Ο Παύλος Πολάκης ξέρει καλά τα όριά του. Είναι «μπρούτος» -«αψύς Κρητικός» κατά τον Αλέξη Τσίπρα- αλλά είναι και παμπόνηρος. Δεν σκοπεύει να γίνει ποτέ αρχηγός, αφού καλά καλά κάποιες φορές δεν καταφέρνει να είναι ούτε αρχηγός του εαυτού του. Η τακτική του λοιπόν συνίσταται στο ν’ αποτελεί, «ανεξόδως», ισχυρό άνθρωπο του παρασκηνίου. Με άλλες λέξεις του αρέσει να «κινεί τα νήματα», χωρίς μάλιστα να παίρνει κανένα ρίσκο. Άρα ο Παύλος Πολάκης μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ο πιο «εμβληματικός» άνθρωπος σήμερα του παρασκηνίου στον χώρο της Αριστεράς, ασκώντας καθοριστική επιρροή στον Στέφανο Κασσελάκη.
Επιβεβαιώνει έτσι, έστω και αν δεν το ξέρει -που μάλλον δεν το ξέρει- την γαλλική θεωρία στο πεδίο της Πολιτικής Επιστήμης από την εποχή του περιβόητου και πανίσχυρου Καρδιναλίου Ρισελιέ, όταν βασιλιάς της Γαλλίας ήταν ο Λουδοβίκος 13ος. Τότε επικράτησε για τον «άνθρωπο του παρασκηνίου» ο όρος «éminence grise». Ο όρος αυτός αφορούσε έναν Καπουτσίνο μοναχό, τον πατέρα Ζοζέφ, ο οποίος ήταν απολύτως έμπιστος του Ρισελιέ και τον επηρέαζε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όμως δεν ήθελε να φαίνεται και εκινείτο, προς μεγάλη ικανοποίηση του Ρισελιέ ίσως δε και υποκινούμενος από αυτόν, στο περιθώριο ή, τουλάχιστον, στο παρασκήνιο.
«Πατήρ Ζοζέφ» λοιπόν ο Παύλος Πολάκης. Ποιος είναι ο σύγχρονος «Ρισελιέ»; Μα ο Στέφανος Κασσελάκης!
ΥΓ: Να δούμε αν ο Παύλος θα καταφέρει την ανατροπή!
Τ.Τε.
