Ο δήμαρχος Φλώρινας Βασίλης Γιαννάκης διέκοψε της συναυλία του πολύ καλού συγκροτήματος Banda Entopica, λέγοντας ότι «στην πόλη μου δεν θα τραγουδάτε τέτοια τραγούδια». Μάλιστα ο δήμαρχος απηύθυνε το εξής ερώτημα στην μπάντα: «Ποιος σας άφησε να τραγουδήσετε σλάβικα;». Εφτά παρατηρήσεις για αυτό το άθλιο περιστατικό:
1. Η παρέμβαση του δημάρχου Γιαννάκη αποτελεί ακραία πράξη λογοκρισίας. Ο δήμαρχος (και κάθε αξιωματούχος) δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να διακόπτει πολιτιστικές εκδηλώσεις γιατί δεν είναι της αρεσκείας του το περιεχόμενό τους. Η ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης συνιστά θεμελιώδες και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το ελληνικό σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις.
2. Το να απαγορεύονται τραγούδια ως «αντεθνικά» συμβαίνει συνήθως σε χώρες όπως η Τουρκία, τις οποίες δύσκολα θα τις χαρακτήριζε κανείς πρότυπα δημοκρατίας. Γενικά, στις δημοκρατίες είθισται να μπορείς να τραγουδάς σε όποια γλώσσα θέλεις. Οι απαγορεύσεις στην τέχνη συνιστούν τον πυρήνα του σκοταδισμού.
3. Στην Ελλάδα του 2025 το να θεωρεί κανείς/καμιά ότι ένα τραγούδι αποτελεί «εθνικό κίνδυνο» δεν αποτελεί μόνο ακραία σκοταδιστική αντίληψη, αλλά συνιστά έκφραση πολιτικής παραφροσύνης.
4. Η Φλώρινα για μια ακόμα φορά γίνεται τόπος πράξεων «εθνικής λογοκρισίας». Να θυμίσουμε τις αθλιότητες που είχαν γίνει εναντίον του Θόδωρου Αγγελόπουλου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Μετέωρου βήματος του πελαργού». Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι χειρότερο για τη φήμη ενός τόπου από το να εμφανίζονται οι τοπικοί άρχοντες ως πολέμιοι του πολιτισμού.
5. Όπως ήταν αναμενόμενο, την «εθνική λογοκρισία» έσπευδε να στηρίξει ο γνωστός μηχανισμός των ακροδεξιών fake news που παρουσίασε ως «αλυτρωτικό το τραγούδι που έπαιξαν. Η λογοκρισία πάντοτε συμβαδίζει με το ψεύδος.
6. Το bullying των εμπόρων της εθνικοφροσύνης οδηγεί στον παραλογισμό και τη γενικευμένη αυτολογοκρισία. Ενώ η Ελλάδα έχει αναγνωρίζει de facto τη μακεδονική γλώσσα από το 1977 και με πανηγυρικό τρόπο στη Συνθήκη των Πρεσπών, εξακολουθούμε να μιλάμε για «σλαβική διάλεκτο» και «τοπικό ιδίωμα».
7. Να υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις την ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης απέναντι στο σκοταδισμό των εμπόρων της εθνικοφροσύνης.
(Ο Γιάννης Αλμπάνης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί ανάρτηση στο f/b)
