Η Ακαδημία Αθηνών, κατά τη συνεδρίαση της Ολομέλειας της 4ης Δεκεμβρίου 2025, εξέλεξε τον καθηγητή Γιάννη Σπράο ως αντεπιστέλλον μέλος, εξ Ελλήνων επιστημόνων του εξωτερικού, της Γ΄ Τάξης των Ηθικών και Κοινωνικών Επιστημών της Ακαδημίας Αθηνών, στον τομέα των Οικονομικών Επιστημών.
Η διαχρονική επιστημονική του πορεία και η συμβολή του στον δημόσιο διάλογο τον καθιστούν μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες στον τομέα της οικονομίας, αλλά και γενικότερα του δημόσιου βίου της χώρας.
Ο Γιάννης Σπράος γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα. Αν και γόνος εύπορης οικογένειας, η εμπλοκή του στην ΕΠΟΝ τον ανάγκασε, σε ηλικία 20 ετών, να μεταναστεύσει στη Σκωτία, όπου και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Συνέχισε την ερευνητική του πορεία στο πεδίο των διεθνών οικονομικών στα Πανεπιστήμια του Manchester και του Sheffield, πριν οριστεί λέκτορας στο University College London, όπου σταδιοδρόμησε από το 1957 έως το 1982, κατέχοντας την Έδρα Πολιτικής Οικονομίας. Συνεισέφερε στη διεθνή βιβλιογραφία σε θέματα θεωρίας διεθνών οικονομικών και δημοσίευσε σημαντική μελέτη για το μέλλον του κινηματογράφου στη Βρετανία.
Η επιστημονική του αριστεία αποτέλεσε θεμέλιο για την ανάλυση των οικονομικών προβλημάτων της Ελλάδας, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο του εκσυγχρονισμού της οικονομίας, από τη δεκαετία του 1980 έως και τη δεκαετία του 2000. Τη δεκαετία του 1980 διετέλεσε πρώτος πρόεδρος και θεμελιωτής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, το οποίο διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας την περίοδο 1985–1987 και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί σημαντικό εργαλείο στη διαμόρφωση της μακροοικονομικής πολιτικής. Κατόπιν, η μελέτη του για την ελληνική οικονομία και η βαθιά του ανάλυση των διαρθρωτικών της αδυναμιών αποτέλεσαν τη βάση αξιοσημείωτων μεταρρυθμίσεων.
Ως πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων και επικεφαλής της Επιτροπής για την Εξέταση της Μακροπρόθεσμης Οικονομικής Πολιτικής (γνωστής ως «Επιτροπή Σπράου») το 1996–1997, συντόνισε την παραγωγή μιας σειράς σημαντικών εκθέσεων που αποτέλεσαν ορόσημα για την πληρέστερη κατανόηση της ελληνικής οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης.
Το ακαδημαϊκό του έργο επικεντρώθηκε στο διεθνές εμπόριο. Ενδεικτικό είναι το βιβλίο του Inequalising Trade?: A Study of Traditional North/South Specialisation in the Context of Terms of Trade Concepts. Η κριτική του ματιά για τους διεθνείς θεσμούς εμπορίου αποτυπώνεται στη μελέτη του για τις πρακτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, IMF Conditionality: Ineffectual, Inefficient, Mistargeted. Λιγότερο γνωστή, αλλά με ευρύτερο και διαχρονικό αντίκτυπο, είναι η μελέτη του The Decline of the Cinema: An Economist’s Report, η οποία αναλύει την υποχώρηση του «κινηματόφιλου» κοινού στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως αποτέλεσμα της εισόδου της τηλεόρασης.
Ιδιαίτερα σημαντικός, τέλος, υπήρξε ο ηγετικός του ρόλος στον συντονισμό των προσπαθειών και κινητοποιήσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1967–1974. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, αφοσιώθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ η Αντιδικτατορική Επιτροπή στο Λονδίνο ανέπτυξε δράσεις κατά του καθεστώτος και συντόνιζε δίκτυα αλληλεγγύης προς εξόριστους Έλληνες.
Η εκλογή του ως αντεπιστέλλοντος μέλους ενισχύει τη σύνδεση της Ακαδημίας Αθηνών με τις προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου.
