Τρίτη 26 Μαρτίου 2026. Σε λαϊκή συγκέντρωση στο Θησείο, χωρίς προκρατήσεις, εξώστες και ταξιθεσίες, ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει την ιδρυτική διακήρυξη και το όνομα του νέου φορέα. Επίσης τους λόγους που τον οδήγησαν να αναλάβει αυτή την πρωτοβουλία, τις αξίες και τη στρατηγική που τη θεμελιώνουν. Ένα ωραίο μπαμ, που φιλοδοξεί, αν πιστέψουμε τον πρωτεργάτη του, να τα κάνει όλα γης μαδιάμ σε σχηματισμούς και μηχανισμούς, που αναπαράγουν τον εαυτό τους, αλλά δεν παράγουν τίποτε νέο. Με αποτέλεσμα η Δεξιά του Μητσοτάκη να απολαμβάνει τα προνόμια μιας κυριαρχίας που ουδείς φαίνεται, ούτε είναι, ικανός να απειλήσει.
Εννοείται ότι δεν είναι για όλους το ίδιο. Για κάποιους, αποδώ, είναι μια ιστορική, ή μια σημαντική μέρα, μια μέρα ελπίδας τέλος πάντων. Να γίνει κάτι… Να ανοίξει ένα παράθυρο από το οποίο θα ξαποστείλουν στον αγύριστο την απογοήτευση και όσα συνεπάγεται για την καθημερινότητά τους το «τίποτα δεν γίνεται». Για άλλους, αποκεί, είναι ένας λόγος ανησυχίας, καθώς ό, τι και να λένε χαλάει το βόλεμά τους. Ως εκ τούτου, όταν λέμε «ό,τι και να λένε» εννοούμε ότι πολλά θα πουν. Πολλά μάλιστα έχουν αρχίσει να λένε, ως ορεκτικά στην κυρίως ανθρωποφαγία. Ο Μαρινάκης του Μητσοτάκη μας έχει δώσει ήδη μια γεύση όσων ακολουθήσουν. Θα φάει η μύγα τράπεζες και το κουνούπι Σκόπια.
Τι θέλει ο Τσίπρας; Και τι μπορεί; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν σήμερα κομματικά επιτελεία και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, που έχει ανάγκη από οδό διαφυγής. Ο καθένας έχει, ή θα διαμορφώσει κάτω από διασταυρούμενα πυρά, τις απαντήσεις του. Αλλά, μέσα στον καπνό της προπαγάνδας, μπορεί κανείς να ξεχωρίσει μερικές λογικές απαντήσεις. Ο Τσίπρας παραιτήθηκε ενώ ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Να πιστεύει κανείς ότι θέλει να γυρίσει ως αρχηγός του δεύτερου, ή τρίτου κόμματος, είναι αφέλεια, ή συνειδητή κατασκευή. Η επιμονή του στην Αριστερά ως κυβερνώσα πολιτική δύναμη δεν αφήνει εξάλλου περιθώρια για αμφιβολίες. Τον διακατέχει ένας ρεαλισμός που θεωρεί εφικτό ό,τι φαίνεται ανέφικτο.
Αυτή εδώ που τα λέμε είναι η στόφα του. Πριν κάποια χρόνια, με το κόμμα του μονοψήφιο, έθεσε ως στόχο την ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης. Κι αυτό έγινε πράξη, προς μεγάλη έκπληξη όσων τον λοιδορούσαν. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη, όταν ως πρωθυπουργός των ατάκτων, κατάφερε να βγάλει τη χώρα από το βάλτο που την έριξαν οι στρατηγοί των ευτάκτων. Όποιος λοιπόν θεωρεί μη ρεαλιστικό να αμφισβητεί σήμερα ο Τσίπρας την… καθεστηκυία τάξη, ως επικεφαλής μιας νέας αταξίας, καλό είναι να το ξανασκεφτεί. Οι πακτωμένοι συσχετισμοί στην πολιτική είναι καθεστωτικός μύθος. Ο Μητσοτάκης παριστάνει τον αναντικατάστατο, αλλά ο τυφλοπόντικας της κοινωνίας δουλεύει κάτω από τα πόδια του.
Ο Τσίπρας, πλαισιωμένος από νέα πρόσωπα και έμπειρους συνεργάτες, με την εφηβεία της Αριστεράς και την εμπειρία της διακυβέρνησης, την επικοινωνιακή ικανότητα και τις πολιτικές αρετές, ναι, μπορεί. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, είναι ο μόνος που μπορεί….
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
