Πρώτον, ο ανασχηματισμός δεν σηματοδοτεί μια «νέα αρχή» μετά την καταιγίδα των Τεμπών. Έτσι κι αλλιώς, οι ανασχηματισμοί δεν έσωσαν ποτέ καμία κυβέρνηση που βρισκόταν σε αποδρομή -παρά την επιμονή των πρωθυπουργών να αναζητούν σε αυτούς σανίδα σωτηρίας.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν αποτελεί εξαίρεση. Ποιος αλήθεια θεωρεί ότι αλλάζουν τα πράγματα στον τόπο επειδή ο Πιερρακάκης ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών; Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι για την κακή εικόνα της κυβέρνησης έφταιγαν ο Σταϊκούρας, ο Παναγιωτόπουλος, ο Σκυλακάκης και ο Στυλιανίδης που κόπηκαν; Ποιος αλήθεια εκτιμά ότι η τοποθέτηση του Δήμα στο Μεταφορών θα κάνει τη διαφορά στην ασφάλεια των σιδηροδρόμων;
Πέρα από τη γενική αδυναμία των ανασχηματισμών να αλλάξουν τους όρους του παιχνιδιού, το νέο κυβερνητικό σχήμα αναδεικνύει την επισφαλή θέση της κυβέρνησης: Κανένας πολιτικός από άλλους χώρους και καμία σημαίνουσα προσωπικότητα της κοινωνίας των πολιτών δεν συμπεριλαμβάνεται στη νέα κυβέρνηση. Ηγεμονικοί μπορούν να είναι μόνο όσοι έχουν τον αέρα της νίκης. Η μοναξιά συνοδεύει πάντα την παρακμή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Κυβέρνηση-μαμούθ
Δεύτερον, με 63 υπουργούς και υφυπουργούς η νέα κυβέρνηση διαψεύδει εκ νέου την υπόσχεση Μητσοτάκη για σύγχρονη διοίκηση σε σύγκρουση με τον παλαιοκομματισμό. Η Ελλάδα έχει μεγαλύτερο κυβερνητικό σχήμα από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός του management για να αντιληφθεί ότι μια κυβέρνηση-μαμούθ 63 υπουργών και υφυπουργών δεν μπορεί να συντονιστεί εύκολα και είναι αδύνατο να αποφύγει τις επικαλύψεις αρμοδιοτήτων. Είναι πασιφανές ότι το… πλεόνασμα υπουργών και υφυπουργών αποσκοπεί στη διατήρηση ισορροπιών εντός της ΝΔ. Πρόκειται για τον ορισμό της παλαιοκομματικής λογικής
Ο πυρήνας του αφηγήματος Μητσοτάκης ήταν η χρηστή τεχνοκρατική διαχείριση. Αυτό το αφήγημα διαψεύδεται από τα Τέμπη έως τον ανασχηματισμό.
Δεξιά στροφή
Τρίτον, ο ανασχηματισμός επιβεβαιώνει τη δεξιά στροφή της κυβέρνησης. Η τοποθέτηση του Μάκη Βορίδη αποτελεί κατεξοχήν σύμβολο αυτής της δεξιάς στροφής -τοποθέτηση που θα ήταν αδιανόητη μέχρι το 2023. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται η τοποθέτηση του Κυρανάκη ως αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών και Υποδομών. Στη δεξιά στροφή θα μπορούσε να συμπεριληφθεί η είσοδος του Αρίστου Δοξιάδη στο κυβερνητικό σχήμα, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε πιο πολύ με την επιρροή που ασκεί η σοσιαλμιντιακή γραφικότητα στη σύγχρονη πολιτική.
Ο πρωθυπουργός θέλει να εμφανίζεται ως πολέμιος των «άκρων», αλλά το δεξιό άκρο το ενσωματώνει όλο και πιο πολύ στην πολιτική του.
Η επόμενη μέρα
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ανασχηματισμός έγινε με το βλέμμα στην επόμενη μέρα. Η μεγάλη είδησή στο νέο κυβερνητικό σχήμα είναι η ανάληψη της αντιπροεδρίας από τον Κωστή Χατζηδάκη. Δεν υπάρχει κανένας προφανής διοικητικός λόγος για τη δημιουργία αντιπροεδρίας όταν υπάρχουν 4 υπουργοί στο Μαξίμου για να υποστηρίζουν τον πρωθυπουργό στο συντονισμό του κυβερνητικού έργου. Η αναβάθμιση Χατζηδάκη αποσκοπεί στο να πάρει αυτός τα πρωτεία για την επόμενη μέρα έναντι του πολύ δημοφιλούς Νίκου Δένδια.
Ο πρωθυπουργός δεν έφτιαξε μόνο ένα κυβερνητικό σχήμα με το οποίο θα πορευτεί στις κάλπες. Θέλησε επίσης να διαμορφώσει τους όρους για να έχει μεγάλα περιθώρια ευελιξίας μετά τις κάλπες.
