Πριν από επτά χρόνια στο βιβλίο μου «Το πρωτείο της δημοκρατίας. Η σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία» (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια) είχα υποστηρίξει πως η ειδοποιός διαφορά της σοσιαλδημοκρατίας από τις άλλες πολιτικές παρατάξεις είναι η προτεραιότητα που αυτή δίνει στη δημοκρατία έναντι όλων των υπόλοιπων αξιών. Εκεί υποστήριζα πως αυτό που χαρακτηρίζει τη σοσιαλδημοκρατία δεν είναι το πρωτείο της πολιτικής, όπως ευρέως πιστεύεται.
Γιατί το πρωτείο της πολιτικής είναι αρχή και όλων των ολοκληρωτισμών. Ναζισμός, σταλινισμός, στρατοκράτες όλων των αποχρώσεων στο ίδιο πρωτείο πιστεύουν. Ενώ ούτε η φιλελεύθερη Δεξιά και Κεντροδεξιά έχουν ως προτεραιότητά τους τη δημοκρατία. Στην ελευθερία (των αγορών) πιστεύουν. Μάλιστα η νεοφιλελεύθερη πτέρυγά τους δείχνει εμφανώς την αντιπάθειά της προς τη δημοκρατία ως σύστημα που εμποδίζει την ελευθερία των αγορών. Αυτή η αρχή του πρωτείου της δημοκρατίας είναι και το νήμα που διατρέχει εγκάρσια το αίτημα σήμερα της συνάντησης Σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής και Πράσινης Αριστεράς.
Δεν μπορείς να επικαλείσαι αυτή τη συνάντηση, αν δεν είσαι έτοιμος να υπερασπιστείς το πρωτείο της δημοκρατίας έναντι της χρήσης του ψέματος και της συκοφαντίας στην πολιτική. Και να το υπερασπίζεσαι ακόμη και αν τα πυρά αυτού του ψέματος τα δέχεται ο πολιτικός σου αντίπαλος. Τελευταίο παράδειγμα ο θόρυβος που ξέσπασε στο Διαδίκτυο για το δημοσίευμα περί συνάντησης τριών πολιτικών, του Γιώργου Γεραπετρίτη, της Αννας Διαμαντοπούλου και του Μανώλη Χριστοδουλάκη με σκοπό «να μαγειρέψουν» την επόμενη διακυβέρνηση.
Μα ακόμη και αν είναι ψέμα η συνάντηση, θα μπορούσε να έχει γίνει. Είπαν πολλοί. Μην καταλαβαίνοντας πως αν μπεις σε μια τέτοια λογική, το επόμενο θύμα του ψέματος μπορεί να είναι η δική σου παράταξη και ο ηγέτης της. Μα αυτοί μας συκοφαντούν και μας βρίζουν, λένε οι ίδιοι. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς και τόσο το καλύτερο για εσένα, αν υποστηρίζεις την αλήθεια και δεν κολλάς στο ότι τα πρόσωπα που δέχονται επίθεση από το ψέμα δεν είναι της αρεσκείας σου.
Τότε και εσύ μπορείς να διεκδικείς το δικαίωμα της υπεράσπισής σου, όταν άλλοι χωρίς στοιχεία (ονόματα και διευθύνσεις) σε κατηγορούν πως έχεις αδιευκρίνιστους πόρους. Ειρήσθω εν παρόδω όλη αυτή η φιλολογία περί των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και της ΕΛΑΣ δεν ξέρω αν βλάπτει ή ωφελεί τα δύο κόμματα, αλλά είναι σίγουρο πως βλάπτει σοβαρά τις δημοκρατίες και τα πολιτικά κόμματα και συστήματα. Αυτό όμως είναι ένα αλλά θέμα που αφορά το «πολιτικό χρήμα» και υπερβαίνει το θέμα που εδώ με απασχολεί.
Στην υπεράσπιση της αλήθειας δεν υπάρχουν φίλτρα. Δεν υπάρχουν ερωτήσεις για το ποιος ωφελείται από αυτήν. Παραφράζοντας την κόκκινη Ρόζα θα λέγαμε πως η αλήθεια μόνο για εμάς, παύει να είναι αλήθεια. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν μπαίνει στη λογική του «δούναι και λαβείν». Η δημοκρατία είναι μόνο «δούναι». Γιατί αν είναι και «λαβείν», τότε ποτέ δεν θα τη λάβεις ολόκληρη, παρά μόνο κολοβωμένη. Εν τέλει ο φανατισμός και ο νεοαυριανισμός που ανθεί στα μέσα μαζικής δικτύωσης είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί των δημοκρατιών. Τυχεροί όσοι αντιστέκονται στις σειρήνες τους.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας -Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Τα Νέα»)
