Να λοιπόν που όλα γίνονται!
Αυτό που μέχρι τώρα χαρακτηρίζονταν από το Μέγαρο Μαξίμου και την ηγεσία της δικαιοσύνης αδύνατο και επιβλαβές καθώς θα καθυστερούσε τη διεξαγωγή της δίκης τώρα γίνεται.
Η αποφασιστικότητα του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι και άλλων γονέων, της νομική τους στήριξης, αλλά και το πολύ μεγάλο κύμα συμπαράστασης από όλες τις ηλικίες, ανάγκασαν κυβέρνηση και ηγεσία δικαιοσύνης σε μια μεγάλη αναδίπλωση.
Ο «τσαμπουκάς» δεν πέρασε, όπως δεν θα περάσει η στρατηγική της συγκάλυψης των ευθυνών των υπευθύνων για την τραγωδία των Τεμπών.
Στο εσωτερικό της κυβέρνησης το κλίμα το έπιασαν πολλοί, με κάποιους να τοποθετούνται δημόσια και με κάποιους άλλους να φοβούνται το Μαξίμου και να σιωπούν.
Ο πρώτος τη τάξει «δελφίνος» Νίκος Δένδιας έπαιξε καταλυτικό ρόλο, πολύ περισσότερο που η επικοινωνία του πρωθυπουργού μαζί του από την Κοπεγχάγη, προκειμένου να τον ...μαλώσει ανέβασε ακόμα περισσότερο τις πολιτικές μετοχές του υπουργού Άμυνας. Αντιθέτως, πλήγμα εδέχθη ο Άδωνις Γεωργιάδης που αποτέλεσε τον πολιορκητικό κλοιό απέναντι στον απεργό πείνας, τους γιατρούς που τον επέβλεπαν και τη νομική του υπεράσπιση, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία επίσης πέτυχε μια νομική και πολιτική λύση.
Η κυβέρνηση υπέστη μια σημαντική ήττα, ενώ αποδείχθηκε πως πέραν από τη στρατηγική της συγκάλυψης των υπευθύνων για την τραγωδία των Τεμπών, δεν διαθέτει πολιτικά αντανακλαστικά. Το δε πρόβλημα εστιάζεται πλέον μέσα στο Μαξίμου- μόνο ...στραβός δεν το βλέπει!
