Αν υπάρχει μια πολιτικός στην Ιβηρική που κατάφερε να κάνει τη λέξη «εργασία» ξανά λέξη ελπίδας, αυτή είναι η Γιολάντα Ντίαζ.
Στην εποχή των ψηφιακών πλατφορμών, της μερικής απασχόλησης και των γενεών χωρίς σταθερότητα, η Ντίαζ δεν υποσχέθηκε απλώς αλλαγή – τη νομοθέτησε. Και το έκανε με ήρεμη αποφασιστικότητα, χτίζοντας γύρω της ένα κύμα εμπιστοσύνης από εργαζόμενους, μικρομεσαίους και προοδευτικούς πολίτες.
Γεννημένη το 1971 στη Γαλικία, κόρη μεταλλεργάτη και εγγονή πολιτικού κρατούμενου της εποχής του Φράνκο, η Ντιάζ κουβαλά μια πολιτική κληρονομιά που δεν είναι απλώς ιστορική – είναι προσωπική. Σπούδασε νομικά και ειδικεύτηκε στο εργατικό δίκαιο, ξεκινώντας την καριέρα της ως εργατολόγος σε συνδικάτα και δικηγόρος υπεράσπισης εργατικών δικαιωμάτων.
Η πολιτική της πορεία ξεκίνησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλικίας και συνεχίστηκε με το Esquerda Unida, το αντίστοιχο της Ενωμένης Αριστεράς. Το 2012 εξελέγη στο τοπικό κοινοβούλιο της Γαλικίας, αλλά η εθνική της άνοδος ήρθε το 2016, όταν εξελέγη στο ισπανικό κοινοβούλιο ως σύμμαχος του Podemos.
Η μεγάλη της στιγμή ήρθε το 2020, όταν ανέλαβε το Υπουργείο Εργασίας στην κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ. Και εκεί, ξεκίνησε μία αθόρυβη επανάσταση:
- Αναμόρφωσε τον εργατικό κώδικα, περιορίζοντας τις προσωρινές συμβάσεις και ενισχύοντας τη σταθερή απασχόληση.
- Αύξησε τον κατώτατο μισθό σταδιακά, φτάνοντάς τον στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών.
- Έθεσε φρένο στην επισφάλεια σε delivery apps και ψηφιακές πλατφόρμες, καθιστώντας τους εργάτες ψηφιακής οικονομίας επίσημους υπαλλήλους. Ουσαιαστικά εξασφάλισε δικαιώματα για τους εργαζόμενους στις ψηφιακές πλατφόρμες
Το στυλ της είναι διαμετρικά αντίθετο από αυτό του παραδοσιακού πολιτικού: ευγενής, χαμηλών τόνων, αλλά ακριβής και μεθοδική. Η «ήρεμη δύναμη» της ισπανικής αριστεράς, όπως τη χαρακτηρίζουν.
Το 2023, προχώρησε στην ίδρυση της πολιτικής πλατφόρμας Sumar (που σημαίνει «προσθέτω»), επιδιώκοντας να ενώσει τον κατακερματισμένο προοδευτικό χώρο. Η πρωτοβουλία της βρήκε απήχηση και στις εθνικές εκλογές του 2023, το Sumar εξελίχθηκε σε κρίσιμο κυβερνητικό εταίρο.
Η Γιολάντα Ντίαζ δεν είναι απλώς μια υπουργός. Είναι μια πολιτικός που αμφισβητεί τον ίδιο τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης που κυριάρχησε στην Ευρώπη επί δεκαετίες. Το πρόγραμμά της αποδεικνύει ότι η αριστερά μπορεί να είναι και ρεαλιστική και μεταρρυθμιστική – χωρίς να εγκαταλείπει τις αρχές της. Σοβαρή χωρίς να είναι βαρετή, ριζοσπαστική χωρίς να είναι ουτοπική, γυναίκα εξουσίας που δεν αποζητά τον θόρυβο αλλά την αποτελεσματικότητα. Και κυρίως, δίνει ξανά φωνή σε μια τάξη που επί δεκαετίες ένιωθε αόρατη. Για όσους πιστεύουν ότι οι πολιτικές που στηρίζουν τους εργαζόμενους είναι παρελθόν, η Γιολάντα Ντίαζ είναι το επιχείρημα του παρόντος. Και ίσως και του μέλλοντος.
Και αν κάποιος έψαχνε την απόδειξη ότι η αριστερά μπορεί να κυβερνήσει με ρεαλισμό και αξίες – ας ξεκινήσει να διαβάζει την ιστορία της Γιολάντα Ντίαζ. Και ας μην σταματήσει στο εξώφυλλο.
