Η αλήθεια είναι οτι η επίσκεψη αυτή δεν ήταν καλά προετοιμασμένη. Οχι τόσο σε επίπεδο συνεννόησης γιά τα συνηθισμένα αλλά γιά το ύφος και την επιλογή του τρόπου με τον οποίο ο πρόεδρος της γειτονικής χώρας συμπεριφέρθηκε στους ανθρώπους που τον φιλεξενούν.
Στην διπλωματία, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που αν ακολουθηθούν, οδηγούν σε σωστά συμπεράσματα. Είναι ερασιτέχνες στην κυβέρνηση όπως κατήγγειλε η αντιπολίτευση; Αυτό δεν σηκώνει πρόχειρη ανάλυση της στιγμής. Κι αυτό διότι πολλοί δεν γνωρίζουν οτι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, που είναι και ο οικοδεσπότης του Ερντογάν, έχει στενό του σύμβουλο έναν από τους πιό έμπειρους έλληνες διπλωμάτες, τον πρέσβη Γιώργο Γεννηματά. Με πλούσια εμπειρία και γνώση μεταξύ άλλων στα ελληνοτουρκικά. Οπότε η συζήτηση σταματά εδώ.
Η Ελλάδα θέλησε, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές να κρατήσει ανοιχτό τον δίαυλο με την Τουρκία, όταν σχεδόν όλη η υφήλιος του έχει κλείσει την πόρτα. Κι αυτό γιατί εκτίμησε οτι είναι προς το συμφέρον της χώρας να υπάρχουν οι σχέσεις από το να μην υπάρχουν ή να διαταραχθούν. Ολοι γνωρίζουν οτι οι πιέσεις που δέχεται ο Ερντογάν από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είνα τέτοιες που τον έχουν εξοργίσει.
Ο Τούρκος ηγέτης είναι απρόβλεπτος. Και πολλές φορές επικίνδυνος. Ας μην ξεχνάμε οτι πρόκειται γιά τον άνθρωπο που δεν δίστασε να καταρρίψει αεροσκάφος της Μόσχας. Στο μυαλό του είναι βαθιά χαραγμένο το πραξικόπημα που είναι σίγουρος οτι φέρει αμερικανική σφραγίδα με εκτέλεση Γκιουλέν. Και τώρα, στην δίκη που διεξάγεται στις ΗΠΑ, το «βαθύ λαρύγγι» μιλά γιά τα μαύρα ταμεία του «σουλτάνου» και τις δουλειές που έκανε η οικογένεια.
Μπορεί γιά τον δυτικό κόσμο τα παλάτια και τα χρυσαφένια πόμολα να φαίνονται γραφικά, όμως γιά τους τούρκους η οθωμανική αυτοκρατορία ανακάλυψε το νέο ηγέτη της. Και ως ηγέτης, ο «σουλτάνος» επιθυμεί να δείξει στον λαό του οτι είναι ακόμα υπολογίσιμος. Ισχυρός. Οτι θα πρέπει να τον τρέμουν. Κι οτι όλα αυτά που του στήνουν οι κακοί δυτικοί δεν θα περάσουν.
Τα τραύματα είναι πολλά. Οι ευρωπαικές χώρες ξαπέστειλαν τον ίδιο και τους υπουργούς του όταν θέλησαν να κάνουν προπαγάνδα γιά το δημοψήφισμα του Απριλίου, που έδωσε τελικά υπερεξουσίες στον Ερντογάν. Η Άνγκελα Μέρκελ του απαγόρευσε να πραγματοποιήσει ομιλίες στην χώρα της, οι Ολλανδοί το ίδιο. Στο Ρότερνταμ, δεν επέτρεψαν ούτε στον πρωθυπουργό Τσαβούσογλου να προσγειωθεί με το αεροσκάφος στο αεροδρόμιο , ενώ έδιωξαν κακήν – κακώς και εν μέσω επεισοδίων την υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων Φατμά Μπετούν Σαγιάν Καγιά που αγνόησε τις προειδοποιήσεις και θέλησε να μιλήσει στο προξενείο της χώρας της.
Ο Ερντογάν ήθελε πάση θυσία ένα ακροατήριο και μάλιστα επί ευρωπαικού εδάφους γιά να επιτεθεί και πάλι σε όλους αυτούς που τον ταπείνωσαν στον λαό του. Και ήθελε ακόμα να δείξει πόσο ισχυρός είναι βάζοντας στο στόχαστρό του την Ελλάδα, αγπημένο θέμα ολόκληρης της Τουρκίας που διψά γιά απειλές και εκφοβισμούς. Βέβαια, το σχέδιο του Ερντογάν δεν αφορά μόνο την χώρα μας αλλά ολόκληρο το βαλκανικό τόξο. Οι αναφορές του στην οθωμανική αυτοκρατορία που έχασε εδάφη δεν είναι τυχαίες. Πιστεύει οτι όσο τον πολεμούν στα βόρεια σύνορά του απειλώντας τον ακόμα και να χάσει εδάφη με την εγκαθίδρυση του κράτους του Κουρδιστάν, μπορεί να «ρεφάρει» από την εδώ μεριά.
Ο Ερντογάν είναι όμως επικίνδυνος γιά πρώτη φορά και γιά έναν άλλο λόγο: Φοβάται. Φοβάται πολύ. Και θέλει να δώσει νέα πνοή στην προεδρία του.
Αλλά και η Αθήνα φοβάται. Ετσι και ανοίξει τις μεταναστευτικές ροές από τα περίπου 2,5 εκ πρόσφυγες και μετανάστες που έχει στο έδαφός του, γνωρίζει οτι θα «πνίξει» όλη την Ευρώπη. Αλλά φοβάται. Και γι αυτό απειλεί.
Οι πληρωμένες απαντήσεις που πήρε από Παυλόπουλο και Τσίπρα ήταν τέτοιες που δεν τίθενται περιθώρια παρερμηνειών. Αλλωστε και από Ουάσιγκτον αλλά και από το κονκλάβιο των Βρυξελλών όλοι στέκονται στο πλευρό της Αθήνας.
Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Επρεπε να δεχτούμε να έρθει σε αυτή την χρονική στιγμή στην Ελλάδα ενώ γνωρίζαμε πώς θα συμπεριφερθεί; Η απάντηση θα βασανίζει τους πάντες γιά αρκετές μέρες ακόμα και τα όσα ακουστούν να είναι ενδιαφέροντα γιά την συνέχεια και την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής.
