Στον ένα ή τον άλλο βαθμό όλες οι κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ασκούσαν στο πλαίσιο πάντοτε της Δύσης μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής -και μαζί του όλοι οι διάδοχοί του στη ΝΔ- υπερηφανευόταν για τα ανοίγματά του στον κομμουνιστή Ζίφκοφ στη Βουλγαρία, για τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, ούτε για τον Κώστα Καραμανλή και τον Αλέξη Τσίπρα.
Ο μόνος πρωθυπουργός που έβαλε «όλα τα αβγά σε ένα καλάθι» ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης:
-Έβαλε όλα του τα χαρτιά όχι απλώς στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά στην ηγεσία των Δημοκρατικών: Τον Τζο Μπάιντεν και την Καμάλα Χάρις. Του το χάλασε όμως η εκλογή Τραμπ. Έτσι βρέθηκε από τις δόξες της ομιλίας του στο Κογκρέσο, στην αναζήτηση λομπίστας προκειμένου να πιάσει επαφή με το περιβάλλον του νέου "πλανητάρχη".
-Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτίστηκε με τις πιο ακραίες όσον αφορά την εξωτερική πολιτική φωνές, αρχικά τον Μ. Βέμπερ και εν συνεχεία την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι και την τροφοδότηση του πολέμου με τη Ρωσία του καθεστώτος Πούτιν.
-Έκοψε κάθε δίαυλο επικοινωνίας με τη Μόσχα, κόντρα στις ανεπτυγμένες σχέσεις των δυο χωρών. Δεν ήταν άλλωστε λίγες οι φορές που ο Πούτιν, δια της εκπροσώπου του, άφησε ακόμα και απειλές κατά της χώρας. Αποτέλεσμα είναι τώρα που η Ουάσιγκτον αλλάζει θέση, η Ελλάδα να ζητάει εκτός από διαύλους επικοινωνίας με τον Τραμπ και διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα και το καθεστώς Πούτιν!
-Ταυτόχρονα ταυτίστηκε απολύτως με το Ισραήλ, τραυματίζοντας φιλίες χρόνων με μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου.
Ένα δε μέρος των πολιτικών αυτών οφείλονται και στις προσωπικές φιλοδοξίες για ένα σημαντικό ρόλο στην ηγεσία της ΕΕ με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον, κάτι που σε πρώτη φάση δεν έγινε κατορθωτό αλλά θα μπορούσε να το πετύχει αν στις Ηνωμένες Πολιτείες εκλεγόταν η Κάμαλα Χάρις.
Η εκλογή Τραμπ άλλαξε άρδην την κατάσταση. Και τώρα θα πρέπει να εξηγείς πώς πηγαίνεις στην άλλη πλευρά της ιστορίας, ενώ ήσουν «στη σωστή» πλευρά, πώς ο πόλεμος δεν θα τελειώσει «αν δεν ηττηθεί ο Πούτιν» (η αλήθεια είναι πως αυτό το έλεγε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος), αλλά και πώς θα δεχθείς την αναθεώρηση των συνόρων! Πώς ως χώρα είσαι αναπληρωματικό μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και δεν αρθρώνεις λέξη για την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου.
