Στις παροιμίες δεν υπάρχουν αστερίσκοι με εξαιρέσεις. Αναγκαστικά λοιπόν αποδεχόμαστε ότι το δόγμα «Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή» ισχύει και για δουλειές που τις βαραίνει εκ συστάσεως κάποια απαξία. Να, όπως η δουλειά του εκπροσώπου κόμματος, κυβέρνησης, εταιρείας, αθλητικής ομάδας κ.ά.
Ο ρόλος τον υποχρεώνει να ομολογεί το ένα τρίτο της αλήθειας και να εκχωρεί στο ψεύδος τα δύο τρίτα, να υπερβάλλει ή να υποβαθμίζει κατά βούληση και κατά βολή, να επιτίθεται ενώ οφείλει να απολογείται, να υποδύεται τον προσβεβλημένο ενόσω προσβάλλει ωμά.
Ακόμα και το μοντέλο του εκπροσώπου όμως, και μάλιστα του κυβερνητικού, επιδέχεται «στοχαστικές προσαρμογές», κατά την παιδεία του καθενός, την πείρα, τη συναισθηματική νοημοσύνη του. Διαπιστωμένο αυτό. Στον νυν κυβερνητικό εκπρόσωπο πάντως πολύ δύσκολα θα πιστώναμε μετριοπάθεια και φιλαλήθεια. Φτωχό το οπλοστάσιό του, μόλις μεταφοιτητικό, τον εξωθεί σε μια ρητορική οξύτητα τοξικότερη από την τοξικότητα που υποκριτικά καταγγέλλει.
Η «εργαλειοποίηση» είναι η αγαπημένη του λέξη, όπως και του πρωθυπουργού. Τη χρησιμοποιεί αντί πάσης άλλης λογοδοτικής εξηγήσεως. Σαν πανάκεια και σαν άλλοθι διαρκείας: για τα Τέμπη, τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το μεταναστευτικό, τη στάση της Ν.Δ. στο Παλαιστινιακό... Για τα πάντα.
Για το δυστύχημα στη «Βιολάντα» ο κ. Π. Μαρινάκης πήγε ένα βήμα παραπέρα, παρακάτω μάλλον. Εκτός από την «εργαλειοποίηση», ανακάλυψε και «κίνημα τυμβωρύχων και απατεώνων», απαρτιζόμενο από κόμματα και ΜΜΕ. Στην ουσία, με τη σκαιά στρεψόδικη ρητορική του απαιτεί την πάνδημη αυτοφίμωση ή το πανελλήνιο «εύγε». Αξιώνει δηλαδή να υιοθετήσουμε όλοι τον ύμνο του κ. Αδωνη Γεωργιάδη για τη «Βιολάντα», που, με άταφες τις πέντε εργάτριες, έσπευσε να τη δοξάσει σαν «ένα από τα πιο σύγχρονα εργοστάσια», όπου «έχουν γίνει όλοι οι έλεγχοι».
Αν ο κ. εκπρόσωπος έριχνε στα κυριακάτικα πρωτοσέλιδα μια ψύχραιμη ματιά, με αφόρετες τις παρωπίδες, θα διαπίστωνε την εξαιρετικά σπάνια ομοφωνία των εφημερίδων (και των φιλοκυβερνητικών) για την τραγωδία: καταγγελίες που περιφρονήθηκαν, προειδοποιητικά ίχνη που αγνοήθηκαν, έλεγχοι που δεν έγιναν, ατασθαλίες που «νομιμοποιήθηκαν», αποκαλύψεις για εκφοβισμό των εργαζομένων. Ολοι αυτοί «τυμβωρύχοι και απατεώνες»; Μα τότε, τυμβωρύχος είναι και η πειθήνια ΕΡΤ 1, που τα πράγματα την ανάγκασαν να αναφερθεί την Κυριακή στα δελτία της σε «σωρεία παραλείψεων και παραβάσεων»...
(Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης και μεταφραστής- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή»)
