Αναδημοσιεύουμε από το K-Report των Κώστα Καλλίτση και Παύλου Τσίμα που κυκλοφορεί καθημερινά σε συνδρομητική βάση με πλούσια ύλη:
Το πολιτικό γεγονός της εβδομάδας ήταν η 6η Διατλαντική Υπουργική Σύνοδος για θέματα Ενέργειας, που έγινε Πέμπτη και Παρασκευή στην Αθήνα, στη σκιά των πιέσεων των ΗΠΑ για πλήρη αποκλεισμό του ρωσικού φυσικού αερίου από τις ευρωπαϊκές αγορές και για την υποκατάστασή του από αμερικανικό σχιστολιθικό LNG.
Η σύνοδος αποτέλεσε το σκηνικό για την πανηγυρική ανακοίνωση της στρατηγικής απόφασης της κυβέρνησης, η Ελλάδα να γίνει η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που προσφέρεται να υπηρετήσει στην πράξη την αντικατάσταση της ρωσικής με αμερικανική ενέργεια. Έτσι, η χώρα θα γίνει (α) η πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG στην Ευρώπη, μέσω Ρεβυθούσας και Αλεξανδρούπολης και (β) η αφετηρία του στρατηγικής σημασίας «Κάθετου Διαδρόμου» προς την ανατολική Ευρώπη, έως την Ουκρανία.
Από αυτήν την επιλογή της η κυβέρνηση:
Πρώτον, εκτιμά ότι θα προκύψει οικονομικό όφελος από το εμπόριο του LNG, για τις ναυτιλιακές που θα αναλάβουν τη μεταφορά LNG, τους εμπλεκόμενους στην εισαγωγή κι επανεξαγωγή του, τη δημιουργία νέων υποδομών ελλιμενισμού και μεταφοράς και, τέλος, στα κρατικά έσοδα. Στα οφέλη συνυπολογίζει την ενεργοποίηση δύο μεγάλων αμερικανικών εταιρειών για γεωτρήσεις, καταρχήν στο Ιόνιο και ίσως, αργότερα, νότια της Κρήτης.
Δεύτερον, ελπίζει σε γεωστρατηγική αναβάθμιση και ενισχυμένη ασφάλεια, καθώς η πύλη εισόδου του αμερικανικού φυσικού αερίου αναμένει ότι θα συνοδευτεί με ισχυρότερη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή και με ενισχυμένη αμερικανική ομπρέλα προστασίας.
Τρίτον, περιμένει την επανενεργοποίηση του σχήματος 3+1 (Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα) με αμερικανική συμμετοχή και εποπτεία για την μεταφορά ενέργειας αλλ’ όχι μόνον για αυτήν. Ήδη αναγγέλλεται η δημιουργία Κέντρου για θέματα ενέργειας ανατολικής Μεσογείου με έδρα τις ΗΠΑ.
Τέταρτον, σταθμίζει την προοπτική, με αμερικανική παρότρυνση, η Τουρκία, πιεζόμενη κι από τη διακοπή της διοχέτευσης ρωσικού αερίου μέσω αυτής προς την Ευρώπη, να προσέλθει σε μια διαδικασία πολυμερούς διαπραγμάτευσης για τη διευθέτηση των διαφορών ως προς τις θαλάσσιες ζώνες, στην οποία η Ελλάδα θα έχει ισχυρότερη από ό,τι σήμερα θέση.
Πόσο ρεαλιστικές είναι αυτές οι προσδοκίες, ιδίως όταν στηρίζονται στην ευμετάβλητη βούληση της σημερινής αμερικανικής ηγεσίας, μένει να φανεί. Το βέβαιο, ωστόσο, είναι, ότι υπάρχουν ήδη δύο διόλου ασήμαντες, συνέπειες:
Πρώτον, η χώρα που ως πρόσφατα καμάρωνε ότι πρωτοπορεί στην πράσινη μετάβαση στην Ευρώπη κι ότι υπερκαλύπτει τους ευρωπαϊκούς στόχους, είναι η πρώτη που εγκαταλείπει την πράσινη ατζέντα και προσχωρεί στην αμερικανική λογική του «drill baby, drill»
Δεύτερον, ο «Κάθετος Διάδρομος» του οποίου η Ελλάδα είναι η αφετηρία, είναι, επίσης, μια γραμμή στα logistics της στρατιωτικής προετοιμασίας για ενδεχόμενο ευρύτερης σύγκρουσης με τη Ρωσία. Ενδεχόμενο στο οποίο η Ελλάδα, αναπόφευκτα, θα γίνει μέρος του μετώπου.
