Σημαντική δικαστική απόφαση για τις χρηματικές διευκολύνσεις που παρέχουν μέτοχοι, μέλη διοικητικών συμβουλίων και συγγενικά τους πρόσωπα προς ανώνυμες εταιρείες εξέδωσε ο Άρειος Πάγος, αναδεικνύοντας τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τέτοιες καταβολές μπορούν να χαρακτηριστούν δάνεια με υποχρέωση επιστροφής. Με την υπ’ αριθμόν 994/2026 απόφασή του, το Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας τον δρόμο για νέα δικαστική εξέταση υπόθεσης που αφορά απαιτήσεις συνολικού ύψους 165.756,95 ευρώ.
Η υπόθεση ξεκίνησε το 2015, όταν τρεις ιδιώτες, συνδεδεμένοι με τη μετοχική σύνθεση και τη διοίκηση εμπορικής εταιρείας της Θεσσαλονίκης, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη ζητώντας την επιστροφή χρημάτων που υποστήριζαν ότι είχαν χορηγήσει ως δάνεια. Το Πρωτοδικείο αναγνώρισε εν μέρει τις απαιτήσεις τους, ωστόσο το Εφετείο ανέτρεψε την απόφαση, κρίνοντας ότι οι καταβολές αποτελούσαν προσωρινές ταμειακές διευκολύνσεις στο πλαίσιο μιας ιδιότυπης επιχειρηματικής σχέσης και όχι δανειακές συμβάσεις. Η εταιρεία δεν αμφισβητούσε ότι είχε λάβει τα συγκεκριμένα ποσά, αλλά υποστήριζε ότι δεν υπήρχε συμφωνία επιστροφής τους.
Το κρίσιμο στοιχείο της απόφασης του Αρείου Πάγου είναι ότι ο χαρακτηρισμός μιας χρηματικής καταβολής δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στις λογιστικές εγγραφές ή στις διατυπώσεις των σχετικών αποδείξεων. Όταν ανακύπτουν αμφιβολίες, το δικαστήριο οφείλει να διερευνά την πραγματική βούληση των συμβαλλομένων, λαμβάνοντας υπόψη την καλή πίστη, τις συναλλακτικές συνήθειες και τις συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε η χρηματοδότηση.
Τέλος, ο Άρειος Πάγος έδωσε βάρος και σε έγγραφο της εταιρείας από το 2015, στο οποίο αναφερόταν ότι δεν αρνούνταν την επιστροφή περίπου 98.000 ευρώ, υπό προϋποθέσεις. Το Ανώτατο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν προέκυπτε με βεβαιότητα πως το συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο είχε συνεκτιμηθεί από το Εφετείο.
