Ζούμε αυτό τον καιρό το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βροχή από αποχωρήσεις και παραιτήσεις βουλευτών και στελεχών, μπόρα δημοσκοπική, αλλά και κάποιου είδους ομπρέλα ανασύνταξης από όσους μένουν Κουμουνδούρου. Μια εικόνα που προκαλεί προβληματισμούς, αναζητήσεις, δύσκολες συζητήσεις, πικρές σκέψεις, στην αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος. Και πανηγύρια βέβαια στους «απέναντι», που βρίσκουν στην εξέλιξη αυτή μια ευκαιρία από τη μια να αποσπάσουν την προσοχή από την πολιτική τους και τα αποτελέσματά της, καθώς και από τα σκάνδαλα που τους πολιορκούν. Και από την άλλη να πλήξουν -παλιά μου τέχνη..- την παράταξη που απειλεί την αφθονία τους. Με τον Τσίπρα, ως συνήθως, κύριο στόχο. Αυτός συνωμοτεί, αποσυνθέτει, ανασυνθέτει, διορίζει, αφορίζει. Τα πάντα όλα.
Αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας, ίσως βολεύουν κάποιους, αλλά όχι την αλήθεια. Γιατί αγνοούν συσσωρευμένες παθογένειες, διαλυτικές συμπεριφορές, ομαδοποιήσεις, φραξιονισμούς, και αντιπαραθέσεις, που δημιούργησαν τη γνωστή απωθητική εικόνα. Και παραμένουν, παρά τα όσα μεσολάβησαν. Παρεμπιπτόντως ο Τσίπρας επιχείρησε στην Ιθάκη μια κριτική και αυτοκριτική προσέγγιση σε όλα αυτά. Για να φτάσει στη δύσκολη διαπίστωση, που εκφράζει όπως αποδείχτηκε απροσδόκητα πολλούς, ότι ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε. Ότι κάτι νέο, απαλλαγμένο από σύνδρομα μικρής πολιτικής ιδιοκτησίας, ήταν αναγκαίο. Όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά και για τη χώρα, που έχει περιπέσει σε φαύλο κύκλο: Η Δεξιά να αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, επειδή η αντιπολίτευση δεν μπορεί να κάνει ό,τι πρέπει.
Κάπως έτσι, μέσα από την κοινωνική, πολιτική, αριστερή κρίση, γεννήθηκε η ΕΛ.Α.Σ. Αν θα πετύχει ή όχι μένει να αποδειχτεί, αλλά εκείνο που κανείς δεν μπορεί να παραγράψει είναι ότι μέσα σε λίγες εβδομάδες έχει αναδειχτεί δημοσκοπικά, παρά τις αντιρρήσεις του έγκριτου Δρυμιώτη, σε αξιωματική αντιπολίτευση. Το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται, καταγράφονται μετακινήσεις ψηφοφόρων, κι αυτό έχει την επίδρασή του όχι μόνο στη νευρική έως αδωνισμού ΝΔ, αλλά και στις δυνάμεις στα αριστερά της. Το ΠΑΣΟΚ αγκαλιάζει το διμέτωπο, το ΚΚΕ κεραυνώνει από του άμβωνος, οι μικρότεροι ζητούν δεξιούς ψύλλους σε αριστερά άχυρα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, στη νέα του έκφραση, αναζητά τις συντεταμένες της πορείας του. Με κάποιες πρώτες επιθέσεις στον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ να προτρέχουν.
Μια περίοδος με όλα τα πικρά και τα γλυκά της μετάβασης, με δυο λόγια. Κι αυτό αφορά όχι μόνο επιτελεία, αλλά και πρόσωπα, συνειδήσεις, τοποθετήσεις. Στην Αριστερά ιδιαίτερα απαιτεί δύσκολες αποφάσεις, ευάλωτες σε δίκες προθέσεων. Ιδεοδικεία, ηθικοδικεία, θα τους πάρει ή δεν θα τους πάρει, αν τους πάρει συνωμοσία, αν δεν τους πάρει αχαριστία. Μια Βαβέλ από σενάρια, που αγνοούν τα βασικά και δεσμευτικά από στόματος Τσίπρα. Πρώτον, ανασύνθεση, μεγάλη παράταξη, πλατιά και νικηφόρα συμπαράταξη, σημαίνει ανοιχτές πόρτες. Και δεύτερον, θέσεις reserve δεν υπάρχουν. Αυτά από την ΕΛ.Α.Σ, όταν εκεί έξω η μεταφορά εδρών ανταγωνίζεται το μεταφορικό ισοδύναμο. Μπορεί κανείς να συμφωνεί, ή να διαφωνεί, να τολμά ή όχι, αλλά πάντως το αμπεμπαμπλόμ, από όπου κι αν προέρχεται, πού κολλάει;
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την "Εφημερίδα των Συντακτών")
