Ο Πρωθυπουργός θέλησε στο κυριακάτικο μήνυμά του να τραβήξει το ενδιαφέρον των αναγνωστών του και ξεκίνησε την ανάρτησή του με τη λέξη Euroleague.
Στη συνέχεια, εξήγησε: «Τώρα που έχω την προσοχή σας, και αφού σας καλημερίσω και σας ευχηθώ καλό μήνα, πάμε να δούμε τι έγινε αυτήν την εβδομάδα».
Όχι, μην αλλάζουμε θέμα. Το ζήτημα δεν είναι ο απολογισμός της εβδομάδας. Ώρα να μιλήσουμε για το Final Four της Euroleague. Όλη η Ελλάδα θέλει να παρακολουθήσει αυτούς τους αγώνες. Όμως, δεν μπορεί. Γιατί η μαύρη αγορά θυμίζει την εποχή της γερμανικής κατοχής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακόμα και οι κάτοχοι εισιτηρίων διαρκείας του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού δεν έχουν πρόσβαση στο ΟΑΚΑ. Η κυβέρνηση κάνει τα στραβά μάτια. Οι υπουργοί δεν υπάρχουν. Η Δικαιοσύνη, όπως πάντα, απούσα. Ποιος αντιμετωπίζει την αισχροκέρδεια;
Τα εισιτήρια εξαφανίστηκαν από τη νόμιμη αγορά μέσα σε λίγα λεπτά. Και αμέσως μετά επανεμφανίστηκαν αλλού, με τιμές από 2.500 έως και 15.500 ευρώ. Μια μαύρη αγορά εισιτηρίων που λειτουργεί δημόσια για ένα γεγονός που διεξάγεται στην Ελλάδα.
Η παρανομία σαν κανονικότητα
Κάποτε η μαύρη αγορά ήταν υπόγεια. Οι μαυραγορίτες κρύβονταν στα στενά της Πλατείας Ομονοίας. Σήμερα έχει όνομα, interface και όρους χρήσης.
Ηλεκτρονικές πλατφόρμες εμφανίζονται ως μεσάζοντες. Στην πράξη λειτουργούν ως κόμβοι συγκέντρωσης της ζήτησης και αναδιανομής με όρους κερδοσκοπίας.
Το κρίσιμο σημείο, όμως, δεν είναι μόνο η τιμή. Εξίσου σημαντικό είναι ότι αυτό που πωλείται σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει. Ο πωλητής μπορεί να μην έχει καν το εισιτήριο. Να το περιμένει. Να το αναζητεί αφού το έχει ήδη πουλήσει. Και όμως το πουλά. Ενώ ο αγοραστής το πληρώνει άμεσα. Χωρίς καν να το παραλαμβάνει.
Το ίδιο έργο με τη συναυλία των Metallica
Το ίδιο μοντέλο επαναλαμβάνεται στη συναυλία των Metallica. Εισιτήρια των 80 ευρώ εξαφανίζονται αμέσως από τη νόμιμη αγορά και επανεμφανίζονται σε τιμές που υπερβαίνουν τα 300 ευρώ, ενώ τα καλύτερα ξεπερνούν τις 3.500 ευρώ.
Αρχικά, ο αγοραστής περιμένει για ώρες μέχρι να έρθει η σειρά του για να αγοράσει το εισιτήριο στην αρχική τιμή. Και όταν φτάνει στο τελευταίο βήμα, το σύστημα τον πετάει έξω. Ως εκ θαύματος. Αμέσως μετά, το ίδιο εισιτήριο είναι διαθέσιμο σε πολλαπλάσια τιμή.
Και αν ο ίδιος ο πολίτης προσπαθήσει να πουλήσει το εισιτήριο που αγόρασε; Η πλατφόρμα του ζητάει να το ανεβάσει για να διασφαλίσει την τιμή που αγόρασε. Αλλά δεν μπορεί. Γιατί δεν το έχει.
Ο νόμος υπάρχει
Η ελληνική έννομη τάξη είναι σαφής. Ο Νόμος 2251/1994 απαγορεύει τις παραπλανητικές εμπορικές πρακτικές και τη στρέβλωση της αγοράς. Η πώληση εισιτηρίου χωρίς κατοχή, χωρίς σαφή χρόνο παράδοσης, σε πολλαπλάσια τιμή, απαγορεύεται.
Το Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων έχει την ευθύνη για την προστασία του καταναλωτή. Το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης για τις πλατφόρμες.
Το Υπουργείο Πολιτισμού για τις εκδηλώσεις.
Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι η έλλειψη κανόνων, αλλά η ανεπαρκής εφαρμογή τους. Η ευθύνη είναι σαφής. Και δεν ασκείται. Η κυβέρνηση κάνει τα στραβά μάτια. Οι υπουργοί σιωπούν.
Τι κάνει η Δικαιοσύνη;
Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου δεν είναι απλώς ένας διακοσμητικός θεσμός. Διαθέτει συγκεκριμένες θεσμικές δυνατότητες.
Μπορεί να δώσει παραγγελία για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης από τους αρμόδιους εισαγγελείς. Να διερευνήσει αν πωλούνται εισιτήρια που δεν υπάρχουν. Να εξετάσει αν υπάρχει απάτη, παραπλάνηση ή οργανωμένη κερδοσκοπία. Να ενεργοποιήσει τη διεθνή συνεργασία για πλατφόρμες που λειτουργούν εκτός Ελλάδας.
Και κυρίως, μπορεί να κινηθεί αυτεπαγγέλτως. Δεν χρειάζεται καταγγελία όταν το φαινόμενο είναι μαζικό και συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.
Όμως στην πράξη, η μαύρη αγορά ανθεί, οι πολίτες πληρώνουν πολλαπλάσια από την αρχική τιμή, η αγορά λειτουργεί χωρίς ελέγχους και οι θεσμοί δεν παρεμβαίνουν.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επτά στους δέκα εκτιμούν ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν, πιστεύουν ότι η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου και δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη.
Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι
Η μαύρη αγορά εισιτηρίων δεν είναι πια ένα περιθωριακό φαινόμενο. Είναι η σύγχρονη κανονικότητα. Το Final Four δεν είναι απλώς ένα αθλητικό γεγονός. Είναι μια δοκιμασία για την ικανότητα της Πολιτείας να διασφαλίσει στοιχειώδεις κανόνες δικαιοσύνης σε μια αγορά υψηλής ζήτησης.
Το ερώτημα, επομένως, δεν περιορίζεται στην πρόσβαση σε ένα εισιτήριο. Αφορά στη λειτουργία των θεσμών. Και τελικά, το ποιος και με ποιους όρους ασκεί την ευθύνη διακυβέρνησης σε μια σύγχρονη οικονομία.
Το Final Four είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Εκατομμύρια φίλαθλοι δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν νόμιμα εισιτήρια σε μία διοργάνωση που διεξάγεται στη χώρα τους και αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν οι ομάδες τους..
Υπάρχει ακόμη κράτος, υπάρχει Δικαιοσύνη; Ποιος, αλήθεια, κυβερνά αυτή τη χώρα;
(Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής και συγγραφέας- Το νέο βιβλίο του με τίτλο « Το Σύνταγμα της νέας Μεταπολίτευσης» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήση)
