Ζούμε σε μια χώρα όπου οι υπουργοί αμείβονται με 10.000 ευρώ τον μήνα και δηλώνουν χωρίς ντροπή ότι «δεν βγαίνουν». Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι αποφασίζουν πως 700 ευρώ είναι αρκετά για να ζήσει ένας εργαζόμενος. Μιλούν για «οικονομική σταθερότητα» και «δημοσιονομική πειθαρχία» ενώ απολαμβάνουν χλιδή, ασυλία και προνόμια που οι περισσότεροι δεν θα αγγίξουν ποτέ.
Από τις βίλες στα Βόρεια Προάστια και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, διαμορφώνουν μια εικονική πραγματικότητα: ότι όλα γίνονται «για το καλό μας», ότι «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα», ότι αν ζητήσουμε κάτι παραπάνω, θα βουλιάξει η χώρα. Κι όλα αυτά, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία βουλιάζει ήδη — στην ακρίβεια, στους μισθούς-ξεφτίλα, στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στην ανασφάλεια.
Τους ενδιαφέρει μόνο η εξουσία, το πολιτικό μαγαζί τους, οι μίζες και τα bonus. Όσο εμείς πνιγόμαστε στα χρέη και την ακρίβεια, αυτοί ταΐζουν τα δικά τους golden boys με κρατικό χρήμα. Για εμάς έχουν “βοηθήματα” της πείνας, για τους κολλητούς τους συμβάσεις εκατομμυρίων. Και για να μην εξεγερθούμε, πληρώνουν στρατιές από τρολ, επικοινωνιακούς αλήτες και φιλικά ΜΜΕ να μας ψεκάζουν με φόβο: «Αν ζητήσεις παραπάνω, θα έρθει η καταστροφή».
Μα η καταστροφή είναι ήδη εδώ. Είναι η καθημερινότητα που μας επιβάλλουν. Μας θέλουν φτωχούς, σιωπηλούς και πειθαρχημένους. Μας θέλουν λοβοτομημένους, να ευχαριστούμε για τα ψίχουλα. Αυτή η τάξη, αυτή η εξουσία, δεν μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται.
Η στρατηγική τους είναι ξεκάθαρη:
Να φορολογούν τους πολλούς για να επιδοτούν τους λίγους.
Να μειώνουν δικαιώματα, ενώ αυξάνουν επιδοτήσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Να καταπνίγουν κάθε αντίσταση με φόβο, καταστολή και προπαγάνδα.
Αυτή δεν είναι «ανάπτυξη». Είναι πόλεμος από τα πάνω.
Είναι λεηλασία, θεσμοθετημένη ανισότητα και δημοκρατία για το θεαθήναι.
Πόσο ακόμα θα περιμένουμε;
Δεν υπάρχει ουδετερότητα όταν η κοινωνία μετατρέπεται σε πεδίο εκμετάλλευσης. Όταν οι εργαζόμενοι πληρώνουν κάθε κρίση, ενώ η οικονομική ελίτ καρπώνεται τα κέρδη. Η οργή μας δεν είναι απλά δικαιολογημένη — είναι αναγκαία.
Απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που υπηρετεί το κεφάλαιο, η απάντηση δεν είναι ούτε η απογοήτευση ούτε η αναμονή.
Η απάντηση είναι η ρήξη. Η οργάνωση. Η σύγκρουση με όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα.
Δεν θα μας σώσουν αυτοί που μας βυθίζουν.
Ήρθε η ώρα να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Να διεκδικήσουμε όχι ψίχουλα, αλλά ό,τι μας ανήκει.
Για μια κοινωνία που δεν θα υπηρετεί τα κέρδη των λίγων, αλλά τις ανάγκες των πολλών.
Ή εμείς ή αυτοί. Μέση οδός δεν υπάρχει.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια)
