Είναι πασίγνωστη η αναφορά του Μαρξ για το τι είναι η ιστορία την πρώτη φορά που πραγματοποιείται ένα κοσμοϊστορικό γεγονός και τι γίνεται, αν αυτό επαναληφθεί. Πιο συγκεκριμένα αυτός έγραφε: «Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση ότι όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα παρουσιάζονται σαν να λέμε δυο φορές. Ξέχασε όμως να προσθέσει: τη μία φορά ως τραγωδία και την άλλη ως φάρσα» (18η Μπριμέρ). Στην Ελλάδα είδαμε αυτή την ιστορία με την «πολιτική χωρίς πολιτικούς» που πρώτος λανσάρισε ο κύριος Κασσελάκης. Μόνο που αυτός διέψευσε τον Μαρξ, γιατί η δική του ιστορία ξεκίνησε ως φάρσα και κατέληξε ως τραγωδία για την ελληνική Αριστερά. Η περίπτωση της κυρίας Καρυστιανού, σύμφωνα με όσα δήλωσε στη συνέντευξη της στο Kontra Channel στις 5 Ιανουαρίου 2026 και στη Λουκία Γκάτσου, δείχνει πως πάμε για επανάληψη του εγχειρήματος «πολιτική χωρίς πολιτικούς», με τεχνοκράτες, με τους πλούσιους του κυρίου Κασσελάκη ή με τους «σοφούς» της κυρίας Καρυστιανού.
Καταρχάς ο σεβασμός στη μητέρα Καρυστιανού αλλά και σ’ όλους τους γονείς που αγωνίζονται για να αποκαλυφθούν όλοι οι υπεύθυνοι της τραγωδίας των Τεμπών παραμένει ακέραιος. Στη συνέχεια βεβαίως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα κάθε πολίτη να πολιτευτεί. Από τη στιγμή όμως που η κυρία Καρυστιανού αποφάσισε να πολιτευτεί, θα κριθεί ως πολιτικό και μόνο πρόσωπο. Μου προξενεί πάντως μεγάλη έκπληξη που πολλοί εξεπλάγησαν με όσα αντιπολιτικά είπε η κυρία Καρυστιανού σ’ αυτή της τη συνέντευξη, αν και μας είχε προϊδεάσει με όλα αυτά τα «αμεσοδημοκρατικά» που είχε πει τον Μάρτιο του 2025 στην Πάντειο. Τότε όμως ακόμη και αριστεροί πανεπιστημιακοί και αριστεροί φοιτητές την αντιμετώπιζαν ως τη μητέρα που έχασε το παιδί της και χειροκροτούσαν όλα αυτά τα πυρά κατά των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που ειπώθηκαν εκεί. Η κριτική επομένως αφορά όλα όσα λέει και μόνο. Και αυτό το «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά» σηκώνει πολύ κουβέντα. Η άρνηση αυτής της διάκρισης είναι ο πολιορκητικός κριός όχι μόνο της νεοδεξιάς, αλλά και της Ακροδεξιάς. Όπου δεν υπάρχει Αριστερά-Δεξιά εκεί εμφιλοχωρεί η Ακροδεξιά. Το αν θα έχουμε προοδευτική ή επίπεδη φορολογία, αν θα έχουμε δημόσια ή κυριαρχία της ιδιωτικής υγείας, παιδείας, ασφάλισης, ενέργειας, το αν θα ενισχύουμε το κράτος πρόνοιας ή τις οικονομικές ολιγαρχίες, το αν το βάρος θα πέσει στους μισθούς ή στα κέρδη, όλα αυτά είναι ζήτημα αυτής της διάκρισης. Ακούσαμε και εδώ όλα όσα ακούγαμε στο ξεκίνημα του Κασσελάκη περί διεφθαρμένου, συλλήβδην, παλαιού πολιτικού συστήματος και παλαιών πολιτικών, τους οποίους καλούνται να αντικαταστήσουν κάποιοι νέοι και άφθαρτοι πολιτικοί, τους οποίους βεβαίως θα εκλέξουν όχι οι ενδιάμεσοι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί ( και τα κόμματα δηλαδή), αλλά απευθείας ο «λαός».
Βεβαίως σαν το ανέκδοτο με τους τέσσερεις ευαγγελιστές που στο τέλος είναι μόνο ο Λουκάς, επί της ουσίας αυτοί οι παλιοί και διεφθαρμένοι πολιτικοί κατά την κυρία Καρυστιανού είναι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας. Γιατί μόνο αυτόν ονομάτισε στη συνέντευξή της, αποδεχόμενη και όλη τη νεοδεξιά επιχειρηματολογία περί «χειρότερο μνημονίου». Βεβαίως «ξέχασε» να πει, και δεν ρωτήθηκε ταυτοχρόνως, για τη δήλωση Μητσοτάκη για την απαγωγή Μαδούρο από τον Τραμπ, δεν είπε τίποτα για τον πόλεμο που έκανε ο Αντώνης Σαμαράς στον Γιώργο Παπανδρέου για το πρώτο Μνημόνιο και ο οποίος οδήγησε στα άλλα δυο. Ξέχασε να αναφέρει οτιδήποτε για τις ευθύνες του Κώστα Καραμανλή της περιόδου 2004-2009 που οδήγησαν στα μνημόνια. Το πολιτικό της πρόγραμμα ανάγεται στην «κάθαρση», στην «αξιοκρατία», στο «να είμαστε όλοι καλά». Ακριβώς όλα όσα υποστηρίζουν όλες οι ευρωπαϊκές Ακροδεξιές. Δεν ξέρω ποια απήχηση θα έχει αυτό το κόμμα και για πόσο διάστημα, αλλά πολύ φοβάμαι πως, όπως και με τον κύριο Κασσελάκη, στο τέλος η φάρσα του «πολιτική χωρίς πολιτικούς» και της αντιπολιτικής θα επαναληφθεί ως τραγωδία. Εκτός και αν συμβεί, όχι η συγκόλληση των αριστερών και σοσιαλδημοκρατών ηττημένων, αλλά το μεγάλο big bang, στο οποίο ο γράφων αναφέρεται τα τελευταία χρόνια.
(O Γιώργος Σιακαντάρης είναι δρ κοινωνιολογίας)
