Ιδιαίτερα κρίσιμο θεωρείται για τον πλανήτη το διάστημα από σήμερα μέχρι την ορκωμοσία του νέου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών σε πέντε περίπου μήνες, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει με άρθρο του στην «Καθημερινή» ο Αλέξης Παπαχελάς.
Στους πέντε αυτούς μήνες, σύμφωνα με τον διευθυντή της εφημερίδας, κορυφαίες δυνάμεις της ανθρωπότητας μπορεί να θελήσουν να εκμεταλλευτούν το «κενό» που δημιουργείται ώστε να δημιουργήσουν τετελεσμένα. «Μέχρι την ορκωµοσία του επόµενου προέδρου των ΗΠΑ, κάποιος από τους ισχυρούς παίκτες µπορεί να δοκιµάσει κάτι εντελώς απρόβλεπτο και επικίνδυνο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αλέξης Παπαχελάς στο άρθρο που η στήλη αναδημοσιεύει:
Πέντε ρευστοί μήνες στην παγκόσμια σκακιέρα
Πέντε µήνες αποµένουν έως τη στιγµή που θα ορκιστεί ο επόµενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Πέντε πολύ ρευστοί και επικίνδυνοι µήνες. Ολοι γνωρίζουν ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν βρίσκεται σε τροχιά εξόδου. Η ισχύς και η επιρροή του φθίνουν κάθε µέρα που περνάει. Αυτό δεν θα ήταν ιδιαίτερα αξιοσηµείωτο αν δεν βιώναµε µια περίοδο ασύλληπτης γεωπολιτικής αστάθειας. Είναι πολύ σπάνιο να υπάρχουν ταυτόχρονα τόσο πολλά και εκρηκτικά µέτωπα ανοιχτά.
Ο πόλεµος στην Ουκρανία µπαίνει ίσως στην τελική φάση του, αλλά µοιάζει να κρύβει ακόµη αρκετές εκπλήξεις. Ο πόλεµος στη Μέση Ανατολή βαθαίνει και επεκτείνεται. Η ένταση ανάµεσα στην Κίνα και στην Ταϊβάν παραµένει αµείωτη.
Οι ισχυροί παίκτες της παγκόσµιας πολιτικής σκακιέρας βλέπουν τους επόµενους µήνες είτε σαν ευκαιρία είτε σαν µια ασφυκτική προθεσµία. Ο Νετανιάχου εκτιµά πως ο Μπάιντεν θα έχει όλο και λιγότερη δύναµη, ενώ θα παραµένει εγκλωβισµένος στο δόγµα της απόλυτης στήριξης στο Ισραήλ. Πρακτικά, αυτό σηµαίνει ότι θα τραβάει τα πράγµατα στα άκρα, όσο τον παίρνει. Στόχος, η πολιτική του επιβίωση. Αλλά και, αν είναι εφικτό, ο εξαναγκασµός σε φυγή από τη Γάζα και τη ∆υτική Οχθη όσο περισσότερων Παλαιστινίων.
Ο Πούτιν έκανε την αντεπίθεσή του και βασικά περιµένει να φύγει ο Μπάιντεν, τον οποίο θεωρεί τον βασικό του αντίπαλο στη ∆ύση. Προφανώς προτιµά τον Τραµπ στην εξουσία ή µια αδύναµη Χάρις, που δεν θα µπορεί εύκολα να εξασφαλίσει τη στήριξη του Κογκρέσου σε περαιτέρω ενίσχυση του Κιέβου. Αυτά τα γνωρίζει όµως και ο Ζελένσκι, ο οποίος καταλαβαίνει ότι κάποια στιγµή το 2025 θα έλθει η ώρα της τελικής διαπραγµάτευσης. Και γι’ αυτό προσπαθεί και εκείνος να ενισχύσει τα χαρτιά του µε απρόβλεπτες κινήσεις.
Ο κίνδυνος είναι κάποιος να δοκιµάσει κάτι εντελώς απρόβλεπτο και επικίνδυνο τους επόµενους πέντε µήνες, θεωρώντας πως η µακρά έξοδος του Μπάιντεν από τη σκηνή αποτελεί µια µοναδική ευκαιρία να το πράξει χωρίς συνέπειες. Μπορεί να είναι ο Πούτιν, µπορεί το Ιράν, ακόµη και η Κίνα. Ή οποιοσδήποτε άλλος ηγέτης που βλέπει την Αµερική σε βαθιά κρίση και τον µετααµερικανικό κόσµο να ανατέλλει.
Προς το παρόν, όλοι προσπαθούν να µαντέψουν ποιος θα κερδίσει τις εκλογές του Νοεµβρίου, οι οποίες έγιναν ξαφνικά πολύ πιο απρόβλεπτες και ενδιαφέρουσες. Και κατόπιν να προβλέψουν τι θα σηµάνει για την αµερικανική εξωτερική πολιτική η επικράτηση του Τραµπ ή η νίκη της Χάρις. Οι περισσότεροι συµφωνούν ότι η εκλογή της σηµερινής αντιπροέδρου θα σηµάνει τη συνέχιση της σηµερινής εξωτερικής πολιτικής, σε µια πιο «λάιτ» εκδοχή. Και πως ο Τραµπ θα «κάνει παιχνίδι» χωρίς κανένα θεσµικό ή άλλο ανάχωµα να τον φιλτράρει, όπως συνέβη στην πρώτη του θητεία.
