Με ιδιαίτερα μεγάλη συμμετοχή και ουσιαστικό διάλογο πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2025 η δημόσια εκδήλωση της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς (Left) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με θέμα «Η αξία της ζωής στην Εργασία σε Ελλάδα και Ευρώπη», την οποία συντόνισε ο Αντιπρόεδρος της ομάδας και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Κώστας Αρβανίτης.
Η εκδήλωση ανέδειξε, με επιστημονικά στοιχεία και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, την οξεία κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος της εργασίας: την αλματώδη αύξηση των εργατικών δυστυχημάτων, την υποτίμηση της υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, και την επικίνδυνη κανονικοποίηση συνθηκών που παραβιάζουν το στοιχειώδες δικαίωμα κάθε εργαζομένου να επιστρέφει σώος στο σπίτι του.
«Στην Ελλάδα του 2025 ρισκάρεις τη ζωή σου για να πας στη δουλειά» τόνισε ο Κώστας Αρβανίτης, επισημαίνοντας ότι αυτή η κατάσταση «δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά πολιτική επιλογή».
«Πριν λίγο καιρό δεν πίστευα ότι θα μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί σε μια εκδήλωση με καθαρά αριστερή οπτική» σημείωσε ο Κώστας Αρβανίτης, υπογραμμίζοντας ότι η Αριστερά είναι ο χώρος και το κόμμα της εργατικής τάξης.
Αναφερόμενος στον ρόλο της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς, είπε ότι η Left «θέλει να ανοίξει αυτή τη συζήτηση από την Αθήνα και να την πάει σε όλη την Ελλάδα», ενώ τόνισε πως η Αριστερά σηκώνει ξανά αυτό το θέμα με στόχο την αλλαγή προτεραιοτήτων και την εξεύρεση πολιτικών λύσεων, ώστε «να χτίσουμε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει ανασφάλεια και φόβος στην εργασία».
Υπογράμμισε ότι η εργασιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2025 είναι «πολιτική επιλογή της Δεξιάς, μέρος της αντίληψής της για την παραγωγή και τη διανομή του πλούτου». Πρόσθεσε πως η σημερινή υποχώρηση των εργασιακών δικαιωμάτων είναι τόσο μεγάλη «που δεν χωράει ο εγωισμός του “εμείς τα λέγαμε”».
Ο Κώστας Αρβανίτης υποστήριξε ότι «η εργατική τάξη πρέπει να λαμβάνει μερίδιο από την αξία και την υπεραξία και όχι να τα παίρνει όλα το κεφάλαιο», το οποίο «χωρίς εργατική δύναμη δεν παράγει». Ανέφερε ότι σε πολλές χώρες της Ευρώπης υπάρχουν παραδείγματα μείωσης των ωρών εργασίας και ταυτόχρονης αύξησης των αμοιβών και ότι «αυτό δεν είναι ιδεοληψία, αλλά αντίληψη — και μέσα από αυτή θα σωθούν και τα ασφαλιστικά ταμεία».
Παράλληλα, ανέδειξε την ανάγκη για συνεργασίες στον προοδευτικό και δημοκρατικό χώρο, «όπου μπορούμε να συμφωνήσουμε στο βασικό: ότι ένας άνθρωπος πρέπει να πηγαίνει στη δουλειά του χωρίς να ρισκάρει τη ζωή του». Όπως είπε, η συζήτηση αυτή «πρέπει να ξεκινήσει όχι μόνο με τους ανθρώπους της Αριστεράς, αλλά με όλους».
Μεταφέροντας την εμπειρία του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, περιέγραψε τις δύσκολες διαδικασίες «συγκλίσεων και ενδεχομένως συμβιβασμών», καθώς «ο αντίπαλος είναι ισχυρός, οργανωμένος και φέρνει μέρες του ’30 και του ’40». Υπογράμμισε ότι στο ΕΚ «έχουμε βρει τον τρόπο να είμαστε όλοι μαζί, τα κόμματα της Αριστεράς» και ότι για την αναγκαία αντεπίθεση χρειάζεται «να κάνουμε πολλά βήματα πίσω, για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή και να δούμε πού μπορούμε να είμαστε χρήσιμοι στον λαό. Γι’ αυτό είναι η Αριστερά».
Κλείνοντας, ανέφερε πως «η εργασία είναι ο καθρέφτης κάθε πολιτικής λειτουργίας. Αν βλέπουμε φόβο, εξάντληση, σιωπή, τότε κάτι βαθιά πολιτικό έχει διαλυθεί. Κι αυτό παλεύουμε να ξαναχτίσουμε».
