Εξήντα πέντε χρόνια μετά την εκτέλεση, τον Μάρτιο του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης «επιστρέφει» στην πόλη που γεννήθηκε.
Το οίκημα Μπελογιάννη, ανοίγει για να στεγάσει τη μουσειακή συλλογή που αφορά τη ζωή και την πολιτική δράση του «ανθρώπου με το γαρύφαλλο», του χαμογελαστού ήρωα που στο πρόσωπό του συμπυκνώθηκε το δράμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας, η τραγωδία της…
Το οίκημα του Μουσείου, κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 20, για να στεγάσει την επιχειρηματική δραστηριότητα του πατέρα του, Γιώργου Μπελογιάννη από τα Τσίπιανα, μέλους πολυμελούς οικογένειας η πλειοψηφία των οποίων μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να πορευτεί, στις αρχές του 20 αιώνα.
Κτισμένο στο κέντρο της πόλης λειτούργησε σαν Ξενοδοχείο αλλά και κατοικία της 5μελούς οικογένειας, με τα τρία παιδιά, το Νίκο, την Ελένη και την Αργεντίνα.
«Στέγη» μικρής διάρκειας μέσα στη δίνη των πέτρινων χρόνων, με τελευταία κάτοικο την μητέρα του Νίκου, Βασιλική που πέθανε το 1956 «μόνη». Από το 1944, μέχρι το 1952 η Βασιλική έχασε ολόκληρη την οικογένεια. Πρώτα η Αρτζεντίνα σε ηλικία 19 χρόνων, ύστερα ο πατέρας, το 1949 η Ελένη και το 1952 εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης.
Το οίκημα Μπελογιάννη παραχωρήθηκε πριν είκοσι χρόνια στο Δήμο Αμαλιάδας από τον γιο του Νίκο και την Έλλη Παπά, με σκοπό τη δημιουργία του Μουσείου.
