Από την περίοδο της υπόθεσης Ντρέυφους στη Γαλλία στο τέλος του 19ου αιώνα, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914 μέχρι την κυβέρνηση του Πεταίν στο Βισύ το 1940 και τώρα την απειλή προεδρίας Λε Πεν, υπάρχει κάποια ομοιότητα;
Από την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1919 και την οικονομική κρίση που ακολούθησε μέχρι την άνοδο του Χίτλερ το 1933 και τώρα για πρώτη φορά μετά από το 1945 την νίκη του ακροδεξιού AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, υπάρχει συνδετικός κρίκος;
Η άνοδος του Μουσολίνι το 1922 με την κυβέρνηση Μελόνι το 2022 πόσο συνδέονται;
Υπάρχει κάτι κοινό που συνδέει την άνοδο της Ακροδεξιάς στις διάφορες ιστορικές περιόδους;
Ναι, η κρίση του κυρίαρχου συστήματος και η παρακμή των θεσμών του αλλά και η ανυπαρξία ισχυρού αντιπάλου.
Σήμερα η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι μεγάλοι ανταγωνισμοί, οι δυο μεγάλοι πόλεμοι και η στροφή της οικονομίας στους εξοπλισμούς, η απουσία ισχυρής Αριστεράς και η σύμπραξη της Σοσιαλδημοκρατίας με τη Δεξιά, οδηγούν τις μάζες των εργαζόμενων στην Ακροδεξιά, η οποία δίνει αφειδώς υποσχέσεις για ειρήνη στην Ουκρανία, εκδίωξη μεταναστών, ενίσχυση της εθνικής βιομηχανίας με μείωση της ανεργίας, επαναφορά του φτηνού ρωσικού φυσικού αερίου και επιστροφή των ‘’εθνικών’’ αξιών στην εκπαίδευση.
Η Διεθνής της Ακροδεξιάς, από τον Τραμπ και τον Μασκ μέχρι τους Ευρωπαίους, χαίρονται αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν αλλήλους με αμοιβαίο όφελος, λόγω των διαφορετικών εθνικών συμφερόντων.
Μπορεί ο Πούτιν να στηρίζει τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κινήματα αλλά μην ψάχνουμε αλλού για τις αιτίες ανόδου.
Ο φασισμός έχει μαζικό χαρακτήρα, με ιδιαίτερη απήχηση στα μικροαστικά στρώματα, τα οποία απειλούνται με οικονομική κατάρρευση.
Η ιστορική έλλειψη σχέσης λόγων και πράξεων δεν εμποδίζει την άνοδο της Ακροδεξιάς.
Ο Μουσολίνι είχε υποσχεθεί να στέκει πάνω από τάξεις και κόμματα. Τελικά στήριξε αποκλειστικά τα συμφέροντα της βιομηχανικής αστικής τάξης.
Υποσχέθηκε ψήφο στις γυναίκες και έδωσε μόνο για τα δημοτικά συμβούλια.
Κατήργησε τα συνδικάτα με τρομοκρατία και ενέταξε τους εργαζόμενους στις φασιστικές ‘’εταιρείες’’. Υποσχέθηκε ειρήνη και έδωσε πόλεμο.
Έφτιαξε τις φάλαγγες των Μελανοχιτώνων. Παρόμοια θα ακολουθήσουν τα SS του Χίτλερ.
Στη Γερμανία η υποτιμητική συνθήκη των Βερσαλλιών το 1918 και οι πολεμικές επανορθώσεις, η κατάληψη από Γάλλους της κοιλάδας του Ρουρ που ήταν κέντρο παραγωγής άνθρακα και χάλυβα, η αποτυχία της επανάστασης των Σπαρτακιστών καθώς και ο τεράστιος πληθωρισμός οδήγησαν στον Χίτλερ το 1933.
Το 2018 οι ‘’Αδελφοί της Ιταλίας’’ (τίτλος από τον εθνικό ύμνο) είχαν πάρει μόλις το 5% και έμοιαζαν με ένα φασιστικό ‘’απόστημα’’ στον κόρφο της Δεξιάς.
Το 2022 οι Φρατέλι ντ’ Ιτάλια, 100 χρόνια μετά την πορεία του Μουσολίνι προς τη Ρώμη, γίνονταν κυβέρνηση.
Στη θέση του άλλοτε ισχυρού ΚΚ Ιταλίας με τα 1,6 εκατομμύρια μέλη που καμάρωνε ότι είχε μια οργάνωση ‘’απέναντι σε κάθε καμπαναριό εκκλησίας’’, έγινε το Δημοκρατικό Κόμμα κατά τα πρότυπα του αντίστοιχου στις ΗΠΑ. Ταυτίστηκε με τον νεοφιλελευθερισμό και κατέληξε στην ‘’οικονομία πολέμου’’ του Ντράγκι.
Οι επίγονοι του Μπερλιγκουέρ, στο όνομα του ‘’ιστορικού συμβιβασμού’’ και της ‘’εθνικής ενότητας’’ παρέδωσαν τη χώρα στην φιλοπόλεμη πολιτική του Ντ’ Αλέμα ευθυγραμμίστηκαν με το ΝΑΤΟ στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, διέλυσαν οργανώσεις και σχέσεις με συνδικάτα, στρώνοντας το έδαφος για την Ακροδεξιά.
Κάτι αντίστοιχο έγινε στη Γαλλία και αναμένεται την άνοιξη του 2027 το ίδιο αποτέλεσμα.
Στις καθοριστικές εκλογές του Οκτώβρη του ’22 στην Ιταλία η ‘’Δεξιά πολυκατοικία’’ δεν πήρε παραπάνω ψήφους. Πήραν όμως το πάνω χέρι οι Ακροδεξιοί γιατί οι απογοητευμένοι δεν πήγαν να ψηφίσουν. Στην εργατική τάξη σε όλη την Ιταλία η αποχή έφτασε το 45% ενώ στις φτωχογειτονιές γύρω από τη Ρώμη έφτασε στο 56%.
Η πολιτική ‘’ανοχής’’ κάποιων πρώην αριστερών όπως η Βάγκενχνετ στη Σαξονία κινείται στη λογική ‘’μη με ενοχλείς, δεν σε ενοχλώ’’. Η πολιτική αυτή οδηγεί σε παθητική στάση και σε αδράνεια τις μάζες.
Η άλλη πολιτική της υιοθέτησης της ακροδεξιάς πολιτικής για να αποδυναμωθεί έχει φανεί ποιόν ωφελεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα και η χώρα μας.
Ήδη άρχισαν οι φωνές ‘’πονηρών’’. ‘’Υποταχτείτε στις συντηρητικές πολιτικές για να μη δώσουμε αφορμή και εξαγριωθεί η Ακροδεξιά’’. Μας λένε να κάνουμε ‘’ιστορικό συμβιβασμό’’ με όλες τις ‘’δημοκρατικές’’ δυνάμεις.
Μα αυτό ουσιαστικά έγινε στην Ιταλία και στη Γαλλία και οδήγησε ή οδηγεί την Ακροδεξιά στην εξουσία.
Δεν είναι η μεγάλη εκλογική άνοδος του AfD στο μικρό κρατίδιο των 2 εκατομμυρίων. Ο στόχος της Weidel, προέδρου του AfD, για τις ομοσπονδιακές εκλογές είναι το 40%. Είναι η τάση σε όλη την Ευρώπη από την Πορτογαλία, την Ολλανδία μέχρι την Αυστρία και την Κροατία. Είναι η τάση στη Βρετανία, όπου ο Φάρατζ επανήλθε, στη Γαλλία όπου οι εκλογές είναι σε εφτά μήνες. Είναι πάνω απ’ όλα η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης.
Η λύση Ντράγκι για την οικονομία του πολέμου απέτυχε.
Το μεταναστευτικό άγγιξε το πολιτιστικό υπόβαθρο της Ευρώπης και αυτό δύσκολα αντιμετωπίζεται με τη λογική. Το χρησιμοποιεί όμως κατά κόρον η Δεξιά/Ακροδεξιά.
Δεν υπάρχει αριστερό μέτωπο αντιφασιστικό γιατί δεν υπάρχει αντικαπιταλιστικό.
Τώρα τα διεθνή ινστιτούτα αναλύσεων άρχισαν τα λόγια της παρηγοριάς. ‘’Δεν είναι και τόσο κακοί, θα συμβιβαστούν’’.
Με ψευδαισθήσεις δεν αντιμετωπίζονται τα πολιτικά προβλήματα. Όπου ανέβηκε η Ακροδεξιά προκάλεσε καταστροφές.
Αυτοί που προκάλεσαν την απογοήτευση των εργαζόμενων και την άνοδο της Ακροδεξιάς (Δεξιά-Σοσιαλδημοκρατία) δεν μπορούν να την αποτρέψουν.
Η Ακροδεξιά εκπροσωπεί μάζες και τα μαζικά κινήματα δεν αναχαιτίζονται με διοικητικά ή νομικά μέτρα. Θέλουν ιδεολογική και πολιτική αντιμετώπιση.
Η διαχρονική στόχευση της Ακροδεξιάς δεν λύνει προβλήματα αλλά οδηγεί στην επόμενη κρίση και πιθανώς στον πόλεμο. Η προσπάθεια να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των εργαζόμενων, δηλαδή να πατήσει σε δυο βάρκες οδηγεί σε σύγκρουση.
Απλά θέλει να πάρει τη στήριξη των απογοητευμένων λαϊκών μαζών και τελικά να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, από την οποία άσχετα με τη ρητορική της εξαρτάται.
Εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους κάτω από την κρατική προστασία που υποτίθεται τους προστατεύει ‘’πατρικά’’ ενώ διώκουν κάθε ταξική συσπείρωσή τους.
Η προσπάθεια ενίσχυσης του ''εθνικού’’ κεφαλαίου οδηγεί σε ακραίους διεθνείς ανταγωνισμούς, άσχετα αν σε πρώτη φάση αρνούνται τον πόλεμο.
Η εξαπάτηση των εργαζόμενων και η παράδοσή τους στα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι το τελικό ζητούμενο.
Ένα ‘’σκούρο σύννεφο’’ πλανάται πάνω από την Ευρώπη και αυτή τη φορά δεν υπάρχουν δυνάμεις για να το διαλύσουν.
Ένα είναι σίγουρο. ‘’Οι βάρβαροι θα φτάσουν και αυτοί βαριούνται ευφράδειες και δημηγορίες’’.
Τα Ενιαία Μέτωπα της Αριστεράς μπορεί να απέτυχαν στο παρελθόν αλλά αν έχουν καθαρούς οικονομικούς και πολιτικούς στόχους μπορεί να πετύχουν να αναχαιτίσουν όχι μόνο την Ακροδεξιά αλλά και τον κατήφορο της Ευρώπης.
Μόνη λύση πλέον η ενημέρωση των εργαζόμενων και η συσπείρωσή τους για αντιμετώπιση της απάτης των ‘’υπερταξικών’’ λύσεων που υπόσχονται οι Ακροδεξιοί.
(Ο Ν. Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός)
