Μετά την λαίλαπα Κασσελάκη που συνέχισε την απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οδηγώντας τον ως τη γελοιοποίηση, πληθαίνουν οι φωνές που θέλουν να επιστρέψουμε στην «παλιά καλή Αριστερά», σ’ αυτήν που δεν λέρωνε τα χέρια της με τη διακυβέρνηση της εξουσίας, την «απαλλαγμένη από το φάντασμα της εξουσίας». Στην Αριστερά που δεν είχε ακόμη μολυνθεί από την εξουσία και η οποία ενδιαφερόταν για το δημόσιο καλό γενικά και αόριστα, μεριμνούσε από μακριά για τους αδύναμους, κινητοποιούσε τις δυνάμεις της γνώσης και καλλιεργούσε το πνεύμα με ιδέες που «άρδευαν την κοινωνία», αλλά άφηναν άθικτη την εξουσία. Περιγράφεται εδώ μια Αριστερά, με την οποία έβγαζε σπυράκια ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ο οποίος ακόμα και όταν ήταν στον Συνασπισμό του 3%, δήλωνε πως η Αριστερά για να πετύχει τους στόχους της αναδιανομής, της αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου, του εκδημοκρατισμού, του κοινωνικού εκσυγχρονισμού έπρεπε να γίνει κυβερνώσα. Όχι βεβαίως πάση θυσία σαν την Αριστερά του Τσίπρα. Τ’ ότι σήμερα άνθρωποι που αγάπησαν τον Παπαγιαννάκη, ενθουσιάζονται με τέτοιες απόψεις, δείχνει την ιδεολογική συντριβή της όλης Αριστεράς. Το φάντασμα του Βορίδη στέκεται από πάνω της. Υπάρχουν βεβαίως και κάποιοι καλοπροαίρετοι που ισχυρίζονται πως είναι καλύτερα να γράφονται τέτοια για την Αριστερά, παρά οι προηγούμενες εντελώς απαξιωτικές κρίσεις για αυτήν. Προσωπικά προτιμώ αυτούς που απαξιώνουν την Αριστερά, απ’ αυτούς που την αποφλοιώνουν ιδεολογικά.
Η συγκυβέρνηση Τσίπρα με τους ανεκδιήγητους ακροδεξιούς των ΑΝΕΛ, το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα, το αχρείαστο Τρίτο Μνημόνιο, αν και η κριτική στα προηγούμενα δυο ήταν σωστή σε πολλά σημεία, αλλά η κυριαρχία του μονεταρισμού στην τότε ΕΕ δεν επέτρεπε τους ακροβατισμούς Βαρουφάκη, η βασισμένη στον στείρο αντι-μητσοτακισμό/αντι-δεξιισμό αντιπολίτευση μετά τον 2019, απαξίωσαν τόσο πολύ την Πολιτική που έστρωσαν τον δρόμο στην αντιπολιτική μεταπολιτική του Κασσελάκη. Η δική του 11μηνη θητεία αποτελείωσε ό,τι είχε ξεκινήσει από το 2010 ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτά όλα δημιούργησαν ένα πνευματικό κλίμα, το οποίο ορθώς μεν ξεκινά από τον ναρκισσισμό του έκπτωτου «όμορφου ξανθού αρχαγγέλου», αλλά με πρόσχημα αυτόν εκθειάζει, με ευφάνταστο τρόπο, μια Αριστερά που δεν απειλεί κανένα. Μια «καλολογική» Αριστερά, όχι όμως και διεκδικήτρια της εξουσίας. Από την κριτική στο πως οδηγηθήκαμε στον Κασσελάκη ως τη μετατροπή της Αριστεράς σε καλό παιδί που κάνει κριτική εκ του μακρόθεν, αλλά δεν μολύνεται με τη διαχείριση της εξουσίας, η διαφορά είναι όσο αυτή μεταξύ ενός κλασικού μυθιστορήματος και ενός διαδικτυακού διηγήματος.
Τα παραπάνω ισχύουν και για την άλλη Αριστερά, το ΠΑΣΟΚ. Αυτό στην ουσία, με τις ιδιομορφίες του, ήταν η πρώτη φορά Αριστερά στην Ελλάδα. Σήμερα ορισμένοι ζητούν απ’ αυτό να κάνει κριτική μεν στις αδυναμίες Μητσοτάκη, χωρίς όμως ν’ αμφισβητεί τις κύριες επιλογές του και φυσικά του ζητούν να είναι σε ετοιμότητα να συγκυβερνήσει μαζί του. Αν δεν το κάνει αυτό θα είναι αναχρονιστικό και θα πρέπει να το πετάξουμε στην κάλαθο της ιστορίας. Βεβαίως κι εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με τους άλλους απίθανους ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ.
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ οφείλει να κάνει όλα όσα είπε στη διευρυμένη ΚΕ του κόμματος ο Χάρης Δούκας, υποψήφιος για την αρχηγία του. Αυτός στην κριτική του κατά της κυριαρχίας του κόσμου του πλούτου, τόνισε εμφατικά πως «προοδευτικό είναι ό,τι μειώνει τις ανισότητες», γιατί «όπου η σοσιαλδημοκρατία συμφιλιώθηκε με τις συντηρητικές πολιτικές της λιτότητας και υποτάχτηκε στις αγορές, ΑΠΕΤΥΧΕ» και προανήγγειλε πως αν εκλεγεί θα ξεκινήσει «ένα ανοιχτό διάλογο για το μέλλον της παράταξης, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε Δήμο, μέσα στην κοινωνία, ξανά από τα κάτω, κίνημα και πάλι». Μακάρι αυτό να συνοδευτεί και από μια μη κομματικά ελεγχόμενη Επιτροπή Διαλόγου για το μέλλον της όλης Αριστεράς. Διαφορετικά θα επικρατήσει το «καλολογικό σενάριο» που θέλει μια Αριστερά που δεν θα μολύνεται από την εξουσία και θα οδηγεί σε μια Κεντροαριστερά σωσίβιο της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι δρ Κοινωνιολογίας και συγγραφέας- Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050; Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα», εκδόσεις Αλεξάνδρεια
