Οι δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: Παρά την αδιαμφισβήτητη υπεροχή της ΝΔ, η αυτοδυναμία είναι μαθηματικά αδύνατη.
Επιπρόσθετα, πολιτικά αδύνατος φαίνεται να είναι ο σχηματισμός συμμαχικής κυβέρνησης αφού για να προκύψει κοινοβουλευτική πλειοψηφία πρέπει να συμπράξουν τρία ή και περισσότερα ιδεολογικά ετερόκλιτα κόμματα. Κατά συνέπεια, προεξοφλείται ότι μετά τις επόμενες εκλογές (οι οποίες πιθανότατα θα γίνουν μέσα στο 2026) θα αποβούν άκαρπες οι εντολές σχηματισμού κυβέρνησης που θα δώσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οπότε θα οδηγηθούμε γρήγορα σε νέες κάλπες.
Η προοπτική των διπλών εκλογών συνιστά την αφετηρία των στρατηγικών σχεδιασμών όλων των κομμάτων.
Ο εκβιασμός της σταθερότητας
Για το Μαξίμου οι διπλές εκλογές αποτελούν μεγάλο όπλο. Το βασικό επιχείρημα το οποίο μετέρχεται ο Μητσοτάκης είναι η ανάγκη «διατήρησης της σταθερότητας». Από τη στιγμή που δεν παρουσιάζεται (μέχρι τώρα τουλάχιστον) με πειστικό τρόπο μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, ο πρωθυπουργός θέτει το δίλημμα «Μητσοτάκης ή ακυβερνησία» · και θα το θέτει όλο και πιο έντονα στον δρόμο προς τις κάλπες. Παρόλο που αυτό το δίλημμα έχει δημαγωγικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην καλλιέργεια ηθικού πανικού, είναι εμφανές ότι ένα σημαντικό τμήμα των πολιτικών αξιολογεί ως πολύ σημαντικά τα ζητήματα της «σταθερότητας» και της «κυβερνησιμότητας».
Οι δεύτερες εκλογές αναμένεται να ενισχύσουν την πολιτική βαρύτητα του διλήμματος της ακυβερνησίας. Η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης μετά από τις πρώτες κάλπες, θα χρησιμοποιηθεί ως ένα επιχείρημα που προκύπτει από την ίδια την πραγματικότητα για αν τεκμηριωθεί η ανάγκη εκλογικής στήριξης της ΝΔ «για να αποκτήσει ο τόπος κυβέρνηση». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι δημοσκόποι εκτιμούν ότι στις δεύτερες εκλογές η Νέα Δημοκρατία θα δει τα ποσοστά της να αυξάνονται. Αν λοιπόν στις πρώτες εκλογές το κυβερνών κόμμα ακουμπήσει το 30%, στις δεύτερες αναμένεται να φτάσει ένα ποσοστό το οποίο θα κάνει εφικτό το σχηματισμό κυβέρνησης με την προσθήκη ενός ακόμα κόμματος.
Η προεξόφληση των δεύτερων εκλογών
Ωστόσο, οι δεύτερες εκλογές μπορεί να κρύβουν μια παγίδα για τον πρωθυπουργό. Η γενικευμένη προεξόφληση ότι από τις πρώτες εκλογές δεν θα προκύψει κυβέρνηση, μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες εκλογικές συμπεριφορές. Είναι σοβαρό ενδεχόμενο η βεβαιότητα ότι θα πάμε σε δεύτερες εκλογές να ακυρώσει τον «κυβερνητικό εκβιασμό» Μητσοτάκη και οι ψηφοφόροι να προσέλθουν στις κάλπες με τη λογική της «αποστολής πολιτικού μηνύματος» (είτε αρνητικού είτε θετικού) και όχι με βασικό κριτήριο την επιθυμητή κυβέρνηση. Σε μια τέτοια περίπτωση, το εκλογικό παιχνίδι καθίσταται εντελώς απρόβλεπτο και μπορεί να δούμε τον απόλυτο κατακερματισμό του κομματικού συστήματος, με τη ΝΔ να κάνει χαμηλή εκλογική πτήση κατά το πρότυπο του Μαΐου του 2012. Μια επανάληψη του 2012 θα αποτελέσει μείζονα ήττα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το δεύτερο κόμμα
Οι δεύτερες εκλογές μπορούν να αποτελέσουν όμως μια μεγάλη ευκαιρία για το δεύτερο κόμμα, ακόμα και αν στις πρώτες κάλπες η διαφορά του με τη ΝΔ είναι πολύ μεγάλη. Αν το δεύτερο κόμμα καταφέρει να περάσει το 15% και πολύ περισσότερο αν προσεγγίσει τη ζώνη του 20%, κατά πάσα πιθανότητα θα εμφανιστεί στις δεύτερες εκλογές ως βασικός αντίπαλος της ΝΔ και διεκδικητής της διακυβέρνησης. Σε αυτήν την περίπτωση, το λογικό είναι να αυξηθούν σημαντικά τα ποσοστά του αφού αναμένεται να συσπειρώσει σημαντικό μέρος όσων επιθυμούν την κυβερνητική αλλαγή. Είναι λοιπόν σοβαρή η πιθανότητα οι δεύτερες εκλογές να ευνοήσουν το διπολισμό έστω και σε μια πολύ ασθενή εκδοχή του.
Ωστόσο, η προεξόφληση ότι δεν θα σχηματιστεί κυβέρνηση μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά και για το δεύτερο κόμμα. Η χαλαρότητα της ψήφου μπορεί να το οδηγήσει σε πολύ χαμηλές πτήσεις (δηλαδή ακόμα και κάτω από το 15%), με αποτέλεσμα η δεύτερη θέση να μη λέει και πολλά πράγματα.
Οι διπλές εκλογές είναι ευκαιρία και παγίδα για τον δεύτερο όπως ακριβώς και για τον πρώτο.
