Λίγο έως πολύ, τα πράγματα στα κόμματα του λεγόμενου χώρου της κεντροαριστεράς πήραν τον δρόμο τους. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έκλεισε την εκκρεμότητα με την εκλογή αρχηγού και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ξεκαθάρισε οριστικά τη σχέση του με τον κ. Κασσελάκη, διασπάστηκε ακόμη μια φορά και εξέλεξε νέο επικεφαλής και η Νέα Αριστερά προχώρησε στο πρώτο της συνέδριο και συγκροτήθηκε και επίσημα πια σε κόμμα. Έτσι δημιουργήθηκε ένα νέο πολιτικό τοπίο στην κεντροαριστερά.
Το ΠΑ.ΣΟΚ. μόνο κερδισμένο βγήκε από τη διαδικασία εκλογής αρχηγού, η οποία έγινε με σοβαρότητα, χωρίς εντάσεις και συντροφικά μαχαιρώματα. Επιπλέον, του προσφέρθηκε από τον κ. Κασσελάκη και τους βουλευτές που αποχώρησαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ένα ανέλπιστο δώρο, καθώς το ανέδειξαν ως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ερώτημα είναι αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο κ. Ανδρουλάκης είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν σε αυτόν τον ρόλο. Γιατί άλλο πράγμα είναι φοράω το κοστούμι του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και άλλο ανταποκρίνομαι επαρκώς στις μεγάλες απαιτήσεις αυτής της θέσης. Άλλο ο λαός με εξέλεξε δεύτερο κόμμα και άλλο μου έτυχε ο πρώτος αριθμός του λαχείου. Προσωπικά κρατάω επιφυλάξεις για το πού μπορεί να φτάσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αφού ο αρχηγός του μάλλον δε διαθέτει τα χαρακτηριστικά του ηγέτη και δε δείχνει ότι είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Ακόμη, εκτιμώ ότι το ΠΑ.ΣΟΚ., έχοντας τον αέρα των γκάλοπ και έναν κληρονομικό μεγαλοϊδεατισμό, θα κατέλθει αυτοδύναμο στις επόμενες εκλογές, με μια πιθανή διεύρυνση προς δεξιά και αριστερά. Τέλος, είναι ενδεικτικό των προθέσεων του ότι δεν κάνει καμιά αναφορά στην ανάγκη συνεργασίας των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στη βάση ενός φιλολαϊκού προγράμματος.
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μετά από πολλές περιπέτειες εξέλεξε για αρχηγό τον κ. Φάμελλο, βγήκε με πολλαπλά κατάγματα, αλλά από ό, τι φαίνεται ζωντανός. Στον λόγο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επανέρχεται η πολιτική και παραμερίζεται η παραπολιτική, η μεγαλομανία, η αρχηγική επίδειξη του πλούτου και της προσωπικής ζωής. Το μεγάλο στοίχημα για τον νέο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το επόμενο διάστημα είναι αν θα κατορθώσει να αναδιοργανωθεί, να σταθεί στα πόδια του και να αποκτήσει και πάλι σοβαρά ερείσματα στην κοινωνία. Μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί αν θα καταφέρει να ξεπεράσει τις παθογένειες του παρελθόντος και να αρθρώσει ενιαίο πολιτικό λόγο. Αν ο νεοεκλεγείς αρχηγός θα μπορέσει να συνθέσει τις διαφορετικές απόψεις και να ελέγξει τις φιλοδοξίες πολλών στελεχών. Αν θα στηρίξει τη δημιουργία ενός προοδευτικού μετώπου και κάτω από ποιες προϋποθέσεις. Αν, τέλος, θα διατυπώσει μια σοβαρή πρόταση διεξόδου από την κρίση, συμβάλλοντας, έτσι, στον τερματισμό της μητσοτακικής περιόδου.
Η Νέα Αριστερά των πολλών νέων στελεχών πραγματοποίησε το πρώτο της συνέδριο, στο οποίο επαναβεβαιώθηκε η εμπιστοσύνη των μελών της στο πρόσωπο του κ. Χαρίτση, σε μια προσπάθεια επανεκκίνησης μετά το απογοητευτικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Η σοβαρή αδυναμία της Νέας Αριστεράς είναι ότι δε φτάνει ο λόγος της στην κοινωνία, επειδή οι οργανώσεις της είναι μικρές και αδύναμες και η παρουσία της στους κοινωνικούς χώρους ισχνή. Ακόμη, μεγάλο πρόβλημα αποτελεί ότι διεκδικεί έναν πολιτικό χώρο τον οποίο φιλοδοξούν να καλύψουν και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η Νέα Αριστερά έχει την πιο ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα του μετώπου των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και φαίνεται ότι οι προθέσεις της είναι ειλικρινείς. Πόσο σημαντικός θα είναι ο ρόλος της στις πολιτικές εξελίξεις θα φανεί το επόμενο διάστημα.
Καθώς αυξάνεται η κοινωνική δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, το μεγάλο ζητούμενο είναι να αποκτήσει πολιτική έκφραση αυτή η διαμαρτυρία των πολιτών. Είναι προφανές ότι κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν μπορεί αυτοδύναμο να νικήσει τη Ν.Δ. Ισχυρίζομαι, λοιπόν, ότι αυτό θα μπορούσε να το κάνει μόνο ένα μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με ξεκάθαρο και κοστολογημένο πρόγραμμα. Τόσο ο κ. Τεμπονέρας, όσο και ο κ. Πολάκης, αλλά και άλλοι έχουν καταθέσει ιδέες και σοβαρές προτάσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια βάση για τη συνεννόηση των κομμάτων της κεντροαριστεράς. Προτάσεις για ένα πρόγραμμα που δε θα οδηγήσει απλώς σε μια κυβερνητική εναλλαγή, αλλά στην ήττα του μητσοτακισμού ως πολιτικής αντίληψης και σε μια εναλλακτική πολιτική προς όφελος των πολλών που σήμερα υποφέρουν.
(Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας)
