«Η νέα γενιά, που μεγάλωσε με την εικόνα των γονιών τους να μπορούν μέσα από τη δουλειά τους να αποκτήσουν ένα δικό τους σπίτι, πλέον βιώνει μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Έχουμε παραδείγματα σε ένα σπίτι να δουλεύουν δύο άνθρωποι και να αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς -όχι βέβαια να μπορούν να αγοράσουν δικό τους σπίτι», σημείωσε ο Νάσος Ηλιόπουλος.
«Όταν σήμερα το 40% με 50% του εισοδήματος πηγαίνει σε στεγαστικές ανάγκες, όταν 4 στα 10 νοικοκυριά, με βάση μελέτη της ΓΣΕΒΕΕ, αντιμετωπίζουν συνθήκες στεγαστικής κρίσης, τότε υπάρχει τεράστιο πρόβλημα», υπογράμμισε. Επισήμανε δε, ότι «το δικαίωμα στη στέγη δεν σημαίνει απλά να έχεις τέσσερις τοίχους και μια σκεπή, αλλά πρόσβαση σε μια σειρά από αγαθά».
«Οι ενεργειακές ανάγκες είναι ένα τέτοιο παράδειγμα», εξήγησε και πρόσθεσε: «Η ενεργειακή φτώχεια είναι μια πραγματικότητα και στοιχίζει ανθρώπινες ζωές». «Τη διετία 2020-2021 είχαμε 150 απώλειες συμπολιτών μας από πυρκαγιές που ξέσπασαν μέσα σε σπίτια», είπε.
Ερωτηθείς για τη διασύνδεση του νέου πτωχευτικού κώδικα που έφερε η κυβέρνηση με τη στεγαστική κρίση, σχολίασε: «Ο πτωχευτικός κώδικας είναι ένας κρίσιμος παράγοντας για το πώς οι τράπεζες διαχειρίζονται “κόκκινα” δάνεια και κάνουν πλιάτσικο στην αγορά ακινήτων». «Σημαντικό ρόλο έχει παίξει επίσης, η αύξηση των αντικειμενικών αξιών κατά 20% στο 55% των περιοχών», συμπλήρωσε.
«Τα ενοίκια, τα τελευταία τρία χρόνια, παρουσιάζουν 32% αύξηση μεσοσταθμικά», τόνισε ο Νάσος Ηλιόπουλος. «Η κατάσταση γίνεται χειρότερη εξαιτίας του φαινομένου της βραχυχρόνιας μίσθωσης και του γεγονότος ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 35% κενά κτίρια», επισήμανε.
«Όλα αυτά, όταν, με ευθύνη της κυβέρνησης, δεν υπάρχουν δημόσια εργαλεία, όταν δεν υπάρχει καμία δημόσια πολιτική για τη στέγαση, σημαίνει απλά ότι "κερδίζει" ο ισχυρός», δήλωσε ο Νάσος Ηλιόπουλος. «Βλέπουμε μεγάλες εταιρείες να αγοράζουν ολόκληρα κτίρια, να μετατρέπουν μια ολόκληρη πολυκατοικία σε διαμερίσματα για βραχυχρόνια μίσθωση», εξήγησε.
«Είναι μια πρακτική που προσβάλλει το δικαίωμα στην πόλη, την ίδια στιγμή όμως αποτελεί και αθέμιτο ανταγωνισμό. Κι αυτό γιατί σε ένα ξενοδοχείο, για παράδειγμα, υπάρχει συλλογική σύμβαση εργασίας, υπάρχουν κανόνες υγείας και ασφάλειας. Σε μια πολυκατοικία όμως που έχει διατεθεί για βραχυχρόνια μίσθωση, δεν υπάρχει αυτό το ρυθμιστικό πλαίσιο», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Επομένως, αυτό που χρειάζεται είναι να μπουν κανόνες: να υπάρξει ένα όριο αριθμού διαμερισμάτων μέχρι το οποίο μπορεί ένα φυσικό πρόσωπο να τα διαθέτει για βραχυχρόνια μίσθωση και να αποκλειστούν τα νομικά πρόσωπα από τη δυνατότητα βραχυχρόνιας μίσθωσης», υπογράμμισε ο Νάσος Ηλιόπουλος.
«Δεύτερον, χρειάζεται να υπάρξει άμεσα ένα σχέδιο αξιοποίησης όλων των κενών κτιρίων του Δημοσίου. Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, 400 τέτοια ακίνητα, μόνο στην Αττική, που είχαν αφεθεί να ρημάζουν, μπήκαν σε διαδικασία αξιοποίησης», τόνισε.
«Ένα σχέδιο για την προσιτή οικονομικά στέγη περιλαμβάνει και το Δημόσιο, αλλά και την παροχή ενός πλαισίου κινήτρων στους ιδιώτες, ώστε κτίρια ιδιωτών που μένουν κενά, να διατεθούν για στέγαση», δήλωσε. Φέρνοντας ως παράδειγμα την Πορτογαλία που εφαρμόζει τέτοιο πρόγραμμα, σημείωσε: «Υπάρχουν πόροι για τέτοιο πρόγραμμα στο Ταμείο Ανάκαμψης, η κυβέρνηση της ΝΔ θα μπορούσε να είχε επιλέξιμους πόρους άνω του 1 δισ. και έχει επιλέξει μόλις 1,5 εκατ. ευρώ».
Ακόμα, έκανε λόγο για την ανάγκη να υπάρξει ένα επίδομα ενοικίου «το οποίο, με βάση τις δικές μας επεξεργασίες, μπορεί να ξεκινά από 140 ευρώ για ένα άτομο και να φτάνει μέχρι 350 ευρώ το μήνα για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, προφανώς με εισοδηματικά κριτήρια».
Σχολιάζοντας τη σημερινή κατάσταση στην Αθήνα, ο Νάσος Ηλιόπουλος αναφέρθηκε στην τάση να μετατραπεί η πόλη σε μια «Disneyland τουρισμού». «Χρειάζεται ένας συνολικός δημόσιος σχεδιασμός για την πόλη. Αυτό είναι μία ακόμα διαιρετική τομή ανάμεσα σε μια προοδευτική και σε μία συντηρητική, νεοφιλελεύθερη αντίληψη», είπε.
Τέλος, αναφερθείς και στην κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, τόνισε την ανάγκη «να υπάρξει ξανά ένα δημόσιο εργαλείο που θα επεκτείνει το υπάρχον απόθεμα κατοικιών».
