Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ταξίδεψα στη Δαμασκό, κατόπιν πρόσκλησης του Πατριάρχη Αντιοχείας, Ιωάννη Ι’ και της ελληνορθόδοξης κοινότητας. Η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Γνώριζα για τις εχθροπραξίες, ωστόσο βρέθηκα στο επίκεντρο μιας απίστευτης θηριωδίας και σφαγών στις μεγάλες παραθαλάσσιες πόλεις της Συρίας αλλά και στα περίχωρα της Δαμασκού.
Η μετάβασή μου, διασχίζοντας οδικώς τα σύνορα Λιβάνου-Συρίας, συνέπεσε με την έξαρση της βίας στην πολύπαθη χώρα. Τα τελευταία 24ωρα ορδές παραστρατιωτικών και οπλισμένων συμμοριών υπό την ανοχή του καθεστώτος προκαλούν τον τρόπο στις παράκτιες πόλεις και οικισμούς, από τη Λαοδίκεια μέχρι την Ταρσό κατασφάζοντας αμάχους. Θύματα αυτής της κλιμακούμενης τραγωδίας είναι, ανάμεσα σε άλλους, οι αλαουίτες και οι χριστιανοί με χιλιάδες εκτελέσεις.
Χριστιανικές και άλλες κοινότητες με υπερχιλιετή παρουσία στα μέρη αυτά κινδυνεύουν με αφανισμό. Το νέο ισλαμικό καθεστώς οδηγεί τη Συρία σε ένα θεοκρατικό σύστημα προφασιζόμενο ότι δεν μπορεί να ελέγξει τους παραστρατιωτικούς και τις συνδεδεμένες με αυτούς συμμορίες που επιτίθενται κατά αθώων πολιτών.
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας παρακολούθησα τη Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό της Παναγίας στην Δαμασκό και κατόπιν είχαμε κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Πατριάρχη Ιωάννη Ι'. Ο Πατριάρχης στην ομιλία του έστειλε δραματικό μήνυμα. Ζήτησε από τον μεταβατικό Πρόεδρο (και πρώην στέλεχος της Al qaeda με τα καλοραμμένα σήμερα κοστούμια) Αλ Γκολάνι, να παρέμβει για να σταματήσει την αιματοχυσία σε έναν τόπο που οι εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες συνυπήρχαν για χιλιετιες, ενώ Έλληνες και χριστιανοί προϋπήρχαν για αιώνες πολλών αλλων φυλών και κοινοτήτων στη μακρά ιστορία του τόπου αυτού.
Προσωπικά, παρά τις εξαγγελίες του ισλαμικού καθεστώτος περί σταθερότητας και σεβασμού των κοινοτήτων, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι θα συμβεί. Κατά την παραμονή μου στη Δαμασκό αλλά και κατά την μετάβασή μου μέσω Λιβάνου, βίωσα μια ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση και την διέκρινα όχι μόνο στο ύφος, αλλά και στον τρόπο και τις νέες νόρμες που εισάγουν στη διοίκηση και το κράτος οι ισλαμιστές.
Σε αύτην την κρίσιμη συγκυρία, έχουμε καθήκον να συνδράμουμε τις ελληνορθόδοξες κοινότητες που τώρα πια ζουν σε καθεστώς τρόμου. Στη συνάντηση που είχα με τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη, μου μετέφερε την άμεση ανάγκη για βοήθεια, ειδικά στα συσσίτια που οργανώνει η Εκκλησία και συντηρούν χιλιάδες ανθρώπους σε όλη τη λεηλατημένη χώρα. Κραυγή αγωνίας και στήριξης που οφείλουμε όλοι απ' την θέση ευθύνης και με τις δυνατότητές μας να ακούσουμε και να στρέξουμε.
Συναντήθηκα επίσης με εκπροσώπους εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων, ενώ επισκέφτηκα και το Υπουργείο Εξωτερικών του νέου καθεστώτος και συνομίλησα με τους επικεφαλής των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Παρότι η νέα ηγεσία έχει ανάγκη από στελέχη, ωστόσο φρόντισε να απολύσει τη συντριπτική πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών και να τους αντικαταστήσει με άσχετους απο απίθανα μέρη, με παντελή άγνοια διοίκησης. Η λειτουργία του καθεστώτος όχι μόνο απέχει από τα σύγχρονα δυτικά πρότυπα, αλλά δρά φατριακά μαζί με γνωστούς και συγγενείς απ' την φυλή και το χωρίο, με έναν τρόπο που προφανώς απέχει από μία δημοκρατική κυβέρνηση με δημοκρατικές διαδικασίες. Η ανησυχία για την επόμενη ημέρα είναι διάχυτη και καθε στιγμή αυξάνεται.
Η Ευρώπη αλλά και οι κυβερνήσεις των Κρατών Μελών (και κατεξοχήν η Ελληνική Κυβέρνηση) δεν μπορούν να αδρανούν άλλο. Πέρα απ' την κατεξοχήν ανθρωπιστική διάσταση, η Μέση Ανατολή αποτελεί στρατηγικό περιβάλλον αλλά και τόπο ιστορίας και πολιτισμού. Η πολιτική παρέμβαση είναι απαραίτητη. Η επιτήδεια ουδετερότητα ορισμένων κρατών-μελών, που διαβλέπουν προοπτικές ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων με το νέο καθεστώς, αδιαφορώντας για τις κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να είναι ανεκτή. Ούτε περιποιεί τιμή για την Ελλάδα να παραμένει απαθής στις εκατόμβες αίματος των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων, αλλά κάθε ανθρώπου που σφαγιάζεται.
Ο λαός της Συρίας μάς χρειάζεται όσο ποτέ. Να ενώσουμε λοιπόν δυνάμεις. Θέτω το θέμα άμεσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αυτήν την εβδομάδα στην Ολομέλεια στο Στρασβούργο, όπου κατευθύνομαι καθώς γράφω τούτες τις λέξεις. Χρειάζεται να διαμορφώσουμε μία ισχυρή πολιτική παρέμβαση, ανάσχεση στον φονταμενταλισμό και στη βία στην περιοχή. Και η Ελληνική Κυβέρνηση και όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, θεωρώ ότι οφείλει να κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση.
* Ο Ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης είναι μέλος της Επιτροπής Ασφάλειας & Άμυνας, της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων (Συντονιστής) και της Επιυροπής Προϋπολογισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
