Mετά τα γεγονότα στη Βενεζουέλα ο Τραμπ απείλησε στον ίδιο τόνο Κολομβία και Κούβα. Την ίδια ώρα η σύζυγος του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ, Κέιτ ανεβάζει στο X φωτογραφία με χάρτη της Γροιλανδίας βαμμένη με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ και τη σημείωση «ΣΥΝΤΟΜΑ».
Ο Μάκης Βορίδης μας ενημερώνει ότι το Διεθνές Δίκαιο αντικαθίσταται από «τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου» και μας αναλύει γιατί ο Τραμπ λειτούργησε για το καλό της Δημοκρατίας στη Βενεζουέλα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έφτιαξε ένα υποθετικό σενάριο για το τι θα γινόταν αν… «ή μήπως δεν θα πανηγύριζε ο λαός μας έτσι εάν μετά το Πολυτεχνείο η Κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσιζε τότε να έρθει και να συλλάβει τον Δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και να προκαλούσε ελεύθερες επιτέλους εκλογές στην Ελλάδα, μετά από 6 χρόνια Χούντας», ενώ γνωρίζει ότι ιστορικά ο ρόλος των ΗΠΑ την περίοδο της χούντας στην Ελλάδα έχει καταγραφεί με τα πιο μελανά χρώματα, κάτι το οποίο εμμέσως αναγνώρισε και ο Πρόεδρος Κλίντον κατά την επίσκεψη του στην Ελλάδα το 1999. Επίσης σκοτεινός είναι ο ρόλος των ΗΠΑ στην υπόθεση της προδοσίας της Κύπρου από την χούντα. Κάπου να μπει ένα φρένο με τις επιπόλαιες και ανιστόρητες «αναλογίες». Για καμιά δημοκρατία δεν ενδιαφέρεται ο Τραμπ στη Βενεζουέλα. Για τον ορυκτό πλούτο της χώρας ενδιαφέρεται και για το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Μην τρελαθούμε.
Οι New York Times όσο και η Washington Post υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για ξεκάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας ενός κράτους με το οποίο οι ΗΠΑ δεν βρίσκονται σε πόλεμο αναφέρουν και σωστά ότι το Κογκρέσο ενημερώθηκε εκ των υστέρων, γεγονός που εγείρει σοβαρά συνταγματικά ερωτήματα για την άσκηση προεδρικής εξουσίας.
Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο «γεωπολιτικής έντασης». Είναι βάναυση παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και η ωμή επιβολή του δικαίου του ισχυρού απέναντι σε ένα κυρίαρχο κράτος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μια νέα παγκόσμια τάξη όπου το δυτικό ημισφαίριο αποτελεί ζώνη επιρροής και εκμετάλλευσής τους. Άρχισε με αναφορές στη Γροιλανδία στον Παναμά και στον Καναδά και συνεχίζεται με την επέμβαση στη Βενεζουέλα. Οι βομβιστικές επιθέσεις σε έδαφος της χώρας και η σύλληψη–απαγωγή του Προέδρου της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, συνιστούν κατάφωρη παραβίαση της κρατικής κυριαρχίας και δημιουργούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο για ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα. Δεν πρόκειται απλώς για παραβίαση κανόνων· πρόκειται για ευθεία επίθεση στο ίδιο το οικοδόμημα της Διεθνούς Νομιμότητας. Το Διεθνές Δίκαιο είναι η ασπίδα των μικρών και των μεσαίων χωρών. Αν καταρρεύσει, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.
Η ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ΗΠΑ συνέλαβαν τον Μαδούρο και τον οδήγησαν εκτός Βενεζουέλας δεν αφορά το πρόσωπο του Μαδούρο ούτε το πώς τον κρίνει ο καθένας. Αφορά κάτι πολύ πιο θεμελιώδες: αν αποδεχόμαστε έναν κόσμο χωρίς κανόνες. Θα ήταν αποδεκτό αν ο Χ ηγέτης μιας ισχυρής χώρας , θεωρώντας τον Ψ ηγέτη επιζήμιο για τα συμφέροντά του, οργάνωνε επιχείρηση σε οποιαδήποτε χώρα και τον συλλάμβανε; Θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό αν ο Πούτιν προχωρούσε σε ανάλογη επιχείρηση στην Ουκρανία για να συλλάβει τον Ζελένσκι; Ή στην περιοχή μας ανάλογα με τα συμφέροντα κάθε ηγέτη που βασίζεται στον αναθεωρητισμό; Όποιος σήμερα, νομιμοποιεί τη διεθνή πειρατεία, οδηγεί την υφήλιο σε ένα μέλλον χωρίς κανόνες. Σε αυτό το μέλλον, το μόνιμο θύμα θα είναι ο αδύναμος — ως χώρα ή ως πολίτης.
Το άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ είναι απολύτως σαφές: τα κράτη οφείλουν να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους. Αυτόν τον θεμελιώδη κανόνα οι ΗΠΑ τον έχουν υπονομεύσει— για μία ακόμη φορά. Η επίθεση στο Καράκας δεν είναι «πόλεμος κατά των ναρκωτικών». Κανένα αξιόπιστο στοιχείο δεν έχει παρουσιαστεί που να συνδέει τη Βενεζουέλα με απειλή κατά της ασφάλειας των ΗΠΑ. Επίσης όσο και αν έχει οπισθοχωρήσει η δημοκρατία στη Βενεζουέλα λόγω του Μαδούρο, δεν είναι αυτό το διακύβευμα. Οι δημοκρατία όπως αποδείχθηκε και από προηγούμενες αμερικανικές επεμβάσεις, δεν καθιερώνεται με στρατιωτικές επεμβάσεις. Τα πραγματικά διακυβεύματα είναι γεωπολιτικά και οικονομικά: ο ενεργειακός πλούτος της χώρας και ο έλεγχος μιας ολόκληρης περιοχής. Πρόκειται για ιμπεριαλισμό στην πιο ωμή και απροκάλυπτη μορφή του.
Όσοι καλλιεργούσαν την αυταπάτη ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι «ειρηνοποιός πρόεδρος» διαψεύστηκαν με βόμβες. Όσοι μιλούσαν για απομονωτισμό του δόγματος MAGA βλέπουν σήμερα μια πολιτική που δεν κρατά ούτε καν τα προσχήματα. Άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας — και δεν θα ξέρουν αν και πώς θα το κλείσουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την άλλη, επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά την πολιτική της ανεπάρκεια. Αφού παρακολουθεί αμήχανα μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, εκ των υστέρων μιλά για «σεβασμό της διεθνούς νομιμότητας». Μια ηγεσία ανεκδιήγητη, που νομιμοποιεί στην πράξη μια διαρκή κατάσταση πολέμου.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια αυτής της υποκρισίας. Όσοι, όπως η Νέα Δημοκρατία, χαϊδεύουν το Τραμπ και στηρίζουν ή σχετικοποιούν την εισβολή στη Βενεζουέλα, δεν είναι μόνο πολιτικά κυνικοί. Διότι το δίκαιο του ισχυρού, όταν επιβάλλεται κόντρα στο διεθνές δίκαιο, δεν μένει ποτέ χωρίς συνέπειες. Είναι ακριβώς αυτή η λογική που τροφοδοτεί και νομιμοποιεί την επιθετικότητα του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η χώρα μας οφείλει να υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο συνολικά, σταθερά και όχι α λα καρτ. Ιδίως ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έχει αυξημένη ευθύνη να καταδικάσει ξεκάθαρα τη λογική της στρατιωτικής επιβολής.
Η διάλυση του πλαισίου του διεθνούς δικαίου καθιστά τη βία πιο εύκολη επιλογή παντού στον κόσμο — και αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για περιοχές όπως η δική μας. Γι’ αυτό και όσοι, εντός Ελλάδας, χειροκροτούν ή δικαιολογούν αυτές τις πρακτικές δεν είναι απλώς αμοραλιστές. Είναι και επικίνδυνα κοντόφθαλμοι. Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους «σερίφηδες». Χρειάζεται κανόνες, σεβασμό στη διεθνή νομιμότητα και πολιτικές λύσεις. Κάθε άλλη πορεία οδηγεί σε έναν κόσμο χάους, αστάθειας και μόνιμου πολέμου. Και αυτό δεν είναι ούτε μακρινό ούτε αφηρημένο. Είναι επικίνδυνα κοντά — και μας αφορά όλους.
(Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι Εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ)
