Στη Γάζα, τα τελευταία δύο χρόνια, αναμετρώνται ο ανθρωπισμός με τη μισαλλοδοξία και την άκρατη βία, οι δημοκρατίες αξίες με το φανατισμό, ο πολιτισμός με τη βαρβαρότητα και δυστυχώς, το κακό δείχνει να υπερισχύει με την ανοχή της «προηγμένης δύσης». Η δύση του πολιτισμού είναι εμφανής στις εκατόμβες των νεκρών, στα χιλιάδες υποσιτισμένα παιδιά, στα εκατομμύρια προσφύγων, αλλά και στην παντελή αδιαφορία και αδράνεια της περίφημης «διεθνούς κοινότητας», η οποία σιωπά και παρακολουθεί άβουλη την εκτυλισσόμενη τραγωδία και την επιστροφή της ανθρωπότητας στο μεσαίωνα.
Σύμφωνα τα πρόσφατα στοιχεία δημοσιευμένα από το Παλαιστινιακό Υπουργείο Υγείας, ο αριθμός των νεκρών ανέρχεται στις 65.000, εκ των οποίων οι 61.805 ήταν Παλαιστίνιοι, δείγμα της απολύτως άνισης μάχης, που δίνεται. Μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται 217 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι σε Μ.Μ.Ε., 120 ακαδημαϊκοί, 224 εργαζόμενοι σε οργανώσεις παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας και 179 απασχολούμενοι στην Υπηρεσία Αρωγής και Έργων του Ο.Η.Ε. για τους Παλαιστινίους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA). Παράλληλα, οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι τουλάχιστον το 80% των νεκρών Παλαιστινίων ήταν άμαχοι, ενώ το 70% εξ όσων δολοφονήθηκαν εντός κατοικιών – και όχι σε στρατόπεδα ή πεδία μαχών – ήταν γυναίκες και παιδιά.
Τα ως άνω στοιχεία αποκαλύπτουν μία πρωτοφανή ανθρωπιστική καταστροφή για τα μεταπολεμικά δεδομένα, η οποία διογκώνεται καθημερινά λόγω της αδυναμίας πρόσβασης των κατοίκων της Γάζας σε τροφή και πόσιμο νερό με 303 να υπολογίζονται οι νεκροί λόγω ασιτίας, αλλά και της διάλυσης του συνόλου σχεδόν των – δημόσιων και ιδιωτικών – υποδομών. Εξάλλου, το πρόσφατο δολοφονικό πλήγμα στο Νοσοκομείο Νάσερ στο Χαν Γιούνις, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 20 ανθρώπων, αποδεικνύει ότι στον πόλεμο της Γάζας δεν υπάρχουν όρια και ηθικοί φραγμοί. Κυριαρχούν αποκλειστικά το τυφλό μίσος και η στρατηγική εκμηδένισης των Παλαιστινίων, ανεξαρτήτως αν πρόκειται για αμάχους, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους ή για ανθρώπους, που αποτελούν κι αυτοί θύματα της απολυταρχικής διοίκησης, ασκούμενης από τη Χαμάς.
Η αντίδραση της «πολιτισμένης δύσης» είναι δηλωτική της έκλειψης των αξιών, των αρχών, του δημοκρατικού κεκτημένου, που αποτέλεσαν επί δεκαετίες «φάρο» προόδου και ανθρωπισμού. Τον Ιούλιο του 2025, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο απείλησαν με επικείμενη αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους, η Γερμανία και η Ιταλία ακολουθούν μια τακτική ίσων αποστάσεων, η Ρωσία έχει επικεντρωθεί στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία και οι Η.Π.Α. είναι εγκλωβισμένες στην προσωπική εξωτερική πολιτική του Προέδρου Τραμπ. Με άλλα λόγια, γενικόλογες διαπιστώσεις και ανέξοδες προτροπές για ειρήνευση συνιστούν την αντίδραση των Μεγάλων Δυνάμεων, από τις οποίες θα ανέμενε κάποιος να ηγηθούν για την προστασία του διεθνοδικαιϊκού κεκτημένου, όπως το γνωρίζουμε κατά τα τελευταία 80 χρόνια μέσα από τη λειτουργία του Ο.Η.Ε. και του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Ως είθισται, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη συνιστά το χειρότερο παράδειγμα της εν λόγω στάσης εντός της διεθνούς κοινότητας. Αντί να αναλάβει πρωτοβουλίες διαμεσολάβησης στη βάση της συμμαχικής σχέσης με το Ισραήλ και των ιστορικών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, επιτελώντας έναν εποικοδομητικό και παραγωγικό ρόλο, η Ελληνική Κυβέρνηση επέλεξε, όπως και στην περίπτωση του ουκρανικού, να καταστεί μέρος του προβλήματος. Είναι ενδεικτική η, προ τριμήνου, κοινή ανακοίνωση για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, δημοσιευμένη από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (EEAS), η οποία φέρει τις υπογραφές 24 Υπουργών Εξωτερικών διαφόρων χωρών, αλλά όχι της Ελλάδας.
Μεταξύ των εν λόγω κρατών, ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Ιταλία, η Σουηδία, αλλά η Κυβέρνηση της Ν.Δ. προτίμησε να απέχει. Επέλεξε να παραμείνει θεατής των εξελίξεων, καθιστώντας την ελληνική εξωτερική πολιτική απλό παρακολούθημα των επιλογών άλλων δρώντων, ακόμη και αν αυτές αντίκεινται σε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Η εν λόγω στάση της Κυβέρνησης είναι εξόχως επικίνδυνη, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι έτσι απεμπολείται, δυστυχώς, το διϊστορικό συγκριτικό πλεονέκτημά μας ως «γέφυρα ανατολής και δύσης», ως παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας στην ευρύτερη γεωγραφική περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
(Ο Γιάννης Σαρακιώτης είναι Δικηγόρος – Βουλευτής Φθιώτιδας)
