Στην πολιτική, υπάρχει ένα ερώτημα, που συνήθως το διατυπώνει, το τυπώνει, το εντυπώνει, το φουσκώνει, εκείνος που έχει τη βολική απάντηση. Και το αποφεύγει, υπεκφεύγει, ή καταφεύγει σε άρες μάρες εκείνος που δεν την έχει. Σε κάπως χυδαία, κατά κανόνα δεξιά απόδοση, το ερώτημα είναι: Μετά από μένα, ή από μας, τι; Κάπως έτσι το θέτουν σήμερα ο Μητσοτάκης και η ΝΔ. Και το καταληκτικό «τι» είναι εντελώς σκοτεινό και δυσοίωνο. Εννοεί και υπονοεί ότι μπορεί να κάνουμε «λάθη», να μας βαραίνουν σκάνδαλα, ακόμα και εγκλήματα, αλλά προσέξτε: Μετά από μας, καραδοκεί η αστάθεια, η ανασφάλεια, η αναστάτωση, οι περιπέτειες. Ακόμα πιο παραστατικό και επίφοβο, αν και χιλιοπαιγμένο: Το χάος!
Ο Τσίπρας προχτές στη Λαμία, έθεσε το ίδιο ερώτημα πιο πολιτικά. Οι δημοσκοπήσεις και η εμπειρία καταγράφουν το «όχι» στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αυτό είναι καλό, αλλά παραμένει μισό και μετέωρο, εφόσον δεν υπάρχει το «ναι». Εφόσον δεν δίνεται σαφές, ρεαλιστικό, προοδευτικό περιεχόμενο στο «τι». Εφόσον δεν υπάρχει, δεν έχει διαμορφωθεί, μια συνεκτική και αξιόπιστη απόδραση από τα σύρματα της Δεξιάς. Ένας πολιτικός σχηματισμός ικανός να αντιπαρατεθεί στη ΝΔ του Μητσοτάκη, αλλά και να πείσει ταυτόχρονα ότι είναι σε θέση να κυβερνήσει χωρίς κλυδωνισμούς και περιπέτειες. Με αίσθηση της ανάγκης για βαθιές αλλαγές, αλλά και συναίσθηση των συσχετισμών και των κινδύνων.
Η κατάσταση αυτή είναι βούτυρο στο ψωμί μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης, την οποία είναι ζήτημα αν στηρίζει πιο το ένα δέκατο της κοινωνίας. Είναι όμως και κάτι ίσως ακόμα χειρότερο: Μια βαριά κάκωση της δημοκρατίας, ένας ακρωτηριασμός του πολιτεύματος, που εκπίπτει έτσι σε αυταρχικό μονόδρομο. Πράγμα που δεν θέλουν, ή απλώς δεν μπορούν -δεν διαφέρουν αυτά και τόσο- να αντιληφθούν οι δυνάμεις που θα έπρεπε να έχουν χάσει τον ύπνο τους. Και αρκούνται σε ξόρκια νίκης, καυγάδες αν θα συνεργαστούν με τη Δεξιά, αδιέξοδες προτάσεις συγκόλλησης διασπάσεις, παραιτήσεις, εκφυλιστικές μετακινήσεις. Και αφορισμούς του γνωστού απίστου από πρόσφατα χειροτονημένους ιερείς της αριστερής καθαρότητας.
Είναι κοινός δημοκρατικός τόπος, ότι πρέπει να μπει τέρμα σ’ αυτή την παγίδευση στο μονόδρομο του Μητσοτάκη. Γιατί το «τι» θα διαπράξει η Δεξιά του, αν κερδίσει άλλη μια τετραετία, δεν το ξέρει μόνο η Αριστερά του. Το φωνάζουν τα πεπραγμένα του. Από κει και πέρα οι προτάσεις έχουν κατατεθεί. Και όταν έρθει η ώρα -που δεν φαίνεται να αργεί- το δίλημμα θα είναι σαφές: Με τη «διεύρυνση», τη συγκόλληση, την αναπαραγωγή μηχανισμών, τα γνωστά και προβλέψιμα, ή με μια νέα συλλογική προσπάθεια να υπάρξει επιτέλους αντίπαλος πόλος. Και να μην παίζει ο Μητσοτάκης μόνος του. Με τις τύχες της χώρας…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την "Εφημερίδα των Συντακτών")
