Μα δέχεται συντριπτικές ήττες το ελληνικό κράτος και μάλιστα μέσα στην επικράτειά του από ξένα κράτη;
Μα ναι! Στις λεγόμενες αποκρατικοποιήσεις, ο κρατικός ΟΤΕ πουλήθηκε σε κρατική γερμανική εταιρεία. Η κρατική ΤΡΑΙΝΟΣΕ, στην κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων της Ιταλίας. Τα 14 κρατικά περιφερειακά αεροδρόμια σε κρατική εταιρεία της Έσσης. Το κρατικό λιμάνι του Πειραιά στην κρατική εταιρεία της Λ.Δ. Κίνας.
Αιτία, ότι είναι το λάφυρο των νικητών των εκλογών. Που το κάνουν κράτος των Φραπέδων, των υποκλοπών, της αμέλειας για τα Τέμπη, της αδιαφορίας για κάθε Κυψέλη.
Τα παραπάνω αναπτύσσει με το άρθρο του στην «Καθημερινή» της Κυριακής ο εκ των κορυφαίων δημοσιογράφων Κώστας Καλλίτσης. Και προσθέτει με νόημα: «Οσο καίµε χρόνο και εµποδίζεται η εκ βάθρων ανασυγκρότησή του, το κράτος θα είναι ο µεγάλος απών απ’ όπου το χρειαζόµαστε. Από την ανάπτυξη και την (κάθε) Κυψέλη».
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
Υπάρχει κράτος;
Εξαρτάται πού το αναζητείς. Αν το αναζητείς στην Κυψέλη, για παράδειγµα, δεν υπάρχει. Εδώ και πάνω από οκτώ µήνες έχουν εµφανιστεί οι ζηµιές σε δεκάδες πολυκατοικίες της πιο πυκνοκατοικηµένης συνοικίας της πρωτεύουσας, εξαιτίας του µετροπόντικα. Σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν –σε Μοναστηράκι, Κεραµεικό, Μεταξουργείο– άλλαζε άµεσα η χάραξη του µετρό και το θέµα λυνόταν πριν καν υπάρξει. Τώρα, όσοι είχαν την ατυχία να διαµένουν πάνω από τη διαδροµή που χαράχτηκε παραµένουν αβοήθητοι. Επρεπε, µάλιστα, να προσφύγουν στο πρωτοδικείο για να τους επιτραπεί πρόσβαση στα επίσηµα έγγραφα, να µάθουν τι συµβαίνει. Κι ενώ το ΤΕΕ εισηγείται επειγόντως να εκκενωθούν πολυκατοικίες και να αρχίσουν έργα στήριξης, το κράτος επιµελώς απουσιάζει.
Το κράτος είναι τρύπιο, επειδή ο εκάστοτε νικητής των εκλογών –ο σηµερινός, δε, κατεξοχήν...– το µεταχειρίζεται ως λάφυρο. Η κατερείπωσή του έχει πολλές όψεις.
Το κράτος που αδιαφορεί για την Κυψέλη δεν είναι άλλο από το κράτος των «Φραπέδων», που επιτρέπει να λεηλατείται το δηµόσιο χρήµα από τους κοµµατικούς οπλαρχηγούς. ∆εν είναι άλλο από εκείνο που µοιράζει εκατοντάδες εκατοµµύρια σε εξωτερικούς συµβούλους, για να κάνουν όσα έκανε το ίδιο πολύ καλά µέχρι πρότινος – όσο δεν είχε διαλυθεί. Αναθέτει σε τρίτους από το σκούπισµα των γραφείων του µέχρι το σφουγγάρισµα και τα διόδια της Αττικής Οδού. ∆εν
Το ελληνικό κράτος υφίσταται συντριπτικές ήττες µέσα στην επικράτειά του από ξένα κράτη.
είναι άλλο από το κράτος που δεν νοιάστηκε να µη συµβεί η τραγωδία στα Τέµπη. Και που συνεργούσε στις υποκλοπές συνδιαλέξεων πολιτικών, επιχειρηµατιών και άλλων, για να λειτουργεί καλά το άλλο κράτος, το «επιτελικό».
Στη σύγχρονη εποχή η ανάπτυξη προϋποθέτει ένα σύγχρονο κράτος. Η Μ. Ματσουκάτο µιλάει για ένα επιχειρηµατικό κράτος, άλλοι το περιγράφουν ως κράτος-πλατφόρµα ή κράτος-αρχιτέκτονα, όλοι συµφωνούν ότι πρέπει να είναι ικανό να θέτει κανόνες, να επενδύει σε υποδοµές, να οργανώνει τις αγορές και να διαµορφώνει νέες όπου χρειάζεται, δηµιουργώντας ένα περιβάλλον ισχυρού υγιούς ανταγωνισµού, επιβραβεύοντας την καινοτοµία και εξασφαλίζοντας ότι η κοινωνία θα συµµετέχει στα οφέλη της. Καθ’ ηµάς, σε σχέση µε την ανάπτυξη το κράτος κινείται µε την όπισθεν – παρόλο που έχει αποµείνει πολύ πίσω συγκριτικά µε άλλα κράτη.
Είναι ενδεικτικές οι συντριπτικές ήττες που υφίσταται µέσα στην ίδια την επικράτειά του, από κράτη ξένων χωρών, όπως δείχνουν και οι αποκρατικοποιήσεις. Πολλές, και οι πιο σηµαντικές εξ αυτών, δεν είναι αποκρατικοποιήσεις, αλλά αλλαγή του κράτους ιδιοκτήτη: Ο ΟΤΕ (πλέον Telekom...) πουλήθηκε σε εταιρεία µε βασικό µέτοχο το γερµανικό κράτος. Την ΤΡΑΙΝΟΣΕ δεν την αγόρασε ιδιώτης αλλά η κρατική εταιρεία σιδηροδρόµων της Ιταλίας. Τα 14 περιφερειακά αεροδρόµια δεν τα αγόρασε ιδιώτης αλλά εταιρεία µε βασικό µέτοχο το κρατίδιο της Εσσης. Το λιµάνι του Πειραιά δεν πουλήθηκε σε ιδιώτη αλλά σε κρατική εταιρεία της Λ.∆. Κίνας.
Στα δίκτυα ενέργειας, βασικοί µέτοχοι µπήκαν ξένες κρατικές εταιρείες.
Οσο καίµε χρόνο και εµποδίζεται η εκ βάθρων ανασυγκρότησή του, το κράτος θα είναι ο µεγάλος απών απ’ όπου το χρειαζόµαστε. Από την ανάπτυξη και την (κάθε) Κυψέλη.
