Την τελευταία δεκαπενταετία η συζήτηση για την κεντροαριστερά με διάφορες αφορμές είναι συνεχώς στο επίκεντρο, έστω και αν με τα όσα κατά καιρούς έχουν γίνει κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό ανέκδοτο. Έχουν καταναλωθεί τόνοι χαρτιού σε ρεπορτάζ για τις σχετικές πρωτοβουλίες. Έχουν διεξαχθεί ατέλειωτες συζητήσεις σε σπίτια, ταβέρνες, καφέ και φόρουμ. Όλα κατέληγαν συνήθως στο συμπέρασμα πως πρόκειται για «την τελευταία ευκαιρία για την κεντροαριστερά».
Έχω την αίσθηση, ωστόσο, ότι πλέον οι συνθήκες είναι πολύ πιο ώριμες, τα πρόσωπα πιο έτοιμα ενώ και η πολιτική ανάγκη να υπάρξει μια ενιαία έκφραση είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτή.
Για αυτό και το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα παίξει τεράστια σημασία, δεδομένου ότι θα διαμορφώσει το πλαίσιο πάνω στο οποίο θα διεξαχθούν οι διεργασίες.
Κατά την άποψη του γράφοντος, προϋπόθεση για να υπάρξει μια οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση είναι να κινηθεί ο κ. Κασσελάκης σε ποσοστά πέριξ του 15%. Και λέω ο Κασσελάκης, διότι πλέον δεν υπάρχει κόμμα ΣΥΡΙΖΑ αλλά αποκλειστικά ένα πρόσωπο, το οποίο δεν έχει την παραμικρή σχέση με την αριστερά, την κεντροαριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία, οτιδήποτε έχει ιδεολογικό πρόσημο. Είναι μια persona που αφορά περισσότερο τις πρωινές εκπομπές, που ουσιαστικά εκφράζει οτιδήποτε αποστρέφεται ο προοδευτικός χώρος: Απαράσκευος λόγος, βερμπαλιστικές ατάκες, άκρατος ναρκισσισμός, εγωπάθεια, διάθεση για αυτοπροβολή, αναντιστοιχία λόγων και πράξεων, φθηνή επικοινωνία κ.α.
Οποιαδήποτε επιτυχία του κ. Κασσελάκη θα περιπλέξει τη συζήτηση και ενδεχομένως θα εγκλωβίσει όχι μόνο στελέχη αλλά και προοδευτικούς ψηφοφόρους, που μπορεί να θεωρήσουν πως βρέθηκε ο μεσσίας που θα σαρώσει τον Μητσοτάκη. Φεύ.
Σε κάθε περίπτωση, η λογική λέει πως είναι θέμα χρόνου να αποδεσμευτούν δυνάμεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες θα εμπλακούν εκ των πραγμάτων στη σχετική συζήτηση. Πρόκειται, μάλιστα, για στελέχη που εδώ και καιρό ρίχνουν τη σπορά του διαλόγου για τις αναγκαίες συγκλίσεις και έχουν πάρει με γενναιότητα αποστάσεις από τον τρόπο που πολιτεύεται ο Κασσελάκης.
Το αποτέλεσμα είναι εξίσου κομβικό για το ΠΑΣΟΚ, διότι αν κινηθεί σε ποσοστά κάτω του 13% θα υπάρξει μια εσωστρέφεια και μια συζήτηση που θα αφορά περισσότερο στο εσωτερικό του παρά στη μεγάλη εικόνα. Έτσι όπως είναι οι συσχετισμοί, αλλά και με βάση την επιρροή που έχει το ΠΑΣΟΚ στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα, στα επιμελητήρια, τους επιστημονικούς φορείς, η παρουσία του είναι καταλυτική. Το δηλώνει, άλλωστε, καθημερινά ο Νίκος Ανδρουλάκης πως μετά τις ευρωεκλογές θα ανοίξει το διάλογο με την Νέα Αριστερά και δυνάμεις από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για να το πράξει: Δεν τον κρατάει κανένας…
Αλλά και για το κόμμα του Αλέξη Χαρίτση είναι σημαντική η αναμέτρηση των ευρωεκλογών. Ο πλήρης διαχωρισμός από τον «ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη» πρέπει να επιβραβευτεί από τους πολίτες και να είναι στο επόμενο ευρωκοινοβούλιο. Να μην μπει δηλαδή η Νέα Αριστερά σε μια φάση εξωκοινοβουλευτικής περιδίνησης.
Συμπερασματικά:
Το ΠΑΣΟΚ, οι δυνάμεις που θα αποδεσμευτούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, αλλά και οι οικολογικές δυνάμεις που εκπροσωπούνται με σοβαρό τρόπο από τον κ. Κόκκαλη (Κόσμος) θα πρέπει από την επομένη των ευρωεκλογών να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου. Αν υπάρχει η πολιτική βούληση θα βρεθεί τόσο η φόρμουλα του διαλόγου όσο και η διαδικασία που θα πρέπει να ακολουθηθεί για να υπάρξει θετική κατάληξη. Και η συζήτηση πρέπει να γίνει με όρους μέλλοντος και όχι παρελθόντος. Η πολιτική δεν γίνεται με όρους δικαστηρίου, δηλαδή δικαίωσης ή αθώωσης. Είναι μια πρακτική διαδικασία που πρέπει να οδηγεί κάπου. Τον δρόμο τον δείχνει η ανάγκη της κοινωνίας να υπάρξει ένας άλλος πόλος στην κεντροδεξιά ηγεμονία του κ. Μητσοτάκη.
(Ο Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος)
