Η ελληνική ύπαιθρος σβήνει σιωπηλά.Δεν σβήνει επειδή οι άνθρωποί της δεν δουλεύουν τη γη, αλλά επειδή το κράτος τους εγκατέλειψε.Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι της χώρας βρίσκονται σήμερα μπροστά σε ένα σκληρό ερώτημα επιβίωσης. θα υπάρχει αύριο ελληνική αγροτική παραγωγή ή οδηγούμαστε συνειδητά στην ερημοποίηση της υπαίθρου;
Παρά τους μήνες κινητοποιήσεων και τις απεγνωσμένες φωνές από τα χωράφια και τα μαντριά,η κυβέρνηση επιλέγει να κλείνει τα μάτια.Τα βασικά προβλήματα παραμένουν άλυτα.Το αγροτικό ρεύμα συνεχίζει να στραγγαλίζει οικονομικά τους παραγωγούς,το κόστος του πετρελαίου καθιστά ασύμφορη ακόμη και τη στοιχειώδη καλλιέργεια,ενώ οι λογαριασμοί ενέργειας μοιάζουν περισσότερο με τιμωρία παρά με εργαλείο ανάπτυξης.
Οι αγρότες βρίσκονται αντιμέτωποι με κατασχέσεις,πιέσεις από το δημόσιο και τις τράπεζες και ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ανάκαμψης. Αντί για στήριξη,το κράτος επιλέγει τη φορολογική και οικονομική εξόντωση εκείνων που κρατούν ζωντανή την ελληνική παραγωγή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ζωική παραγωγή δέχθηκε ένα ακόμη καίριο πλήγμα.Η ευλογιά των αιγοπροβάτων έχει γονατίσει την ελληνική κτηνοτροφία, αφήνοντας πίσω κατεστραμμένες εκμεταλλεύσεις και απελπισμένους κτηνοτρόφους. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι η απουσία σχεδίου για την ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου.Χωρίς άμεση και γενναία στήριξη,ολόκληροι κλάδοι της ελληνικής παραγωγής κινδυνεύουν να εξαφανιστούν.
Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, έρχεται να προστεθεί και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που στέρησε περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ από επιδοτήσεις που προορίζονταν για τους πραγματικούς παραγωγούς.Χρήματα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την αγροτική οικονομία, να κρατήσουν ζωντανά χωριά και οικογένειες, χάθηκαν μέσα σε ένα σύστημα αδιαφάνειας και εξυπηρετήσεων. Για πολλούς αγρότες, αυτό δεν ήταν απλώς ένα σκάνδαλο· ήταν η χαριστική βολή.
Σαν να μην ήταν αρκετά τα εσωτερικά προβλήματα,η διεθνής ενεργειακή κρίση, που εντείνεται από τις πολεμικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Το κόστος της ενέργειας αυξάνεται, τα καύσιμα γίνονται ακριβότερα και τα λιπάσματα και τα αγροεφόδια ακολουθούν την ίδια ανοδική πορεία. Με αποτέλεσμα η παραγωγή να γίνεται ολοένα και πιο ασύμφορη.
Με όλα αυτά,προκύπτει ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα.Υπάρχει σχέδιο για την ελληνική αγροτική παραγωγή ή απλώς παρακολουθούμε την αργή της κατάρρευση;
Η πραγματικότητα δείχνει ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει επιλέξει μια πολιτική που ευνοεί τους ισχυρούς.Μεγάλες εταιρείες, ενεργειακά συμφέροντα και νέοι «τσιφλικάδες» φαίνεται να βρίσκονται στο επίκεντρο των αποφάσεων,την ώρα που οι μικροί και μεσαίοι αγρότες οδηγούνται στο περιθώριο.
Όμως η αγροτική παραγωγή δεν είναι απλώς ένας ακόμη οικονομικός τομέας.Είναι η διατροφική ασφάλεια της χώρας, είναι η ζωή της ελληνικής υπαίθρου,είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την παράδοση, την οικονομία και την κοινωνική συνοχή.Αν η ελληνική πολιτεία συνεχίσει να αγνοεί αυτή την πραγματικότητα, τότε η ερημοποίηση της υπαίθρου δεν θα είναι υπερβολή, αλλά ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον.
Και όταν χαθεί η παραγωγή,όταν κλείσουν τα μαντριά και εγκαταλειφθούν τα χωράφια, τότε θα είναι πολύ αργά για διαπιστώσεις και ευθύνες.
Η επιβίωση των αγροτών δεν είναι ζήτημα συντεχνιακό. Είναι ζήτημα εθνικό.Χτίζουν ένα αύριο στην χώρα χωρίς αγρότες και κτηνοτρόφους.Είναι δυνατόν?
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και οικονομική αναλύτρια)
