«Δυο ιστορίες με εμπνέουν εμένα προσωπικά. Ο πατέρας μου όταν έγινε η Κατοχή ήταν μόλις 14 ετών. Ένα παιδί 14 ετών από το Παγκράτι συστρατεύτηκε στον αγώνα απελευθέρωσης της πατρίδας στους κόλπους του ΕΑΜ. Εξαιτίας της συστράτευσης, υπέστη πολλές πολιτικές διώξεις. Βρέθηκε εξορία στον Άη Στράτη, στην Μακρόνησο. Πάντα όμως μου έλεγε, ότι εμείς οι Έλληνες πρέπει να αφήσουμε τα κακά πίσω μας και να προχωρήσουμε μπροστά ενωμένοι», είπε αρχικά.
Στη συνέχεια ξέσπασε σε λυγμούς, όταν αναφέρθηκε στην ιστορία του παππού του:. «Η δεύτερη προσωπική ιστορία που έχω είναι του παππού μου. Ήταν στρατευμένος στον ΕΔΕΣ. Όταν έγιναν τα Δεκεμβριανά και έμεναν στον Βύρωνα αναγκάστηκαν να έρθουν στο κέντρο της Αθήνας επειδή ήταν έκρυθμη η κατάσταση στον Βύρωνα όπου κυριαρχούσε το ΕΑΜ».
Και συνέχισε με τρεμάμενη φωνή: «Μετά το τέλος της μάχης των Αθηνών, ο παππούς μου μαζί με την μητέρα μου γύρισαν στον Βύρωνα και της είπε “εμείς γυρίζουμε στον Βύρωνα, όχι για να διχάσουμε, αλλά για να ενώσουμε τους Έλληνες”. Με συγχωρείται για τη συγκίνηση μου. Αυτή η φράση πάντα με συγκινεί. Και αυτό είναι το μήνυμα όλων μας. Όλοι μας μπορεί να έχουμε πολιτικές διαφορές αλλά όλοι εδώ μέσα από όποιο κόμμα και να προερχόμαστε υπηρετούμε το εθνικό συμφέρον, πατρίδα, την κοινωνία».
