Πιο καθαρό δεν μπορούσε να το κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στην πρώτη συνέντευξή του μετά από τρία χρόνια. Θα είναι παρών στις επόμενες εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνουν. Κι αυτό, είτε τον συμπαθεί κάποιος και προσδοκά από αυτόν, είτε δεν θέλει να τον βλέπει, είτε τον κοιτάζει με έμφυτη ή φυτεμένη καχυποψία, σημαίνει πολλά για τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, το πολιτικό σύστημα, την εκλογική αναμέτρηση που είναι επί θύραις. Σημαίνει πολλά επίσης για τα ποικίλα κυκλώματα συμφερόντων, ανάμεσά τους κι εκείνα που ελέγχουν την ενημέρωση. Και σημαίνει πάρα πολλά, βεβαίως, για πρόσωπα και κόμματα που κινούνται στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας.
Γιατί; Μα γιατί ο Τσίπρας, αρέσει δεν αρέσει, όσα τραύματα κι αν έχει υποστεί, είναι πρόσωπο μεγάλου ενδιαφέροντος. Διαθέτει μια πολιτική και προσωπική επιρροή που μόνο αμελητέα δεν είναι, ακόμα κι αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις με την έωλη εκτίμηση ψήφου. Δεν υπάρχει άλλος ή άλλη, στη δημοκρατική αντιπολίτευση, που να έχει αυτή την ηγετική εικόνα κυβερνητικής εμπειρίας. Και όπως φάνηκε στη συνέντευξη είναι ανοησίες και ευσεβείς πόθοι όσα λέγονται ότι έγινε περίπου κεντρώος. Παραμένει συνεπής στις αριστερές του θέσεις, και με θεμέλιο αυτές σε μια στρατηγική ευρύτερων συσπειρώσεων. Αριστερά, αριστερή σοσιαλδημοκρατία, οικολογία.
Ο του Μητσοτάκη Μαρινάκης έσπευσε να κάνει ασκαρδαμυκτί σαφή τη θέση του. Ανέσυρε από το βάλτο των σκανδάλων, εν μέσω ομοβροντίας υπουργικών παραιτήσεων λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ, το γνωστό, λασπώδες, και χιλιομπαλωμένο: Αμετανόητος, μεταξύ Λαφαζάνη και Βαρουφάκη, επικίνδυνος. Για την υπόδικη Δεξιά του Μητσοτάκη αυτός είναι μονόδρομος. Έχει δουλευτεί για χρόνια από την προπαγάνδα της, έχει κρύψει εγκλήματα πίσω από το δράκο, έχει γίνει η εξέδρα από την οποία όλες οι συνιστώσες του συστήματος εκτόξευαν τα πυρά τους κατά του Τσίπρα. Οι εποχές άλλαξαν βέβαια, ο δράκος είναι λίγο ανέκδοτο, μυρίζει ναφθαλίνη, αλλά ποια άλλη επιλογή έχουν;
Για το ΠΑΣΟΚ, επίσης, δεν υπάρχουν ερωτηματικά. Εκτός από την ιστορική εμπάθεια για τον Τσίπρα, η ίδια η στρατηγική του Ανδρουλάκη επιβάλλει αντιπαράθεση. Αν θα επανέλθει στην τοξικότητα της πολεμικής που γνωρίσαμε παλιότερα, ή σε μια πιο πολιτική αντιμετώπιση μένει να το δούμε. Εκεί όμως που τα ερωτηματικά ζητούν δύσκολες απαντήσεις και κυριαρχεί η αμηχανία, είναι ο χώρος της Αριστεράς. Του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΡ πρωτίστως, όπως βέβαια και της μεγάλης κατηγορίας των αναποφάσιστων και σκεπτικιστών. Ποιοι και πώς θα στηρίξουν το σχέδιο Τσίπρα για εκ βάθρων ανασύνθεση του χώρου και της ευρύτερης παράταξης; Ποιοι και πώς θα αντιδράσουν σ’ αυτό; Μπορούν να συγκεραστούν οι διαφορετικές θέσεις και προθέσεις;
ΟΙ απαντήσεις λίαν προσεχώς και μόνο από τους ίδιους. Το σίγουρο είναι, ότι οι απαντήσεις αυτές, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, θα δοθούν σε συνθήκες κρίσης και αντιθέσεων. Με όρους πολιτικής, αλλά και ατομικής ευθύνης. Ο Τσίπρας πήρε το ρίσκο του με το στοίχημα που αφορά τον ίδιο, την παράταξη, το αύριο. Και δεν είναι μόνος σ’ αυτό. Τώρα καλούνται να αποφασίσουν, να διακινδυνεύσουν επί πολιτικού αλλά και προσωπικού, όσοι επιμένουν. Μια νέα δύσκολη αρχή, που υπόσχεται ελπίδα και έχει στόχο να ανατρέψει τα μίζερα δεδομένα; Ή παραμονή σε χαρακώματα με ποικίλες ιστορικές και ιδεολογικές αναφορές, που ολοφάνερα δεν παράγουν ρεαλιστική διέξοδο; Ιδού ο Τσίπρας, ιδού και το στοίχημα…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος - Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την "¨Εφημερίδα των Συντακτών" του Σαββατοκύριακου)
