Η χθεσινή μέρα ξεκίνησε με μία δημοσκόπηση που δείχνει τη ΝΔ στο 22%, το χαμηλότερο ποσοστό που έχει πάρει ποτέ ιστορικά σε μέτρηση κοινής γνώμης και την αξιωματική αντιπολίτευση πέριξ του 8%, πέμπτο κόμμα λίγο πίσω από την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου.
Μέχρι τη δύση του ήλιου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φροντίσει να επιβεβαιώσει - και μάλιστα με τρόπο αδιαμφισβήτητο - τα ευρήματα της δημοσκόπησης.
Μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την εν λόγω δημοσκόπηση για χίλιους δυο λόγους. Γιατί δεν θεωρεί αξιόπιστη την εταιρία, γιατί δεν γίνονται δημοσκοπήσεις τον Αύγουστο, γιατί, γιατί, γιατί.
Αυτό που ωστόσο δεν μπορεί κανείς εχέφρων άνθρωπος να αμφισβητήσει, είναι πως το σύνολο του πολιτικού συστήματος βρίσκεται σε ανερμάτιστη τήξη και πως οι τάσεις που δείχνει η εν λόγω μέτρηση ανταποκρίνονται στην ζοφερή πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί. Τόσο σε κοινωνικό όσο και σε οικονομικό και μακροοικονομικό επίπεδο.
Η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, διανύοντας πλέον τον έκτο χρόνο διακυβέρνησης, επιβεβαιώνει σε καθημερινή βάση πως η δεύτερη κυβερνητική θητεία πάντοτε αναδεικνύει τα προβλήματα που κουκουλώθηκαν στην πρώτη. Μετά το ιστορικό χαμηλό των ευρωεκλογών, που η ΝΔ πήρε τις λιγότερες ψήφους που έχει πάρει ποτέ - λιγότερες σε απόλυτο αριθμό και από το 18% του Αντώνη Σαμαρά το 2012, βυθίζεται στην αναξιοπιστία, την αναποτελεσματικότητα και την αδιαφορία για την αντιμετώπιση των μείζονων προβλημάτων όπως η ακρίβεια, η σοκαριστική όξυνση των ανισοτήτων, η εξόφθαλμη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, η ανερυθρίαστη επίδειξη αλαζονείας με τη συγκάλυψη μίας σειράς σκανδάλων διεθνούς εμβέλειας, όπως των υποκλοπών και της τραγωδίας των Τεμπών. Εν τέλει στην κοινωνική απαξία.
Θα περίμενε κανείς πως οι ασφυκτικές αυτές συνθήκες θα αποτελούσαν βούτυρο στο ψωμί της αντιπολίτευσης, πρωτίστως της αξιωματικής. Όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Κασσελάκη φροντίζει να παράγει περισσότερες κρίσεις από όσες μπορεί να καταναλώσει το φιλοθέαμον κοινό που ξεκίνησε από πολιτικό θρίλερ και κατέληξε να παρακολουθεί κακόγουστη παράσταση στο δελφινάριο. Εκεί που λες ότι τα έχεις δει όλα, έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να επιβεβαιώσει πως δεν έχεις δει ακόμα τίποτα από τη γελοιότητα, την αναξιοπιστία, την πολιτική αυτοχειρία, τον πάτο του βαρελιού. Οι ψηφοφόροι του πάλαι ποτέ κραταιού κόμματος της Αριστεράς, εναπομείναντες και διαζευχθέντες, αναρωτιούνται πλέον εάν είναι κομπάρσοι σε κάποιου είδους κοινωνικοπολιτικό πείραμα ή πρωταγωνιστές σε επεισόδιο του Black Mirror.
Ο κ. Κασσελάκης, κατά δήλωσή του παραλίγο υπουργός του κ. Μητσοτάκη, εκλέχθηκε γιατί επίσης κατά δήλωσή του «μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη». Δεν αποσαφήνισε βέβαια αν θα το καταφέρει υπό την αίρεση πως η ΝΔ θα φτάσει στο 15% - αν και αυτό πλέον θεωρείται άπιαστος στόχος.
Σε κάθε περίπτωση, σε κάθε κίνησή του εδώ και έναν χρόνο συρρικνώνει το κόμμα του. Αναπνέει και επιβιώνει κατασκευάζοντας εσωτερικούς εχθρούς. Διχάζει, διαιρεί, συρρικνώνει. Μία νηπειακού επιπέδου συζήτηση με τον πλέον καλόπιστο δημοσκόπο επιβεβαιώνει πως η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει μείνει μόνο στα χαρτιά. Μικρή σημασία έχει πότε - και όχι αν - θα συντελεστεί η νέα διάσπαση. Με κινήσεις χειρουργικές, στοχευμένες σε κάθε ευκαιρία σαν να εκτελεί αποστολή, κάνει ό,τι έκαναν οι δύο σημερινοί λογαχοί του επί Προεδρίας Τσίπρα. Πετά σωσίβιο στον κ. Μητσοτάκη, που μέσα στο χάος φαντάζει ως έλασσον κακό. Και σίγουρα στοιχειωδώς σοβαρός παρά την κοινωνική απέχθεια.
Από χθες, τελεί τύποις Πρόεδρος ενός κόμματος χωρίς πλειοψηφία στην κοινοβουλευτική του ομάδα, με προεδρεύοντα - κάτοχο διδακτορικού - αυτόν που πάντοτε θα ήθελε απέναντί της η ΝΔ για να τον υποδέχεται στη Βουλή, στην πιο ευγενική εκδοχή με το «13-0».
Η χθεσινή ιλαροτραγωδία για ακόμα μία φορά είχε ως μοναδικό στόχο την προσωπική του επιβίωση μέσα από τη λυκοφιλία με τον νέο Πρόεδρο της ΚΟ, ενόψει της επικείμενης πρότασης μομφής - αν κατατεθεί - από τον κ. Πολάκη, προς τέρψιν του οποίου θυσίασε και την Αθηνά Λινού. Και ως μοναδικό αποτέλεσμα, ακόμα ένα ψήγμα σοβαρότητας σε μία ανεπιστρεπτί παραπέουσα κυβέρνηση.
