Τονίζει ακόμα ότι ο «διορισμός» Μπαρόζο «υπογραμμίζει με έναν κραυγαλέα κυνικό τρόπο τις αιμομικτικές σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με τις τράπεζες και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα» και σημειώνει ότι «η Κομισιόν οφείλει να αντιδράσει».
Ο κ. Παπαδημούλης αναφέρει ότι «ο Μπαρόζο υπηρέτησε για δύο χρόνια ως πρωθυπουργός της Πορτογαλίας και για δέκα ως πρόεδρος της Κομισιόν, ό,τι πιο ακραία νεοφιλελεύθερο στην πολιτική και την οικονομία» και ότι «πιάστηκε στον ύπνο από την κρίση που ήρθε το 2008 να σαρώσει την Ευρώπη και όλο τον κόσμο». Προσθέτει ότι «επέμεινε στην ομοιοπαθητική του νεοφιλελευθερισμού μέχρι τέλους, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ με την διοίκηση Ομπάμα κατάφεραν να ανακάμψουν με έναν ήπιο κεϋνσιανισμό».
«Η πρόσληψη του Μπαρόζο από την Goldman Sachs», σημειώνει ο κ. Παπαδημούλης, «δεν εκπλήσσει, αλλά εξοργίζει», γιατί, όπως υπογραμμίζει, «προσκρούει σε ένα μεγάλο ηθικό και πολιτικό ασυμβίβαστο, που πρέπει να δεσμεύει για χρόνια όσους πολιτικούς ηγέτες “αποστρατεύονται”: Είναι αδιανόητο να γίνονται ευθύς αμέσως ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι εταιριών, τις οποίες υποτίθεται ότι έλεγχαν στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος».
Ο κ. Παπαδημούλης τονίζει ότι «η Κομισιόν οφείλει να αντιδράσει. Η σιωπή σε αυτή την περίπτωση δεν είναι χρυσός, αλλά συνενοχή», προσθέτοντας ότι «πλήττει καίρια την αξιοπιστία των θεσμών και της πολιτικής, την ίδια την Δημοκρατία και υπονομεύει ευθέως το ίδιο το εγχείρημα της συνεργασίας των ευρωπαϊκών λαών».
