεται στο εκάστοτε νομοθέτημα και υπό την αίρεση της ακυρότητας, σε διαφορετική περίπτωση.
5. Πιλοτική απόδοση των εσόδων του ΕΝΦΙΑ στους δήμους.
6. Επαναφορά στους δήμους των αρμοδιοτήτων που τους αφαιρέθηκαν τα τελευταία χρόνια, όπως οι πολεοδομίες.
7. Σε κρίσιμα νομοθετήματα, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, των υδάτων, να προβλέπεται σύμφωνη γνώμη των κεντρικών οργάνων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
8. Συμμετοχή των δήμων στον σχεδιασμό και υλοποίηση κεντρικών πολιτικών που αφορούν την στέγη, το δημογραφικό, την περιφερειακή ανάπτυξη και την σχολική υποδομή.
9. Ανάθεση ρυθμιστικών αρμοδιοτήτων στους ΟΤΑ, ως προς την εκπόνηση και άσκηση δημόσιων πολιτικών σε τοπικό επίπεδο.
10. Θεσμοθέτηση της Μητροπολιτικής Αυτοδιοίκησης.
11. Κατάργηση των επτά Αποκεντρωμένων Διοικήσεων και μεταφορά των αρμοδιοτήτων τους σε θεσμούς της Αυτοδιοίκησης.
Στην εισαγωγική του τοποθέτηση αναφέρει πως «Την τελευταία 6ετία, οικοδομείται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ένα από τα πιο συγκεντρωτικά μοντέλα διοίκησης του κράτους. Μεθοδικά υπονομεύονται όλες οι σοβαρές προσπάθειες αποκέντρωσης που επιχειρήθηκαν την περίοδο της μεταπολίτευσης, και υποκαθίστανται από το «επιτελικό κράτος» του Μαξίμου.
Στην επιχείρηση αυτή εντάσσεται η υπονόμευση του θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που σταθερά αποδυναμώνεται θεσμικά και επιχειρησιακά.
Χτίζεται ένα κράτος που λειτουργεί από πάνω προς τα κάτω, με τον κίνδυνο να απωλέσει και τα τελευταία αντανακλαστικά και την δυνατότητα του να μειώσει την απόσταση πολιτών-πολιτικής, καθώς μειώνονται οι δυνατότητες των δήμων να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματα καθημερινότητας των πολιτών.
Κομβικός παράγοντας για να ανακοπεί αυτή η πορεία, είναι ένα νέο καθαρό μοντέλο διακυβέρνησης, βασισμένο στην εμπιστοσύνη στην σαφήνεια, στην αποκέντρωση, στην πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Ένα μοντέλο που θα χτιστεί με διαφάνεια και συνυπευθυνότητα, όπου το κράτος θα σχεδιάζει στρατηγικά και η Αυτοδιοίκηση θα αποκτήσει ένα νέο λειτουργικό πλαίσιο, που θα της επιτρέπει να συμμετέχει στον σχεδιασμό των δημόσιων πολιτικών, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν».
Καταλήγει λέγοντας «Η χώρα χρειάζεται μια νέα μεγάλη μεταρρύθμιση: Το κράτος θα παράγει τις δημόσιες πολιτικές, η περιφέρεια θα είναι αρμόδια για την περιφερειακή ανάπτυξη και οι δήμοι θα σχεδιάζουν και θα αναπτύσσουν όλες τις πολιτικές που προάγουν την ποιότητα ζωής».
