Εκεί φτάσαμε λοιπόν. Μια κυβέρνηση, ένα καθεστώς πιο σωστά, τα κυκλώματα που το απαρτίζουν, και ο επικεφαλής πρωθυπουργός, να έχουν εμπλακεί σε ένα ποινικό φαύλο κύκλο. Να δρουν και να αντιδρούν με όρους που παραπέμπουν σε οργανωμένο έγκλημα. Γιατί, πώς αλλιώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει το γεγονός ότι ο Ντίλιαν του Predator και της Intellexa εκβιάζει δημόσια τον Μητσοτάκη, δηλώνοντας ότι δεν έχει σκοπό να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος; Υπενθυμίζοντας με νόημα σε ποιο ελεεινό τέλος οδήγησαν τον Νίξον το προεδρικό Watergate, τα προεδρικά ψέματα και η προεδρική επιχείρηση συγκάλυψης; Και περνώντας του στο λαιμό τη θηλειά, ότι η εταιρία του διέθετε το κατασκοπευτικό λογισμικό μόνο σε κυβερνήσεις;
Και δεν είναι μόνο οι υποκλοπές. Είναι και ο εφιαλτικός ΟΠΕΚΕΠΕ που δεν αφήνει πολλούς στο Μαξίμου και όχι μόνο να κοιμηθούν. Αν στις υποκλοπές βρέθηκε ένα μονομελές(!), να βάλει τα γυαλιά στην ηγεσία της Δικαιοσύνης, στα βοσκοτόπια βρέθηκε η ευρωπαϊκή εισαγγελία. Για να μας προκύψει χορός εκατομμυρίων, αυτοκίνητα πολυτελείας, και ένας μηχανισμός διανομής του χρήματος που θα τον ζήλευε και ο Νονός του Κόπολα. Να μας προκύψει, επίσης, άλλη μια δικογραφία, που είναι καθ’ οδόν, και εμπλέκει μια σειρά αυτουργούς του καθεστώτος. Και να μας προκύψει, επίσης, εντέλει και συμπερασματικά, η πλήρης -πιο πλήρης δεν γίνεται- ανοχή, ίσως και συνενοχή, κύκλων της ηγεσίας της Δικαιοσύνης και του κράτους σε πρακτικές παρακράτους.
Όλοι οι όροι δηλαδή του οργανωμένου εγκλήματος. Κατ’ αρχάς εγκληματική ιεραρχία και πειθαρχία. Τι άλλη εξήγηση χωράει για το γεγονός, ότι κανείς από τους υπουργούς και τους στρατιωτικούς, που έγιναν στόχοι παράνομης παρακολούθησης δεν προσέφυγε στη Δικαιοσύνη; Πιστεύει κανείς ότι το αποφάσισαν κατά μόνας, χωρίς «γραμμή»; Δεύτερον, στόματα ερμητικά κλειστά. Ακόμα και από τον Φραπέ και τον Χασάπη. Μόνο όταν φορτώθηκε 126 χρόνια φυλακής αποφάσισε ο Ντίλιαν να μιλήσει,. Και έπεται συνέχεια… Και τρίτον, αρχηγός. Εκτός κι αν θεωρηθεί επαρκής η εξήγηση του Μητσοτάκη ότι η ΕΥΠ, ο ανεψιός του, οι υπουργοί του στην αγροτική ανάπτυξη, οι υπό παρακολούθηση ταγοί, έκαναν του κεφαλιού τους.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Σέρλοκ Χολμς για να δει τον κεντρικό του ρόλο. Στις υποκλοπές. Στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Στην καλλιέργεια, της διαφθοράς, για ίδιον όφελος. Ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης, που προσυπογράφει την πρακτική απευθείας αναθέσεων δεκάδων δισεκατομμυρίων, δεν ενθαρρύνει μόνο, αλλά και οργανώνει τη διαφθορά. Κι όταν για να παρακολουθεί ακριβώς τη ροή του χρήματος -με ποιο σκοπό άραγε;- προσφεύγει στα προϊόντα του Ντίλιαν, τότε ξεπερνάει τη γραμμή της πολιτικής, έστω της αυθαιρεσίας, έστω της φαλκίδευσης θεσμών και κανόνων. Και εισέρχεται στη ζώνη της ποινικής αντιμετώπισης. Με άλλα λόγια, ο Μητσοτάκης αυτή τη στιγμή και με τα δεδομένα που έχουν προκύψει είναι στην αρμοδιότητα του εισαγγελέα. Αν έχει μείνει κάποιο κατάλοιπο κράτους δικαίου.
Σε κάθε περίπτωση είναι υπό ασφυκτική πίεση, καθώς στα καθεστωτικά στεγανά σημειώνονται ρωγμές. Η τακτική της συγκάλυψης έχει φτάσει στα όριά της και τα χειρότερα είναι μπροστά. Θα επιδιώξει κάποιο σύμφωνο ασυλίας, αποχωρώντας για να γλιτώσει τα χειρότερα; Θα επιχειρήσει φυγή προς τα μπρος με πρόωρες εκλογές; Θα επενδύσει στον πανδαμάτορα χρόνο κατά το «μωραίνει Κύριος»; Όπως και να έχει το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια της αλαζονείας του. Πάμε γι’ άλλα και γρήγορα…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την "Εφημερίδα των Συντακτών" Σαββατοκύριακο)
