Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση, δια στόματος του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνου Πλεύρη, εξαγγέλλει πολιτικές «δραστικής μείωσης» των επιδομάτων και προαναγγέλλει αλλαγές ακόμα και στο φαγητό που προσφέρεται στους πρόσφυγες —θεωρώντας υπερβολή το γεγονός ότι στις δομές υπάρχουν τρεις επιλογές γεύματος, τέσσερις φορές κρέας και μία ψάρι—, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στήνει τραπέζια που υπηρετούν τη συνύπαρξη και την ένταξη.
«Το υπουργείο Μετανάστευσης δεν είναι ξενοδοχείο», δήλωσε σήμερα στον Σκάι ο Θάνος Πλεύρης σε τηλεοπτική του εμφάνιση, υπογραμμίζοντας ότι η φιλοξενία προσφύγων δεν μπορεί να εξισώνεται με παροχές που «θυμίζουν τουριστική εμπειρία». Στο στόχαστρο μπήκε ακόμη και το μενού που σερβίρεται στις δομές φιλοξενίας, το οποίο, κατά την κυβέρνηση, πρέπει να εξορθολογιστεί. Η δήλωση αυτή συνοδεύτηκε από την πρόθεση επανεξέτασης όλων των υφιστάμενων επιδομάτων προς αλλοδαπούς, σε μια γενικότερη στροφή προς πιο περιοριστική πολιτική.
Κόντρα σ’ αυτή τη ρητορική αποστειρωμένης διαχείρισης, λίγες ημέρες νωρίτερα, στην οικία της Πρέσβειρας της Ολλανδίας στην Αθήνα, η γλώσσα του φαγητού μίλησε για συνάντηση, ένταξη και αμοιβαίο σεβασμό. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, πρόσφυγες, εκπρόσωποι οργανισμών, μέλη της διπλωματικής κοινότητας και της κοινωνίας των πολιτών κάθισαν στο ίδιο τραπέζι για να δοκιμάσουν πιάτα που συνδύασαν αφρικανικά και ελληνικά στοιχεία — ένα δείπνο που δεν είχε στόχο την επιβίωση, αλλά την αλληλεγγύη.
Στο κέντρο της βραδιάς βρέθηκαν δύο σεφ: η Μόνικα, πρόσφυγας από τη Δυτική Αφρική και ιδιοκτήτρια του «Mama Sammy’s Kitchen» στην Αθήνα, και ο Ισίδωρος από την ελληνική εταιρεία Begnis Catering. Με έμπνευση από τις προσωπικές τους ρίζες, δημιούργησαν ένα fusion μενού που ανέδειξε πώς δύο κουζίνες —και δύο κουλτούρες— μπορούν να συνομιλήσουν και να συνυπάρξουν δημιουργικά.
Η πρωτοβουλία αυτή, οργανωμένη από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σε συνεργασία με τις πρεσβείες της Ολλανδίας και της Γαλλίας, δεν ήταν απλώς μια εκδήλωση με ωραίο φαγητό. Ήταν μια δήλωση. Μια υπενθύμιση ότι η ένταξη δεν γίνεται με περικοπές, αλλά με συναντήσεις· όχι με συσσίτια ανάγκης, αλλά με μοίρασμα εμπειριών. Ότι πίσω από κάθε «μενού» βρίσκεται μια ιστορία – και συχνά, μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή.
Καθώς στην Ελλάδα το φαγητό των προσφύγων γίνεται αφορμή για διακηρύξεις περιορισμού, στον υπόλοιπο κόσμο εξακολουθεί να λειτουργεί ως γέφυρα. Το τι μπαίνει στο πιάτο ενός πρόσφυγα είναι, τελικά, πολιτική πράξη. Είτε προσεγγίζεται με λογική κόστους, είτε με διάθεση συνάντησης.
Άλλωστε, στην εν λόγω εκδήλωση στην οικία της Πρέσβειρας της Ολλανδίας ήταν παρούσα και η υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Σέβη Βολουδάκη. Ίσως θα μπορούσε να ενημερώσει τον κύριο Πλεύρη για το τι σημαίνει ένταξη όταν αυτή σερβίρεται στο πιάτο, με γεύση συνύπαρξης και αλληλεγγύης.
Θ.Κ.
