Δεν ήταν ποτέ δέσμιος των εμφυλιοπολεμικών φοβιών και προκαταλήψεων και για την Αριστερά ήταν πάντα ένας σοβαρός και υπολογίσιμος πολιτικός αντίπαλος είπε o πρωθυπουργός, για να επισημάνει ότι το μήνυμα για τη σημερινή πολιτική αντιπαράθεση είναι πως πρέπει να διεξάγεται με συμφωνημένη προσήλωση σε ένα ξεκάθαρο δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, στο οποίο δεν έχουν θέση η μισαλλοδοξία και ο εμφυλιοπολεμικός διχαστικός λόγος.
«Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανήκει πλέον στην ιστορία και η ιστορία ακούει προσεκτικά και τους υποστηρικτές και τους επικριτές και καταγράφει, δεν κρίνει, καταγράφει. Οι πολιτικοί, άλλωστε, κρίνονται και μάλιστα σε τρέχοντα χρόνο, διότι έτσι επιτάσσει η δημοκρατία» είπε ο πρωθυπουργός και συνέχισε: «Για την Αριστερά υπήρξε πάντα ένας πολιτικός αντίπαλος, οφείλουμε, ωστόσο, να του αναγνωρίσουμε ότι κατά την περίοδο της δικτατορίας δραστηριοποιήθηκε ενεργά για την καταγγελία και τη διεθνή απομόνωση του καθεστώτος των συνταγματαρχών. Και στο πλαίσιο αυτό, αναγνωρίστηκε ακόμα και από ηγετικά στελέχη της Αριστεράς, ως άνθρωπος απαλλαγμένος από εμφυλιακές φοβίες και προκαταλήψεις, άμεσος, ανοιχτόμυαλος και ανοιχτός στο διάλογο. Πρόκειται για χαρακτηριστικά που μπορεί σήμερα να τα θεωρούμε συνήθη, αλλά ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, με δεδομένο το κλίμα της εποχής, δεν ήταν δεδομένο».
Ο κ. Τσίπρας παρατήρησε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε συνεπής σε αυτή τη στάση και στα χρόνια που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση και σημείωσε πως «ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας αναγνώρισε την ανάγκη να απαλλαγεί η παράταξή του από κατάλοιπα μισαλλοδοξίας και να αναπροσανατολίσει το κόμμα του, ως κόμμα εθνικού ακροατηρίου πέρα και πάνω από διχαστικές διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος».
Αυτή η πολιτική επιλογή, ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές διαφωνίες, πρέπει να αναγνωριστεί ως μια σημαντική και θετική συνεισφορά στην εδραίωση, στην εμπέδωση της δημοκρατίας στον τόπο μας, επισήμανε ο πρωθυπουργός.
Για τον καιρό που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν στην αντιπολίτευση έμεινα προσηλωμένος στις αρχές του κοινοβουλευτισμού και ανεξάρτητα από την ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης κράτησε πάντοτε τον δημόσιο πολιτικό του λόγο στο πλαίσιο μιας ήρεμης, συγκροτημένης και αυτοκυριαρχούμενης ρητορικής, είπε ο κ. Τσίπρας.
Αναφέρθηκε στην ολιγόμηνη κυβερνητική συνεργασία της ΝΔ και του Συνασπισμού, για την οποία, αφού σημείωσε ότι υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές και ιστορικές προσεγγίσεις και αυτή κρίθηκε από τον λαό, υπογράμμισε: «Οφείλουμε, όμως, να αποδεχτούμε, ανεξάρτητα από την ιστορική αποτίμηση της επιλογής αυτής, ότι το ευρύτερο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας προϋπέθετε την οριστική υπέρβαση των όποιων εμφυλιοπολεμικών διχαστικών προκαταλήψεων. Και αναγνωρίζουμε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ότι δέσμιος τέτοιων προκαταλήψεων δεν υπήρξε ποτέ στον πολιτικό του βίο. Η οικουμενική κυβέρνηση που ακολούθησε την κυβέρνηση Τζαννετάκη σηματοδότησε, επίσης, τη λήξη μιας μεγάλης περιόδου σφοδρής πολιτικής έντασης και την αποκατάσταση ενός νέου πολιτικού κλίματος. Χωρίς αυτό, φυσικά, να σημαίνει και το τέλος της ιστορίας και των διαχωριστικών γραμμών, με βάση την ιδεολογία και την πολιτική άποψη».
Χαρακτήρισε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως τον «βασικό εισηγητή του πολιτικού νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα» και γι' αυτόν τον λόγο εξήγησε ότι δεν θα προχωρήσει σε κρίσεις για το κυβερνητικό έργο της περιόδου 1991-1993, γιατί κάτι τέτοιο θα ξέφευγε από το πλαίσιο του πολιτικού μνημόσυνου.
Αναφέρθηκε, όμως, στην πρωθυπουργική του θητεία λέγοντας: "Οφείλω να αναγνωρίσω και να του πιστώσω τους χαμηλούς και προσεκτικούς τόνους στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, σε μια περίοδο που η έξαρση της εθνικιστικής ρητορικής απειλούσε με αποσταθεροποίηση τη γειτονιά μας».
Σχετικά με τη σημερινή πολιτική αντιπαράθεση υπογράμμισε ότι πρέπει να γίνεται με συμφωνημένη την προσήλωση σε ένα ξεκάθαρο δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο και τόνισε: «Σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν μπορεί να έχουν θέση η μισαλλοδοξία και ο εμφυλιοπολεμικός διχαστικός λόγος, από τον οποίο τρέφονται και δυναμώνουν η ακροδεξιά και οι εχθροί της δημοκρατίας».
Κλείνοντας την ομιλία του ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε στην πολιτική παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και υπογράμμισε: «Θα θυμόμαστε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως έναν πολύ ικανό πολιτικό αντίπαλο της Αριστεράς, αλλά, ταυτόχρονα, και ως έναν αταλάντευτο υπερασπιστή της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Ως έναν τολμηρό πολιτικό που δεν δίστασε να αναλάβει πολλά πολιτικά ρίσκα στον πολιτικό του βίο. Θα τον θυμόμαστε ως έναν εξαιρετικό κοινοβουλευτικό άνδρα και κοινοβουλευτικό ρήτορα και κοινοβουλευτικό εν γένει. Ως ένα σημαντικό ηγέτη της παράταξής του που παρά τη μεγάλη ένταση της εποχής απέφυγε συστηματικά να υιοθετήσει τη μισαλλοδοξία ως εργαλείο για την προώθηση του πολιτικού του σχεδιασμού. Και νομίζω ότι αυτό αποτελεί μια σοβαρή και αξιομνημόνευτη παρακαταθήκη. Όχι μόνο για την παράταξη του, αλλά για τη δημοκρατία, το πολιτικό μας σύστημα και για τον πολιτικό πολιτισμό στη χώρα μας».
