Μέχρι τώρα η προοδευτική αντιπολίτευση απέφευγε τους υψηλούς τόνους στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής με τον ΥΠΕΞ Γιώργο Γεραπετρίτη και τον ΥΠΑΜ Νικο Δένδια να μην μπαίνουν στο στόχαστρο. Όχι πια. Η πόλωση αγγίζει πλέον και τα ελληνοτουρκικά.
ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκαν στον υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια για την προαναγγελία προμήθειας τέταρτης φρεγάτας Belharra, επειδή δεν είχε ενημερώσει την αρμόδια επιτροπή της Βουλής στην πρόσφατη συνεδρίαση, ενώ υποδέχθηκαν τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό με κριτική για πολυετή καθυστέρηση στην εκπλήρωση μιας υποχρέωσης έναντι της ΕΕ.
Η Νέα Αριστερά έχει εντελώς διαφορετική προσέγγιση, αποδοκιμάζοντας την επένδυση σε εξοπλισμούς, θέτοντας μάλιστα το ζήτημα αυτό, την αμυντική πολιτική, ως βασικό σημείο που την κρατά σε απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι θέσεις της Πλεύσης Ελευθερίας που μεγαλώνει δεν είναι απολύτως ευκρινείς, με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, στις συνεντεύξεις της, να απορρίπτει την εξωτερική πολιτική δημοσίων σχέσεων, να ζητά αυστηρότερη στάση απέναντι στην Τουρκία και να διατυπώνει ερωτήματα για τη μη επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.
Το συμπέρασμα είναι ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να βρει συναίνεση, ούτε στα εθνικά θέματα, εφόσον αποφασίσει να αναλάβει πρωτοβουλίες ή εφόσον προκύψουν εξελίξεις που απαιτούν συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων.
Τίποτα δεν δείχνει ότι υπάρχει τέτοιος κυβερνητικός σχεδιασμός, ειδικά όταν αναβλήθηκε επ αόριστον η επανέναρξη του έργου ενεργειακής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, αλλά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής μπορεί να έρθουν στο προσκήνιο ακόμη και χωρίς πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς.
Είναι τόσο μεγάλη η αβεβαιότητα στον γεωπολιτικό περίγυρο και τόσο απρόβλεπτη η συμπεριφορά του Ερντογάν, που δεν μπορούν να αποκλειστούν εξελίξεις ανεξάρτητα από τη βούληση του Μεγάρου Μαξίμου και σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα υπάρχουν συνθήκες στο εσωτερικό για εθνική συνεννόηση.
Όχι μόνο γιατί τα κόμματα δεξιά της ΝΔ ρέπουν στον εθνολαϊκισμό αλλά επίσης επειδή έχει χαθεί η βασική εμπιστοσύνη με τα κόμματα του προοδευτικού χώρου.
