Ο Τσίπρας το πήγε μέχρι εκεί που μπορούσε, με δεδομένο ότι είναι απλός βουλευτής του κόμματος. Τα εκλογικά μαθηματικά και οι ανάγκες της κοινωνίας, είπε πριν λίγες μέρες στη Διάσκεψη του Ινστιτούτου που φέρει το όνομά του, επιβάλλουν στις προοδευτικές δυνάμεις να δώσουν περισσότερο χώρο στο «μαζί». Στην πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό. Όποιος θέλει να πιστεύει ότι αυτό το είπε επειδή «κάποιο κέντρο» επιδιώκει μια βολική λύση για το «σύστημα», έχει δικαίωμα και να πιστεύει ότι στις σημερινές συνθήκες μπορεί κάποιο κόμμα μόνο του να αμφισβητήσει σοβαρά τον Μητσοτάκη. Αλλά και ότι τα Νεφελίμ καθορίζουν την πολιτική της χώρας.
Ας μη μπερδεύουμε τα πράγματα. Είναι όντως αναγκαία, απαραίτητη, μοναδική επιλογή απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη μια Προοδευτική Συμμαχία σήμερα; Ας αφήσουν τα από πάνω, τα από κάτω, τις μοιρασιές και το ποιος θα άρχει στο σχήμα που ΘΑ διαμορφωθεί, ή το ποιος έχει δόλια σχέδια και χθόνιους σκοπούς. ΝΑΙ, ή ΟΧΙ; Αν, ναι, ας κάνουν ένα βήμα μπρος. Αν όχι, ας κάνουν δυο βήματα πίσω. Τα υπόλοιπα, που έχουν ζαλίσει την κοινή γνώμη τον τελευταίο καιρό, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Ναι, αλλά είναι το «σύστημα» από πίσω, όχι σε «συγκόλληση», ναι στα επιμελητήρια και τη Βουλή, αλλά να μην ανοίξουν τη συζήτηση οι ηγεσίες.
Προφανώς δεν είναι απλή υπόθεση ούτε η συμμαχία, ούτε και η επιδίωξή της. Αλλά η Αριστερά εξ απαλών ονύχων είχε τις συμμαχίες κεντρικό στοιχεία της στρατηγικής της. Το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα, το ΕΑΜ, η ΕΔΑ, οι ενωτικές κινήσεις στη δικτατορία, η σύμπραξη ΚΚΕ-ΕΑΡ που οδήγησε στο Συνασπισμό, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, βεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές. Τώρα θα ανακαλύψουν την Αμερική; Αποφεύγοντας κάτι πάρα πολύ απλό; Τη διακήρυξη, που μόνο από τα πάνω μπορεί να γίνει, ότι ναι, στρατηγική τους είναι η προοδευτική συμμαχία, ως η μόνη ρεαλιστική λύση ανατροπής των συσχετισμών και άρα ανατροπής του καθεστώτος Μητσοτάκη.
Αν δεν κοσκινίζει για να μη ζυμώσει αυτή θα έπρεπε να είναι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ αυτή να απευθυνθεί στο δημοκρατικό κόσμο, που ασφυκτιά στα σημερινά αδιέξοδα. Να επιδιώξει την ενότητα σε όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αυτό εννοείται. Με διακηρυγμένο, σαφή, ξεκάθαρο, όμως το στόχο: Προοδευτική Συμμαχία για προοδευτική κυβέρνηση. Με πρόταση κοινού δεσμευτικού προγράμματος, που απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας, και λαμβάνει υπόψη τους συσχετισμούς. Και με ετοιμότητα για συμβιβασμούς, που δεν θα ακυρώνουν σε καμιά περίπτωση τον προοδευτικό χαρακτήρα του εγχειρήματος.
Υπέρ, ή κατά; Αυτό είναι το δίλημμα. Τα πολλά τα λόγια δεν είναι παρά για να γεμίζουν τη φούσκα της αμηχανίας. Και να μη θίγονται σχέδια που στο κέντρο τους έχουν ένα τεράστιο Εγώ…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος)
