Βαδίζουμε ολοταχώς σε «πολιτικό τοίχο».
Μένουν λιγότερο από 18 μήνες για τις εθνικές εκλογές και οι δημοσκοπήσεις δεν λένε ψέματα.
Είναι πιθανή μια νέα δεξιά διακυβέρνηση μέχρι και το 2031. Άλλο ορατό ενδεχόμενο δεν υπάρχει προσώρας.
Προβληματίζει κάποιους το ενδεχόμενο αυτό στον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο;
Μάλλον όχι…
Στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ επιμένουν στην «αυτόνομη πορεία» φιλοδοξώντας να είναι στις εκλογές «πρώτο κόμμα ακόμα και με μια ψήφο» (σημ. ακριβώς την ίδια φράση χρησιμοποιούσε και ο Αλέξης Τσίπρας το 2019 αποκλείοντας μια κυβέρνηση των ηττημένων). Για το ΠΑΣΟΚ, αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί του, τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο, να λένε πως θα κινηθούν αυτόνομα «μέχρι τέλους» και αν δεν είναι πρώτο κόμμα, τότε θα είναι στην… αντιπολίτευση. Σπουδαία στρατηγική που μάλλον όμως δεν αντέχει στο χρόνο.
Ορισμένοι στην υπόλοιπη Αριστερά εκτιμούν, ότι το ενδεχόμενο μιας νέα τετραετίας της Δεξιάς δεν είναι απαραίτητα κακό, διότι ενδεχομένως η φτώχεια και η εξαθλίωση των πολιτών, να δημιουργήσουν ακόμα και …«προεπαναστατικές συνθήκες». Κοινώς, ορισμένοι θεωρούν ότι έρχεται η στιγμή που μεγάλο τμήμα της κοινωνίας θα ριζοσπαστικοποιηθεί, θα απορρίψει το παλιό πολιτικό σύστημα και θα ωριμάσουν γρηγορότερα οι συνθήκες για τον σοσιαλισμό. Το ενδεχόμενο ακροδεξιάς ριζοσπαστικοποίησης δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα.
Επιπλέον, οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ξεπερνούν τις κρίσεις, ειδικά όταν δεν υπάρχει στον ορίζοντα ορατή, εναλλακτική πρόταση.
Αρκετοί περιμένουν αν θα προκύψει κάποιο νέο κόμμα από τον πρώην Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ώστε να προκύψει αντίπαλος πόλος στην ΝΔ. Αν ανοίξει βέβαια κανείς τον πολιτικό «Τσελεμεντέ» δύσκολα θα βρει οδηγίες για το πώς φτιάχνει κάποιος ένα νέο κόμμα και ένα νέο πολιτικό σχέδιο. Ειδικά όταν αναφέρεται κανείς στην Αριστερά ή στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο δεν νομίζω, ότι υπάρχει κάποιο «manual» ή «οδηγίες χρήσης» που μπορούν να έχουν αποτέλεσμα, δίχως να λαμβάνουν υπόψη την κοινωνική διεργασία. Όσα κόμματα και αν δημιουργήθηκαν στη μεταπολίτευση ερήμην κοινωνικών διαιρετικών τομών και διεργασιών ξεφούσκωσαν γρήγορα.
Που καταλήγουμε λοιπόν;
Γράφει εύστοχα ο Κ. Βάρναλης :
«Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας έβρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»
Εκτός και αν ο λαϊκός παράγοντας αποφασίσει διαφορετικά.
Και εδώ βρίσκεται όλο το «πολιτικό ψωμί».
Τι έχουμε σήμερα σε επίπεδο κοινωνικής διεργασίας που μπορεί να βοηθήσει μια προοδευτική προοπτική ανεξάρτητα από σχήματα και επικεφαλής;
1.Υπάρχει το ενεργό ρήγμα του εγκλήματος των Τεμπών και της προσπάθειας των συγγενών να διεκδικήσουν δικαιοσύνη.
2.Υπάρχει η φοιτητική κοινότητα που αναμένεται να αντιδράσει στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της ζοφερής εργασιακής προοπτικής που ανοίγεται μπροστά της με τα 13ωρα και την επισφάλεια.
3.Υπάρχει ένα ευρύ αντιπολεμικό μέτωπο που όπως απέδειξε μέσα στο 15Αυγουστο μπορεί να σηκώσει χιλιάδες πολίτες από τον καναπέ ή την παραλία.
4.Υπάρχει η αγανάκτηση των ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι να μείνουν χωρίς να χρειάζεται να χαλάσουν το 50% του μισθού τους.
5.Υπάρχει το αντιφασιστικό -αντιρατσιστικό κίνημα που αναμένεται να φουντώσει δεδομένης της παγκόσμιας συντηρητικής στροφής.
Υπάρχει σίγουρα και μια κοινωνική αντιπολίτευση που δεν τσίμπησε από τα ψίχουλα Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και αναζητά πολιτική έκφραση.
Από την άλλη τα κινήματα πολλές φορές είναι μονοθεματικά και δεν συγκροτούν ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Η διεργασία όμως τροφοδοτεί την πολιτική με αιτήματα που αν τα αρθρώσει κανείς σε ένα πολιτικό σχέδιο με όραμα και ελπίδα, ίσως προκύψει κάτι θετικό για τον τόπο. Το πρόβλημα είναι, ότι τα υφιστάμενα πολιτικά σχήματα και το αντίστοιχο πολιτικό προσωπικό για λόγους που αφορούν κυρίως το παρελθόν δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη και αξιοπιστία ακόμα και αν εκφράζουν επιμέρους ορθολογικά επιχειρήματα.
Τι θα συνέβαινε όμως αν αρχίζαμε να εισάγουμε στην πολιτική πρωτοπορία, όχι μόνο ιδέες αλλά και πρόσωπα «από τα κάτω»;
Προτείνω λοιπόν την δημιουργία πολλών πρωτοβουλιών πολιτών με όρους αυτοργάνωσης, που θα πιέσουν να προκύψει το «νέο». Πρωτοβουλίες ακόμα και θεματικές για τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες και κοιτούν σε προοδευτική κατεύθυνση.
Αν δεν μπορούν τα κόμματα, ας πάρουν τα κινήματα την κατάσταση στα χέρια τους και ας αναδείξουν τους επικεφαλής του αγώνα. Αν θέλουν να είναι χρήσιμα τα κόμματα του προοδευτικού χώρου, ας σταθούν δίπλα στις πρωτοβουλίες αυτές, όχι για να τις «καπελώσουν» αλλά για να τις αναδείξουν, δίχως κομματική υστεροβουλία αποδεχόμενα και τα ίδια, ότι απέτυχαν να εκφράσουν τις ανάγκες του λαού.
Ας συγκροτήσει το κίνημα τελικά, την δική του προοδευτική απάντηση που θα συναντηθεί με όσους θέλουν και μπορούν να αναλάβουν στο μέλλον την πολιτική ευθύνη.
Θεωρητικά και ρομαντικά θα πει κανείς αλλά σάμπως έτσι δεν συνέβαινε πάντα;
Η κοινωνία προηγείται.
Και αν δεν ξέρει η κοινωνία καλύτερα από όλους, τότε ποιος ξέρει;
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Δικηγόρος)
