Ετούτοι που φτέρωσαν,όπως τα μυρμήγκια
και νόμισαν πως έγιναν γεράκια
ενώ ήταν νάνοι
κάνοντας υψηλή πολιτική.....
Δημήτρης Πιστικός, Ηγεμόνη
Το μέγα ερώτημα, ενόψει και των επικείμενων εκλογών, είναι το άμορφο και ασαφές προφίλ των περισσότερων κομμάτων και κατ’ επέκταση το «δι-φορούμενο» αίσθημα πολλών ψηφοφόρων.
Να ψηφίσει ποια Αριστερά [με ποιους διακριτούς «αριστερούς»;]
Να ψηφίσει ποια Δεξιά [με ποιους διακριτούς «δεξιούς»;]
Να ψηφίσει ποιο Κέντρο [με ποιους διακριτούς «κεντρώους»;]
Βέβαια υπάρχει και το ερώτημα.
Να ψηφίσει ποιο από τα Ψ μορφώματα [αν και εδώ όλοι οι ΨΕΚ είναι ίδιοι];
Μέσα σ’ αυτό τον ιδεολογικό χυλό και την πολιτική μη-ηθική κυριαρχούν σε κάθε χώρο οι κομπογιαννίτες, οι φωνακλάδες, τα λαμόγια, οι «εξ-υπηρετούντες».
Κοινός παρονομαστής: τάζουν την αναβάθμιση του πολίτη σε ισότιμο πολιτικό παράγοντα με τους ίδιους, γνωρίζοντας εξαρχής ότι μόλις του αποσπάσουν την ψήφο θα τον εγκαταλείψουν στη μοίρα του.
Έμποροι ελπίδας σε απελπισμένους και ελπιζόμενου οφέλους [διορισμό, δάνεια κλπ] σε «χρήσιμους ηλίθιους».
Πολιτικάντηδες χωρίς γνώμη, χωρίς όρια, χωρίς ουσία, χωρίς τσίπα, χωρίς ευθύνη κι εντέλει χωρίς «πρόσωπο» έχουν εισχωρήσει σε όλα τα κόμματα κι αποτελούν πλέον την πλειοψηφία.
Επωφελούνται και καταχρώνται της ανάγκης των αποκλεισμένων, αδικημένων, διωγμένων, χρεώνοντας όλα τα «κακά» σε κάποιο αόρατο Σύστημα κι όχι στις δικές τους δόλιες πράξεις/παραλείψεις.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά στο τέλος πείθουν αρκετούς ότι ένοχο είναι Το Σύστημα, το οποίο ως Πανοπτικόν τιμωρεί κατά βούληση, παρά τις δικές τους προσπάθειες.
Μπορεί να ζούμε εδώ και καιρό σε συνθήκες μη-πραγματικότητας, αφού ο καθένας ορίζει [αφ΄εαυτού του;] το Καλό και το Κακό, το Νόμιμο και το Παράνομο, το Δίκαιο και το Άδικο, το Ορθό και το Λάθος, με βάση προσωπικά βιώματα και ιδεοληψίες, όμως αυτό το φαινόμενο της παρα-πλάνησης των ψηφοφόρων κάθε απόχρωσης από τους κινούντες τα νήματα έχει καταστεί καρκίνωμα της πολιτικής ζωής.
Προφανώς ευθύνη φέρει και η συναλλασσόμενη κοινωνία, η άνομη και ηθικά μετέωρη κοινωνία, όμως πολιτικά [και δημοκρατικά] υπόλογοι είναι πρωτίστως οι πολιτικοί, όσο κι αν εμφανίζονται στα ΜΜΕ σαν κήνσορες και κριτές [πάντοτε «των άλλων»].
Δεν είναι σπουδαίοι, δεν είναι γενναίοι, αλλά οι περισσότεροι είναι μοιραίοι και ακραίοι.
Κι όλα αυτά για μία κούφια καριέρα ατέρμονων φιλοδοξιών,για ένα άδειο πουκάμισο χαμένου ήθους...
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι μέλος της Επιτροπής Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ)
