Το μεγάλο στοίχημα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» - του κόμματος Καρυστιανού, όπως αποκαλούνταν από τα ΜΜΕ πριν την ιδρυτική του εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη - ήταν να μετατρέψει σε σταθερή πολιτική έκφραση ένα σημαντικό μέρος του κοινωνικού ρεύματος που γεννήθηκε μετά τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών και αποτυπώθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο στα μαζικά συλλαλητήρια που ακολούθησαν.
Μέχρι στιγμής, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική. Αντί για μια πορεία εδραίωσης στον πολιτικό «χάρτη», οργανωτικής ανάπτυξης και διεύρυνσης σε επίπεδο στελεχών, οι εβδομάδες περνούν με διαδοχικές αποχωρήσεις, δημόσιες καταγγελίες και μια δημοσκοπική παρουσία που απέχει από τις αρχικές προσδοκίες, παρά το γεγονός ότι οι επικεφαλής του κόμματος, Μαρία Καρυστιανού και Μαρία Γρατσία, έχουν θέσει ως στόχο την… αυτοδυναμία.
Γιατί η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» εμφανίζει συνεχή δημοσκοπική υποχώρηση; Γιατί αποχωρούν διαρκώς στελέχη, τόσο από την κεντρική δομή, όσο και από τις Οργανώσεις της περιφέρειας; Και γιατί, σχεδόν κάθε φορά, οι αποχωρήσεις συνοδεύονται από σοβαρές καταγγελίες;
Μήπως τελικά οι απαντήσεις βρίσκονται στις ανακοινώσεις των στελεχών που αποχωρούν; Διότι όσες φορές επιχειρήθηκε από την πλευρά του κόμματος ή του ηγετικού του πυρήνα να δοθούν απαντήσεις στις καταγγελίες, δεν φαίνεται να ανακόπηκε το κύμα των αποχωρήσεων. Αντίθετα, σχεδόν κάθε νέα αποχώρηση συνοδεύεται από αντίστοιχες αιτιάσεις, ενώ τα πρόσωπα που επιλέγουν να αποχωρήσουν αυξάνονται αντί να μειώνονται. Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της αλυσίδας ήταν η κοινή ανακοίνωση 22 πρώην στελεχών, η οποία όχι μόνο επανέφερε στο προσκήνιο τις ίδιες αιχμές, αλλά έθεσε εκ νέου στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τον τρόπο λειτουργίας της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Επιστολή κόλαφος από 22 πρώην στελέχη
Η τελευταία και σημαντικότερη μέχρι σήμερα παρέμβαση ήρθε από 22 πρώην στελέχη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», τα οποία επιχείρησαν όχι μόνο να εξηγήσουν τους λόγους της αποχώρησής τους, αλλά και να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί, όπως υποστηρίζουν, το πολιτικό εγχείρημα δεν κατάφερε να εξελιχθεί όπως οι ίδιοι είχαν αρχικά οραματιστεί.
Η κοινή ανακοίνωση τους δεν περιορίζεται σε μια γενική διαμαρτυρία. Αντίθετα, επιχειρεί να εξηγήσει γιατί, όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι, το πολιτικό εγχείρημα οδηγήθηκε τόσο γρήγορα σε τέτοια κρίση.
Σύμφωνα με τους υπογράφοντες, η αποχώρησή τους δεν ήταν αποτέλεσμα προσωπικών διαφορών ή διαφωνιών για πρόσωπα και ρόλους, αλλά συνέπεια ενός συγκεκριμένου τρόπου λειτουργίας που, όπως αναφέρουν, επικράτησε από την πρώτη στιγμή.
Περιγράφουν ένα κόμμα στο οποίο, όπως υποστηρίζουν, οι αποφάσεις λαμβάνονταν από έναν στενό πυρήνα, με αιχμές που στρέφονται ευθέως προς τη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των συλλογικών οργάνων, χωρίς θεσμοθετημένες δημοκρατικές διαδικασίες και χωρίς την απαιτούμενη διαφάνεια.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνουν, μάλιστα, στο γεγονός ότι δεν οικοδομήθηκαν οι εσωκομματικοί θεσμοί που θα εξασφάλιζαν τη συμμετοχή των μελών στη λήψη αποφάσεων, ενώ κάνουν λόγο για απαξίωση στελεχών, απουσία ουσιαστικού διαλόγου και επιλογές που, όπως υποστηρίζουν, απομάκρυναν ανθρώπους οι οποίοι πίστεψαν από την πρώτη στιγμή στο εγχείρημα.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο της ανακοίνωσης, ωστόσο, δεν είναι μόνο οι ίδιες οι καταγγελίες. Είναι ότι συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με όσα έχουν αναφέρει το τελευταίο διάστημα και άλλα πρώην στελέχη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Συγκεντρωτισμός, έλλειψη διαφάνειας, απουσία δημοκρατικών διαδικασιών, αποδυναμωμένος ή και ανύπαρκτος ρόλος Οργάνων και μελών και φυσικά καταστατικού και προγράμματος. Οι ίδιες αιτιάσεις επανέρχονται σχεδόν σε κάθε νέα αποχώρηση, γεγονός που αναπόφευκτα εντείνει τα ερωτηματικά για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος.
«Η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά πεθαίνει»
Ακόμη πιο σκληρή ήταν η χθεσινή παρέμβαση του Θανάση Αυγερινού, ο οποίος αναδημοσιεύοντας την ανακοίνωση των 22 πρώην στελεχών δεν περιορίστηκε σε κριτική για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος, αλλά αμφισβήτησε ευθέως την ίδια την προοπτική του. «Καιρός να συζητήσουμε άπαντες ήσυχα κι απλά τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, τι έπρεπε να γίνει διαφορετικά και προπαντός γιατί ολόκληρο σχεδόν το μεγαλειώδες Κίνημα των Τεμπών έμεινε εκτός της "Ελπίδας", η οποία πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει...», έγραψε χαρακτηριστικά ο πρώην διευθυντής του Γραφείου Τύπου του κόμματος. Με τη συγκεκριμένη φράση, ο δημοσιογράφος δεν κάνει λόγο απλώς για μια βαθιά εσωκομματική κρίση, αλλά περιγράφει ένα πολιτικό εγχείρημα που, κατά την εκτίμησή του, βρίσκεται πλέον σε αποδόμηση, έχοντας απολέσει τις προσδοκίες με τις οποίες ξεκίνησε.
