Στη συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, αναφέρθηκε στην τραγωδία στα Τρίκαλα, στην κατάσταση στους χώρους εργασίας, στη λειτουργία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, αλλά και στη στρατηγική συγκρότησης ενός ευρύτερου μετώπου απέναντι στη Δεξιά και την Ακροδεξιά.
Αναφερόμενος στην επίσκεψή του στα Τρίκαλα μετά το πολύνεκρο δυστύχημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα», σημείωσε ότι στην τοπική κοινωνία «υπάρχει θλίψη και οργή, αλλά και μια πολύ πικρή επίγνωση: ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ιεραρχεί τις ζωές των ανθρώπων». Όπως τόνισε, «υπάρχουν ζωές που προστατεύονται αυστηρά και ζωές για τις οποίες η ασφάλεια θεωρείται διαπραγματεύσιμη, ανάλογα με το κόστος και τις ανάγκες της εργοδοσίας».
Ο κ. Χαρίτσης τόνισε ότι «13ωρο, απλήρωτες υπερωρίες, διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών και ένα κράτος που απουσιάζει από τα κρίσιμα συνθέτουν την κυβερνητική πολιτική», προσθέτοντας ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση «που δεν ευθύνεται ποτέ για τίποτα και κρύβεται πίσω από το “έργο της Δικαιοσύνης” για να αποσείσει τις πολιτικές της ευθύνες».
Ο Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην κατάσταση της Επιθεώρησης Εργασίας, υπογραμμίζοντας ότι στα Τρίκαλα «μόλις τέσσερις επιθεωρητές και ένα υπηρεσιακό όχημα καλούνται να καλύψουν πάνω από 12.000 επιχειρήσεις σε δύο νομούς», ενώ πρόσθεσε ότι «η κοινωνία των Τρικάλων τα γνωρίζει αυτά. Δεν ήταν κάτι κρυφό. Και όταν η κυβέρνηση όχι μόνο αγνοεί επιδεικτικά την αλήθεια αλλά τη διαστρέφει, τότε δεν μιλάμε για αμέλεια αλλά για αποδοχή ότι κάποιοι άνθρωποι θα δουλεύουν εκτεθειμένοι στον κίνδυνο, χωρίς εξοπλισμό και μέτρα προστασίας, σε χώρους που δεν τηρούν προδιαγραφές ώστε το σύστημα να συνεχίσει να λειτουργεί “κανονικά”».
Ο κ. Χαρίτσης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «το ΣΕΠΕ επί Ν.Δ. έχει μετατραπεί σε διακοσμητικό μηχανισμό. Όπως και τόσες άλλες λεγόμενες Ανεξάρτητες Αρχές. Δεν είναι μόνο η Επιθεώρηση Εργασίας. Είναι οι υπηρεσίες της αυτοδιοίκησης (περιφερειών και δήμων), είναι η Πυροσβεστική, είναι οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος, κ.ά.», και υπογράμμισε ότι ο κρατικός μηχανισμός είναι σταθερά υποστελεχωμένος, υποχρηματοδοτημένος και γερασμένος. «Πώς να διενεργηθούν οι απαραίτητοι έλεγχοι; Πώς να υπάρξει πρόληψη;», πρόσθεσε.
Όπως τόνισε, «τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι ατυχήματα. Είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θεωρεί το κόστος ζωής μικρότερο από το κόστος συμμόρφωσης. Είναι ταξική επιλογή. Και έχει ονόματα, ευθύνες και πολιτικό πρόσημο».
Απαντώντας στον κ. Παπαδημητρίου σχετικά με τη στρατηγική της Νέας Αριστεράς, ο ο κ. Χαρίτσης ξεκαθάρισε ότι η πολιτική απόφαση του συνεδρίου περιγράφει «μια συγκεκριμένη μεθοδολογία συγκρότησης του Λαϊκού Μετώπου, όχι με αφηρημένα σχήματα αλλά με καθαρούς όρους σύγκρουσης με την ατζέντα του τραμπισμού στη χώρα μας». Όπως σημείωσε, «δεν αρκεί απλώς να φύγει ο Μητσοτάκης. Απαιτείται πολιτική και κοινωνική συμμαχία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας».
Σε ό,τι αφορά τα σενάρια περί προσχώρησης στο ΠΑΣΟΚ, ο κ. Χαρίτσης τα απέρριψε κατηγορηματικά, τονίζοντας ότι «λένε περισσότερα για τη φαντασία και το θράσος ορισμένων παρά για τη δική μου πολιτική στάση». Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι «η σοσιαλδημοκρατία καλείται να επιλέξει αν θα συγκρουστεί με τη Δεξιά και την Ακροδεξιά ή αν θα εγκλωβιστεί σε ρόλους πολιτικής ουδετερότητας».
Αναφερόμενος στη συζήτηση που ακολούθησε το συνέδριο της Νέας Αριστεράς, επισήμανε ότι « δεν κρύβουμε τις διαφορές ούτε προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν» σημειώνοντας πως «σε μια περίοδο πρωτοφανούς πολιτικής ρευστότητας, η ευθύνη της Αριστεράς είναι να περάσει από τη συζήτηση στην πράξη». Όπως δήλωσε, «δεν σκοπεύω να υποδυθώ τον ουδέτερο διαχειριστή.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η Νέα Αριστερά να προχωρήσει μπροστά, με εξωστρέφεια, με το ριζοσπαστικό πρόγραμμά της, και να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Εκεί θα κριθούν όλες οι στρατηγικές. Και προφανώς και οι δικές μου αποφάσεις», ενώ παράλληλα πρόσθεσε ότι «η πολιτική μας οφείλει να είναι χρήσιμη για τους ανθρώπους που πλήττονται, που φοβούνται και που αναζητούν διέξοδο. Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της πολιτικής μας ύπαρξης».
