Και να που ο Μητσοτάκης κάθισε με έπαρση πάνω στους πυραύλους της επίθεσης στο Ιράν, τον Κίμωνα, τους Patriot και τα ελαφρώς βελτιωμένα ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, για να μας διαβεβαιώσει στην τελευταία του συνέντευξη ότι μόνο αυτός μπορεί. Να προστατέψει τη χώρα κι εμάς, να αντιμετωπίσει τις απειλές, να διασφαλίσει τον έλεγχο των τιμών, να φυλάξει τα ιερά και τα όσια. Με κύριο, αν όχι και μοναδικό επιχείρημα, που διαπερνάει όλη την κυβερνητική προπαγάνδα, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Ότι όλα όσα τον βαραίνουν είναι παρωνυχίδα μπροστά στον αχό του πολέμου, τις απειλές για την Κύπρο και την Ελλάδα, την παγκόσμια αναταραχή, που απαιτεί σταθερό τιμονιέρη. Τον ίδιο.
Όποιος δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του, όπως ο Ανδρουλάκης που υπόσχεται επικράτηση έστω και με μια ψήφο, ενώ βλέπει από μακριά την πλάτη της ΝΔ, ξέρει ότι ο Μητσοτάκης εκμεταλλεύεται μια χαρά -και δυο τρομάρες για το αύριο της χώρας- μια πραγματικότητα που τον ευνοεί. Ποιος αμφιβάλλει ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή εναλλακτική με όρους ρεαλισμού, συσχετισμών και όχι λογοκοπίας; Ποιος δεν βλέπει με απογοήτευση, συχνά και με οργή και απέχθεια, την εικόνα μιας αντιπολίτευσης παραδομένης στην εσωστρέφεια, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τις ανόητες και λυσιτελείς ιδιοτέλειες, την ανικανότητα να αντιληφθούν οι τρέχουσες ηγεσίες τις ανάγκες της συγκυρίας;
Το ΠΑΣΟΚ, αξιωματική αντιπολίτευση με απευθείας ανάθεση, δαγκώνει για μια ακόμα φορά την ουρά του με τη διαγραφή Κωνσταντινόπουλου. Ο Ανδρουλάκης αμφισβητείται, η στρατηγική του είναι ολοφάνερα αδιέξοδη, οι πιέσεις μέσα κι έξω από το κόμμα τον ωθούν σε σπασμωδικές κινήσεις. Καμιά προοπτική από εκεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, μεγάλος ασθενής των δημοσκοπήσεων, φυτοζωεί σε ένα καθεστώς ύπνωσης, εξαέρωσης και κυρίως αναμονής. Περιμένοντας τον Γκοντό, για να θυμηθούμε τον Μπέκετ. Ενώ η Νέα Αριστερά και ο Βαρουφάκης, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν προοπτική ούτε για την επιβίωσή τους. Για να φτάσουμε να ανάβει καντήλι ένα μέρος της κοινής γνώμης, ευτυχώς όλο και μικρότερο, στις μοναχές της Γρατσία.
Αιωρείται βέβαια, περισσότερο ως κίνηση επιβίωσης παρά ως ρεαλιστική επιλογή εναλλακτικής λύσης, η πρόταση για συνεργασία της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Ακόμα κι αν παραβλέψει ότι απορρίπτεται μετά βδελυγμίας από εκείνους στους οποίους απευθύνεται, αναρωτιέται κανείς πόσο θα μπορούσε να προσφέρει διέξοδο. Πώς, με ποιο μαγικό τρόπο, εταίροι σε καθεστώς εσωστρέφειας και χρεοκοπίας, μπορούν να συγκροτήσουν «κοινοπραξία» θετικού πολιτικού ισολογισμού. Να πείσουν όχι μόνο ότι θέλουν, αλλά και ότι μπορούν μέσα στη δύσκολη αντικειμενική κατάσταση να σταθούν ρεαλιστικά, αξιόπιστα και με όρους εκλογικής επικράτησης απέναντι στο παγιωμένο και υπεροπτικό καθεστώς του Μητσοτάκη.
Και λοιπόν; Ποια δυνατότητα υπάρχει να ηττηθεί η αλαζονεία του Μητσοτάκη; Να εξουδετερωθεί η όποια πιθανότητα για άλλη μια μαύρη τετραετία, γεννημένη από τη μαύρη τρύπα της απουσίας αντιπάλου; Η πραγματικότητα μιλάει για όποιον ακούει και δεν ζει σε παραμύθια με δράκους για το 15. Για όποιον παρακολουθεί την προσπάθεια για ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, που κερδίζει καθημερινά έδαφος -στη βάση, αλλά και στις κορυφές. Με υπογραφή Τσίπρα και όσες αντιρρήσεις, παρατηρήσεις, επιφυλάξεις κι αν έχει κανείς, άλλη υπογραφή δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Μήπως πρέπει, συνεπώς, να βιαστούν όσοι έχουν εννοήσει -ήδη αρκετοί για να αρχίσουν να αλλάζουν τα δεδομένα; Μήπως πρέπει να βιαστεί και ο Τσίπρας;
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών» Σαββατοκύριακου).
