Τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ισραήλ είναι γνωστά: Το κόμμα Λικούντ του Νετανιάχου πρώτευσε (20%) και ο δεξιός συνασπισμός κομμάτων του οποίου ηγείτο πήραν 53 έδρες. Ο συνασπισμός της αυτοαποκαλούμενης Σιωνιστικής Αντιπολίτευσης με επικεφαλής τον απόστρατο στρατηγό, και αρχηγό του κόμματος Yashar, Gadi Aisenkot πήρε 48 έδρες.
Μεγάλη η επιτυχία των δύο Αραβο-Παλαινιστινιακών κομμάτων που πήραν συνολικά 18 έδρες. Ο Νετανιάχου αν και σχετικά αποδυναμωμένος σε σχέση με τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών (2023) διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων αλλά πάνω από όλα την ιδεολογική ηγεμονία. Γιατί ένας ακροδεξιός, αποκρουστικός ρατσιστής πολιτικός ηγεμονεύει το Ισραήλ κερδίζοντας αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις; Η απάντηση δυστυχώς είναι απλή: επειδή στο πρόσωπο του στην συντριπτική της πλειοψηφία η Ισραηλινή κοινωνία βλέπει το δικό της πρόσωπο. Μια κοινωνία κυριευμένη από τον φόβο, το μίσος και την εκδίκηση. «Το Ισραήλ είναι μια σοβινιστική κοινωνία που ενθουσιάζεται με τον πόλεμο» σημειώνει ο Gideon Levy εκ των κορυφαίων δημοσιολόγων του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί είναι εθισμένοι στον πόλεμο. Τον αντιλαμβάνονται είτε ως ευκαιρία να πετύχουν στόχους κατάληψης εδαφών είτε ως ανωτέρα βία (Force majore).
Έστω και αν οι στόχοι είναι ανέφικτοι και δεν επιτεύχθηκαν η κοινωνία υποστηρίζει σχεδόν ομοθυμαδόν πολέμους, έναντι διπλωματίας και των ειρηνικών διαδικασιών, με όλο και μεγαλύτερη ορμή. Θεωρεί δικαίωμά της να επιτίθεται σε όποιους κρίνει, χωρίς να σέβεται κανόνες πολέμου, Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Οργανισμούς. Αυτή είναι η ρητή θέση της μεγάλης πλειοψηφίας της αλλά και του πολιτικού τους προσωπικού. Χαρακτηριστικό ότι είναι ελάχιστοι οι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι, διανοούμενοι οι οποίοι αποπειρώνται να αναλύσουν σε βάθος την δομή της Ισραηλινής κοινωνίας και να συνδέσουν την θεμελιώδη ιδεολογία του Σιωνισμού και τα ιστορικά χαρακτηριστικά της με την μιλιταριστική συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ. Δεν υπάρχει καμία εσωτερική δυναμική στην Ισραηλινή κοινωνία που θα μπορούσε να αλλάξει αυτή τη στάση.
Η νεολαία της γίνεται όλο και περισσότερο σοβινιστική, μιλιταριστική και επιθετική. Η δημογραφία επίσης οδηγεί προς τα εκεί αφού οι φανατικοί θρησκευόμενοι και οι ακροδεξιοί μεσσιανικοί έποικοι αυξάνονται πληθυσμιακά εις βάρος των κοσμικών Ισραηλινών. Ειδικότερα στον στρατό έχουν καταλάβει πολλές υψηλές στην ιεραρχία θέσεις όπως βέβαια και πολλοί στρατιώτες. Η κατήχηση σε ρατσιστικές απόψεις βαθιά ριζωμένες ξεκινά από τα Δημοτικά σχολεία. Στόχος η θεμελίωση της πεποίθησης ότι οι Παλαιστίνιοι δεν είναι άνθρωποι αλλά ζώα που άνετα μπορούν να εξολοθρευθούν. Για αυτό και βλέπουμε στρατιώτες στην Γάζα να δολοφονούν αμάχους εν ψυχρώ και να φωτογραφίζονται γελώντας μπροστά σε νεκρούς και ερείπια. Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ ΝΑΖΑ είναι συγκλονιστικό στην αποκάλυψη αυτής αρρωστημένης παθολογίας. Η Ισραηλινή κοινωνία είτε επικροτεί την γενοκτονία (77% θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένας αθώος Παλαιστίνιος) είτε δεν θέλει να ξέρει στην μεσοτοιχία της χώρας τι συμβαίνει. Όπως γράφει ο Gideon Levy: « Η γενοκτονία συζητείται στα τηλεοπτικά κανάλια φυσιολογικά. Απόστρατοι αξιωματικοί παρελαύνουν στα τηλεοπτικά πάνελ και μιλούν για γενοκτονία χωρίς να κουνάνε ούτε βλέφαρο». Οι νεκροί και οι άστεγοι στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και το Ιράν για την συντριπτική πλειοψηφία της Ισραηλινής κοινωνίας είναι κάτι φυσικό και αναπότρεπτο ακόμη και αν αυτοί οι ίδιοι τρέχουν στα καταφύγια για να σωθούν. Μπορεί να αλλάξει η Ισραηλινή κοινωνία; Ναι. Προς το χειρότερο όμως. Όπως γράφει ο Ισραηλινός καθηγητής στο πανεπιστήμιο Exeter της Αγγλίας Ilan Pappe: « Τίποτα θετικό δεν μπορεί να προκύψει από την Ισραηλινή κοινωνία».
Εντός αυτού κοινωνικού πλαισίου, είναι αδύνατον τα κόμματα να κινούνται διαφορετικά. Είτε αυτά ανήκουν στον αστερισμό του Νετανιάχου είτε βρίσκονται απέναντί του. Όλα τα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ως σιωνιστικά έχουν ταυτόσημες θέσεις για το Παλαιστινιακό ειδικά αλλά και για την εξωτερική πολιτική γενικότερα. Οι διαφορές μεταξύ τους περιορίζονται στο ύφος της ρητορικής στην τακτική και στο timing. Κανένα από τα κόμματα δεν υποστηρίζει την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους. Δεν υπάρχει κόμμα του ευρύτερου Σιωνιστικού αστερισμού το οποίο να υπόσχεται τον τερματισμό της γενοκτονίας στην Γάζα. Την χορήγηση ανθρωπιστικής βοήθειας και τον περιορισμό της βαρβαρότητας του Ισραηλινού στρατού. Όλα υποστηρίζουν την επέκταση των εποικισμών στην Δυτική Όχθη που σημαίνει κατοχή παλαιστινιακών χωριών, καταστροφή περιουσιών, καταστροφή οπωροφόρων δένδρων και ελαιώνων. Δηλαδή μεγαλύτερη κατοχή εδαφών, προσαρτήσεις και βία. Οι διαφορές μεταξύ τους περιορίζονται σε εσωτερικά θέματα: στράτευση υπερορθόδοξων Εβραίων, μεταρρύθμιση Δικαστικού Σώματος, οικονομική πολιτική. Ουσιαστικά στο Ισραήλ, όπως γράφει ο Αμερικανό-Εβραίος πανεπιστημιακός Norman Finkelstein: «Υπάρχει μόνο ένα Κόμμα με τρεις τάσεις: Μια Δεξιά- μια ακροδεξιά- και μια ακραία Ακροδεξιά». Η ύπαρξη αριστερών κομμάτων ή Αραβο-Παλαιστινιακών είναι περιθωριακή.
Εντός των ημερών θα εκκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης οι οποίες θα είναι μάλλον μακρές. Η στήριξη μιας κυβέρνησης της Αντιπολίτευσης από τα δύο Αραβοπαλαιστινιακά κόμματα πολύ δύσκολα θα γίνει αποδεκτή. Ήδη, ενόψει αυτής της μικρής πιθανότητας, πριν λίγες ημέρες οπαδοί του Νετανιάχου διαδήλωσαν έξω από το σπίτι του Αϊζενκοτ αποκαλώντας τον «προδότη». Αν τελικά επιτευχθεί συνασπισμός μεταξύ της Σιωνιστικής Αντιπολίτευσης και των Αραβο-Παλαιστινιακών κομμάτων θα είναι έκπληξη αλλά και προβληματικός στην εξέλιξή του.
Το Ισραήλ γίνεται όλο και πιο ανασφαλές μέρος για τους κατοίκους του, όλο και περισσότερο απομονωμένο από τη Διεθνή Κοινότητα και ο κύριος αποσταθεροποιητικός παράγων στη Μέση Ανατολή.
Ο Αμερικανό-Εβραίος Rahm Emanuel, πρώην Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου επί Προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα και υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις επόμενες Προεδρικές εκλογές, σε διάλεξη του στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ αποκάλεσε το Ισραήλ παρία της Διεθνούς Κοινότητας.
Αυτή η περίκλειστη, εχθροπαθής και μιλιταριστική συμπεριφορά που έχει οδηγήσει σε συλλογική ψύχωση ολόκληρη τη κοινωνία για την οποία ο Νετανιάχου κομπορρημονεί ότι δημιουργεί «Μια νέα Σπάρτη» είναι φανερό ότι μεσομακροπρόθεσμα θα το οδηγήσει σε μεγάλα υπαρξιακά αδιέξοδα.
Δυστυχώς η ιστορία για μια ακόμη φορά μας δείχνει ότι δεν υπάρχουν Λαοί που είναι μονίμως θύματα και Λαοί που είναι μονίμως θύτες. Οι ρόλοι ανάλογα με τις συνθήκες αλλάζουν. Η φύση των ανθρώπων παραμένει αναλλοίωτη.
(O Τάκης Μπατζελής είναι πολιτικός επιστήμονας)
