Της Εύης Τατούλη
Αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκής Ένωσης Γυναικών
Την πιο κορυφαία ίσως στιγμή από την έναρξη της πολιτικής κρίσης που φτωχοποίησε την πατρίδα μας, λίγες μάλιστα εβδομάδες πριν το τυπικό τέλος των μνημονίων, όλα δείχνουν ότι το 2018 θα είναι μια χρονιά σταθμός στην ιστορία της χώρας. Είτε γίνουν εκλογές το Φθινόπωρο, είτε οποιαδήποτε στιγμή αργότερα.
Οι χιλιάδες νομοθετικές ρυθμίσεις που επέβαλαν οι συμφωνίες με τους δανειστές ωστόσο, δεν δείχνουν να αλλάζει το βασικό πρόβλημα του κράτους. Το γεγονός δηλαδή ότι έχουμε μία υδροκεφαλη κυβερνητική λειτουργία με υπερσυγκεντρωτικους μηχανισμούς δημόσιας διοίκησης. Μια πρόσφατη μάλιστα μελέτη του ΟΑΣΕ καταγράφει αυτή την αδυναμία σημειώνοντας ότι ο μέσος όρος δημοσίων επενδύσεων που γίνονται από Περιφερειακές η από υπό εθνικές δομές διακυβέρνησης, στις 35 χώρες μέλη, αγγίζει το 60%, ενώ στην πατρίδα μας δεν ξεπερνάει το 4%(!!!)
Με λίγα λόγια το κράτος δεν λειτουργεί με όρους αναδιανομής του εθνικού πλούτου και του ΑΕΠ στη βάση αποκέντρωσης της λειτουργίας του και των επενδύσεων, αλλά με όρους συγκεντρωτισμού που θυμίζει περισσότερο σοβιετικού τύπου οργάνωση. Αποτύχαμε λοιπόν τόσο ως πολιτικό σύστημα όσο και ως λαός να μετατρέψουμε τις θυσίες σε πρόοδο; Η απάντηση είναι και Ναι και Όχι.
Σήμερα λοιπόν που έχουν καταρρεύσει οι αυταπάτες, έχουν διαλυθεί τα ηθικόμετρα, έχουν διαψευσθεί οι μαγικές λύσεις, οι τρίτοι δρόμοι και τα πιλάφια των δισεκατομμυρίων βοήθειας από μαύρες τρύπες, η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό momentum. Μια στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσουμε ξανά από ποια πλευρά της ιστορίας θα βρεθούν οι επόμενες γενεές. Θα αποτελέσουμε τον σταθεροποιητικό παράγοντα ισορροπίας στη δυτική λεκάνη της Μεσογείου ή θα γίνουμε ένα κράτος παρίας; Θα αρχίσουμε να λειτουργούμε στην αρχή του Όλοι Μαζί, ή θα συνεχίσουμε στην αρχή του Αυτοί ή Εμείς;
Η απάντηση πρέπει να είναι κρυστάλλινη και καθαρή: Η πατρίδα μας χρειάζεται πρωταρχικά ένα λαό εθνικής η πατριωτικής ενότητας για να έχει μια αντίστοιχη κυβέρνηση που θα ενώσει και δεν θα διχάσει. Χρειάζεται ένα όραμα Μεγάλης Ελλάδας, όχι στα φυσικά σύνορα αλλά στα σύνορα τους Ελληνικού πληθυσμού απανταχού της γης, με όρους ψηφιακού κράτους. Χρειάζεται ομόνοια στην εφαρμογή των νόμων προς όφελος του συνόλου και όχι προς όφελος κομματικών στρατών ή διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών. Χρειάζεται να θέλουμε την αλλαγή για να φέρουμε την εφαρμογή της ισονομίας, της ασφάλειας, και να επανακτήσουμε την κυριαρχία μας. Χρειάζεται να σταματήσουμε να σχεδιάζουμε και να νομοθετούμε επ’ άπειρον και να αρχίσουμε να υλοποιούμε και να εφαρμόζουμε. Χρειάζεται να παραδώσουμε στις επόμενες γενεές μια Ελλάδα εν λειτουργία και όχι μια Ελλάδα με εμφυλιακές αντιπαλότητες.
Οι επόμενοι μήνες είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι. Η πορεία εξόδου από τα μνημόνια και η επόμενη ημέρα αυξημένης επιτήρησης της οικονομίας. Το ενεργειακό παιχνίδι στην ευρύτερη περιοχή ανάμεσα σε Βουλγαρία, Σκόπια, Μόσχα και Κίνα που μπορεί να λειτουργήσει ως Game Changer πολιτικών και οικονομικών ισορροπιών. Η υπόθεση με το όνομα των Σκοπίων και οι αποφάσεις που θα ληφθούν. Η πορεία αποσταθεροποίησης της Τουρκίας με την οικονομία της σε κατήφορο και την πολιτική κυριαρχία Ερντογάν σε αμφισβήτηση, συνθέτουν ένα μείγμα εκρηκτικό.
Η ενότητα των Ελλήνων αποτελεί για πρώτη φορά μετά από το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου το κρίσιμο μέγεθος για την χώρα. Η ενότητα και όχι ο διχασμός. Η εντιμότητα και όχι ο πολιτικός ακτιβισμός.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο
